Miłka od razu rozpoznaje w Brunie chłopca, z którym dorastała w poznańskim domu dziecka. Dla niego pozostaje jednak nieznajomą. Zaskoczona spotkaniem przedstawia się jako Majka. Kłamstwo wypowiedziane pod wpływem chwili z każdym dniem nabiera większego ciężaru, a właściwy moment na wyznanie prawdy wciąż nie nadchodzi. Tymczasem dawna więź odradza się w nowym kształcie. Bruno, dziś ratownik górski i ojciec, staje się jej coraz bliższy.
Równocześnie przypadkowe odkrycie w zakopiańskim archiwum otwiera drogę do innej tajemnicy. Pamiętnik Heleny Potockiej-Tulczyńskiej może skrywać odpowiedzi na pytania o pochodzenie, które od dzieciństwa nie dawały Miłce spokoju. Z pożółkłych kart wyłania się historia rodowej dumy, utraconego świata i decyzji, których echo powraca w życiu kolejnych pokoleń.
Czy uczucie, które zrodziło się pod przybranym imieniem, przetrwa spotkanie z prawdą? I czy własne miejsce odnajduje się dzięki więzom krwi, czy dzięki ludziom, którzy potrafią nas przyjąć takimi, jakimi jesteśmy?

Do przeczytania powieści Jagody Kwiecień Miłka. Obietnica z dzieciństwa zaprasza Wydawnictwo Esprit. Dziś na naszych łamach przeczytacie premierowy fragment książki Miłka. Obietnica z dzieciństwa:
Prolog
Echo dziecięcego śmiechu i radosnych pisków krążyło nad rozległym piaszczystym podwórkiem – to była jedna z tych nielicznych chwil, gdy żadne z dzieci nie myślało ani o swojej przeszłości, ani o tym, dlaczego to właśnie ono znalazło się w domu dziecka.
Teren przed obdrapanym, szarym budynkiem był niczym niestrudzona kronika ich najmłodszych lat: nieidealny, pełen kamyków i wystających korzeni, o które łatwo było się potknąć, a jednak ukochany. Dom. Często jedyny, który przyszło im poznać. To tu większość z nich stawiała pierwsze kroki i wspinała się, udając zdobywców odległych krain, na zbitą z desek konstrukcję, która w dziecięcej wyobraźni stawała się twierdzą albo statkiem. Tu grano starą, popękaną piłką w dwa ognie i bawiono się w berka, choć mogło się to skończyć bolesnym upadkiem na nierówną ziemię. W małym ukwieconym ogrodzie tuż obok budowano bazy ze starych koców zarzucanych na najwyższe paliki nierównego ogrodzenia. Tam latem zbierano słodkie truskawki i agrest, który zawsze wydawał się kwaśniejszy niż cytryna.
Te same miejsca były jednak także świadkami innych chwil trudniejszych, niezrozumiałych, pełnych kłótni i poczucia samotności. Choć opiekunowie starali się dawać dzieciom tyle czułości, ile tylko potrafili, często brakowało tu bezpiecznych ramion, w których po ostrej wymianie zdań z rówieśnikami można byłoby się skryć i znaleźć pocieszenie. Życie nie toczyło się jednostajnym rytmem. Radość i okrucieństwo sąsiadowały ze sobą zbyt blisko, a śmiech potrafił w jednej chwili przejść w płacz. To skromne podwórko i stare mury poznańskiego sierocińca przy Młyńskiej pamiętały więcej historii, niż mogły unieść. Tam toczyło się życie dzieci, których los od samego początku nie oszczędzał.
Tego dnia, gdy powietrze przytłoczone gęstym, ciepłym oddechem lata zaczęło drgać niespokojnie od coraz silniejszego wiatru zwiastującego nadchodzącą burzę, pośród całego harmidru pojawił się także inny dźwięk. Cienki jak fałszywy akord wśród wesołej melodii. Drwiące głosy kilkorga zbuntowanych nastolatków przecięły bezlitośnie przestrzeń podwórka, skierowane ku chudej, przykurczonej ze wstydu dziewczynce, której piegi rozsypane po policzkach stały się nagle powodem do szyderstwa. Jej zielone oczy – teraz szkliste i zaczerwienione wpatrywały się w jeden punkt. Głowę trzymała wysoko, próbując udowodnić światu, że nic się nie dzieje, że słowa i śmiechy odbijające się echem na podwórku zupełnie nic nie znaczą.
– Masz nos jak brudna kartka, Tulczyńska!
– Dwadzieścia osiem, dwadzieścia dziewięć… – Dziewczyna ubrana na czarno ze wzrokiem wbitym w piegowatą dziewczynkę, udając skupienie, liczyła cynamonowe kropki na jej twarzy. – Nie ruszaj się, bo znów będę musiała zacząć od nowa! – Westchnęła, kręcąc głową. – No nie da się ich policzyć. Tadaaam! – krzyknęła przeciągle, wskazując na nią z uśmiechem. – Tak wygląda nieskończoność!
Szmery i chichoty pozostałych dzieci – kolejne wbijane szpilki – rozeszły się po podwórku jak zimny wiatr.
Nie próbując się bronić, sześcioletnia Miłka Tulczyńska w końcu znalazła w sobie odwagę i zrobiła to, co robiła zawsze w sytuacjach, które ją przerastały: wstała, złapała za leżący obok rozpadający się, pożółkły, stary elementarz i uciekła. Biegła ile sił w chuderlawych nogach, nie zwracając uwagi na przerośnięte pokrzywy za budynkiem – ich parzące liście smagały jej łydki, zostawiając piekące ślady, lecz ona nawet nie zwolniła kroku.
Całej tej sytuacji przyglądał się z rozłożystych konarów drzewa chłopiec z wyraźnie niezadowoloną miną. Jego ciemne brwi zmarszczyły się niemal w idealnie proste, ostre kreski, a w oczach zapłonął gniew, jak żywy ogień. Wiedział, jak to jest być wyszydzanym. Wiedział, jak boli, gdy jest się wskazywanym palcem. Czuł każdą cząstką siebie upokorzenie, które musiało teraz rozrywać Miłkę – dziewczynkę o zielonoszarych oczach, nakrapianych złotem wokół źrenic niczym wiosenna łąka skąpana w słońcu.
Zeskoczył z gałęzi, przeskoczył zwinnie kolejne konary, aż w końcu znalazł się na dole. Gdy tylko poczuł grunt pod nogami, ruszył biegiem w stronę grupy starszych dzieci. W oddali błysnęło, a wiatr – coraz bardziej natarczywy – wzbił w powietrze drobny piach. Bruno zatrzymał się przed dziewczyną w czerni, dysząc lekko.
– Zadowolona jesteś z siebie? – wycedził przez zęby stanowczo.
Nastolatka spojrzała na niego i zmarszczyła nos, jakby pomyślała: „Znowu on… Wybawca całego świata!”. Uniosła brew, wciąż rozbawiona.
– A ty co, chłopczyku? Myślisz, że jesteś jednym z tych superbohaterów z twoich marnych komiksów, które czytasz na drzewie? – Śmiech koleżanek za jej plecami zawtórował dziewczynie, dodając jej pewności siebie. – Wspinasz się na te drzewa jak zwykła małpa, a nie jakiś tam… Spiderman!
Podeszła do niego bliżej. Ich twarze dzieliły zaledwie centymetry. W jej spojrzeniu było coś mrożącego krew w żyłach. Chłopiec przełknął głośno ślinę, ale stał przed nią z zaciśniętą mocno szczęką, czekając na kolejny cios.
– Gdybyś miał nadprzyrodzone moce i nadludzkie zdolności, gówniaku, nie siedziałbyś teraz w sierocińcu. Tak tylko przypominam, gdzie jest twoje miejsce – dodała, po czym odwróciła się od niego, dając do zrozumienia, że skończyli już wymianę zdań.
Szczęka Bruna napięła się jeszcze mocniej. Stał jak żołnierz na pierwszej linii frontu: niewzruszony, chroniony przez niewidzialną kamizelkę kuloodporną, która miała odbijać każde słowo jak wystrzelony pocisk. Pod nią kryło się jednak wrażliwe serce, które biło teraz zbyt mocno rozdarte między gniewem a współczuciem. Pokręcił tylko głową z rezygnacją i obróciwszy się, pobiegł za budynek.
– Ostatnie pięć minut i zapraszam do domu! – zawołała jedna z najstarszych opiekunek, pani Marysia, zbierając rozrzucone zabawki z wydeptanej trawy. – Zobacz, Aneczko, jakie chmury idą! Szybko, pozbierajcie z Marcysią wszystkie koce i połóżcie je na ławeczce w ganku! – dodała, spoglądając w stronę ogrodu. – Aga, wszystko w porządku? – krzyknęła głośniej nieco zachrypniętym głosem w stronę ubranej na czarno dziewczyny, która zaczęła się przekomarzać z kolejnym młodszym dzieckiem.
– W jak najlepszym! – odpowiedziała Aga, nie siląc się nawet na przelotne spojrzenie w kierunku Marii.
– Ciociu, to nie są koce, to jest nasza baza! – krzyknął ośmioletni Maciek przy nodze kobiety, po czym skierował się żwawo w stronę prowizorycznego namiotu, jakby za wszelką cenę chciał go uratować.
W oddali błysnął piorun, a przeciągły grzmot sprawił, że najmłodsze dzieci zaczęły nerwowo wbiegać do domu.
– Osiemnaście, dziewiętnaście… – Kolejna opiekunka w dużych okularach zsuniętych na sam koniec nosa liczyła dzieci, wypatrując brakujących wychowanków. – Wracamy do środka! – Rozejrzała się dookoła, zbierając przy okazji pozostawione przez podopiecznych zabawki. – Miłka! – krzyknęła, jakby nagle przypomniało jej się imię brakującej dziewczynki. – Gdzie jesteś? Kochana, wchodzimy już do domu!
Tymczasem Miłka przyciskała się plecami do sterty czerwonych cegieł za budynkiem. Serce waliło jej jak oszalałe, a oddech rwał się w piersi. Kucnęła i objęła kolana ramionami, jakby chciała się stać niewidzialna. Dlaczego musi być w tym miejscu? Dlaczego musi mieszkać z tymi dziećmi? Kiedy w końcu ktoś ją stąd zabierze? I dlaczego na jej twarzy muszą być te nieszczęsne obrzydliwe piegi? Myśląc o tym, zaczęła wbijać paznokcie w skórę, jakby natychmiast chciała je zdrapać.
– Tu jesteś… – wyszeptał Bruno, przeciskając się ostrożnie do niej, omijając wysokie pokrzywy. Chłopiec w przetartych jeansowych ogrodniczkach kucnął obok niej. Jego głos, choć należał do dziewięciolatka, miał w sobie coś zadziwiająco dojrzałego: troskę i stanowczość.
Choć byli sobie bliscy, tym razem Miłka nie odpowiedziała. Wpatrywała się w ziemię, walcząc z napływającymi łzami. Bruno przysunął się jeszcze bliżej.
– Miłciu… – Jak zawsze zdrobnił jej imię miękko, czule, choć tym razem miało mu to pomóc zburzyć mur, który wokół siebie zbudowała. – Nie słuchaj ich. Gadają… Agnieszka gada głupoty – powiedział stanowczo i pewnie. – Proszę, nie daj sobie wmawiać, że coś z tobą… że jesteś…
Głowił się, jak ubrać w słowa swoje chaotyczne myśli, ale nie musiał, bo Tulczyńska w końcu mu przerwała:
– Że coś jest ze mną nie tak? Że jestem beznadziejna? – Jej spojrzenie było mętne i smutne, co sprawiło, że chłopak znów poczuł ucisk w żołądku. Wiatr wzmógł się gwałtownie. Pierwsze ciężkie krople deszczu spadły na ziemię, rozpryskując się o cegły. Grzmoty dudniły coraz wyraźniej. – Wszyscy tacy jesteśmy, Bruno. Wszyscy… Bez wyjątku. Inaczej by nas tu nie było.
Chłopakowi w jednym momencie zrobiło się sucho w ustach. Co niby miał jej odpowiedzieć? „Nie, no coś ty, tylko ci się wydaje”? Był tu od czterech lat, przeniesiony z innej placówki, i doskonale wiedział, co znaczą jej słowa. Ale on jakoś sobie poradzi – nie chciał jedynie, by ona tak myślała.
Nie ona.
– Miłka… Wiem, jak jest. Wiem, gdzie jesteśmy… Ale pamiętaj, masz mnie. I zawsze będę przy tobie. Przysięgam. Rozumiesz? – W jego głosie dało się słyszeć rozpaczliwą prośbę o potwierdzenie, że tak, dochodzi do niej to, co mówi. – Obiecasz mi to samo? – dodał dla pewności.
Deszcz przybrał na sile, uderzał wielkimi kroplami o ziemię. Drzewo znajdujące się w pobliżu już nie dawało im schronienia. Obydwoje byli coraz bardziej przemoczeni. Miłka podniosła wzrok na Bruna. Jej twarz była już cała mokra, ale przynajmniej łatwiej mogła ukryć łzy, na które w końcu sobie pozwoliła. Utkwiła spojrzenie w chłopcu, który wpatrywał się w nią swoimi wielkimi, brązowymi oczami. Jego twarz złagodniała i uśmiechnął się nieśmiało, czując, że udało mu się jakoś do niej dotrzeć. Wyciągnął w jej stronę zgięty mały palec prawej dłoni. Dokładnie tak, jak robił to wiele razy, gdy powierzali sobie różne sekrety. Jej oczom wyraźnie ukazało się miejsce, w którym jego skórę przecinał różowawy ślad: nieregularna blizna zaczynająca się przy nadgarstku i wchodząca na grzbiet dłoni. Wszystko przez rozgrzany piec kaflowy, na który wpadł kilka lat temu, uciekając przed rozwścieczonym ojczymem.
– Przyjaciele na zawsze? – zapytał cicho i przełknął ślinę. Patrzył na jej twarz, na mokre od deszczu włosy i rozsypane na nosie cynamonowe piegi, które od zawsze wydawały mu się najładniejsze na świecie. Jej dłoń drżała, ale podniosła ją powoli, aby spleść mały palec z jego palcem.
– Obiecuję! – wydusiła z siebie. – Przyjaciele na zawsze!
– Na zawsze – powtórzył Bruno, pewniej wzmacniając uścisk. Drugą dłonią delikatnie odgarnął jej włosy z twarzy, zupełnie nie zważając na wołanie, które coraz wyraźniej dobiegało z podwórka. – A twoje śliczne piegi to pocałunki słońca, pamiętaj.
Dziewczynka kiwnęła głową zawstydzona, przyjmując to ciepłe porównanie do serca. Niebo nad nimi pękło gwałtowną, rzęsistą ulewą – jakby chciało przypieczętować ich przysięgę. Krople spływały po cegłach, po liściach, po ich włosach i twarzach, zacierając granicę między łzami a deszczem.
Przez chwilę byli tylko oni: dwoje dzieci schowanych przed całym światem pod starym drzewem. Przekonani, że jeśli coś sobie obiecają, splatając przy tym małe palce, to tak właśnie będzie. Nawet nie przypuszczali, że los szykuje dla nich drogę, na której przyjdzie im się zgubić, zanim znów się odnajdą.
Książkę Miłka. Obietnica z dzieciństwa kupicie w popularnych księgarniach internetowych:
Tagi: fragment,
