Włamanie? Fragment książki „Wyspy pamięci. Sprawa neurologa"

Data: 2026-10-15 14:17:55 | Ten artykuł przeczytasz w 22 min. Autor: Piotr Piekarski
udostępnij Tweet

Dwójka błyskotliwych detektywów, meandry zbrodni i medyczne zagadki

Kiedy emerytowany neurolog Stanisław Kozłowski zostaje zamordowany we własnym domu, komisarz Franciszek Stawicki i aspirant Maja Kwiatkowska są przekonani, że mają do czynienia z pozornie prostą sprawą. Brak śladów włamania, niewielkie grono podejrzanych oraz ślady sugerujące, że rozwiązanie sprawy jest na wyciągnięcie ręki. Śledztwo szybko prowadzi jednak do świata rodzinnych sekretów, przemilczanych konfliktów i wydarzeń, które miały pozostać na zawsze pogrzebane. Im bardziej detektywi zagłębiają się w przeszłość ofiary, tym wyraźniej dostrzegają, że nic w tej sprawie nie jest ani jasne, ani oczywiste. Pojawiają się kolejne tropy, rośnie grono podejrzanych, a każdy odkryty fakt zdaje się przeczyć poprzedniemu. Sytuację komplikuje to, że jeden z podejrzanych jest bliski Mai Kwiatkowskiej, a komisarz Stawicki po raz kolejny musi zmierzyć się z własną przeszłością. Tymczasem klucz do rozwiązania zagadki może kryć się we wspomnieniach człowieka cierpiącego na chorobę Alzheimera. Gdy wybitna neurolog, profesor Alicja Bloch, podejmuje próbę dotarcia do utraconych wspomnień, śledztwo przybiera nieoczekiwany obrót. Czy zbrodnia została popełniona z zemsty? Z chęci ukrycia prawdy? A może ktoś zrobi wszystko, by pewne wspomnienia nigdy nie ujrzały światła dziennego?

„Wyspy pamięci. Sprawa neurologa" Ałbeny Grabowskiej grafika promująca książkę

Wyspy pamięci Ałbeny Grabowskiej to kryminał, w którym przeszłość nie przemija nigdy, a najgroźniejsze tajemnice ukrywają się nie w aktach sprawy, lecz w ludzkiej pamięci.

Nowa powieść Ałbeny Grabowskiej to historia o tym, że człowiek nie może bez końca uciekać od własnej przeszłości – pisze Danuta Awolusi w naszej redakcyjnej recenzji książki Wyspy pamięci. Sprawa neurologa.

Pamięć w Sprawie neurologa nie jest jedynie elementem kryminalnej intrygi, ale jednym z najważniejszych tematów całej powieści. – Chciałam nie tylko stworzyć ciekawą zagadkę kryminalną, ale również wyjaśnić czytelnikowi, czym właściwie jest pamięć i jak funkcjonuje – mówi w naszym wywiadzie Ałbena Grabowska, autorka książki. Rozmawiamy o złudzeniach pamięci, rodzinnych przemilczeniach i o tym, jak niewiele czasem wiemy o przeszłości najbliższych nam ludzi. 

Do lektury zaprasza Wydawnictwo Zwierciadło. W ubiegłym tygodniu na naszych łamach zaprezentowaliśmy premierowy fragment książki Wyspy pamięci. Dziś czas na kolejną odsłonę tej historii:

Do domu, w którym znaleziono starszego mężczyznę, z komisariatu był niecały kilometr w linii prostej, ale musieli jechać naokoło z powodu remontów na Placu Bankowym. Na miejscu zastali prokurator Weronikę Dębicką.

– Włamanie? – zapytał Stawicki.

Jego i Weronikę również łączyły skomplikowane relacje, sięgające przeszłości Dębickiej, kiedy to została porwana i zmuszona do pracy w burdelu. Komisarz uratował jej życie, a potem zakochał się w niej, ale Weronika zdecydowała się odciąć od tego, co się wydarzyło. Później ich drogi znów wielokrotnie się przecięły. Stawicki długo nie wiedział, co do niej czuje, czy to miłość, pożądanie czy uzależnienie. Był taki moment, kiedy zdecydował się postawić wszystko na jedną kartę, ale wtedy ona odsunęła się od niego. On poznał Karolinę i ożenił się z nią. Gdy się rozwiedli, to właśnie Weronika wyciągnęła go z głębokiego dołka, w który wpadł, a on znów pomylił wdzięczność z miłością. Nie był dumny z tego, że od czasu do czasu uprawiali u niego seks, kompletnie ignorując fakt, że Weronika miała męża i małe dziecko. Kiedy sprawa się wydała, ponownie zdecydowała się zostać z mężem.

Dziś ze Stawickim łączyły ją przede wszystkim sprawy zawodowe, chociaż Dębicka lubiła go prowokować i przypominać mu o ich dawnej zażyłości. Ale kiedy o mało nie stracił życia i związał się z Anią, Weronika zachowywała się przyjacielsko i bardzo fair, zarówno wobec niego, jak i jego partnerki.

– Nic nie zginęło – poinformowała. – Nie ma śladu włamania.

– Ofiara najprawdopodobniej sama otworzyła drzwi mordercy odezwał się młody policjant, który przedstawił się jako aspirant Piotr Tarczyński.

– Skąd taki wniosek? – zapytał Stawicki, przechodząc przez niewielki ogródek, prowadzący od starej furtki do wejścia.

– Facet ma kilka zamków, a drzwi były otwarte – powiedział funkcjonariusz.

– Faktycznie. – Komisarz założył rękawiczki i dotknął ościeżnicy. Żadnych śladów. Gdzie są zwłoki?

– Tam. – Tarczyński wskazał pomieszczenie w głębi domu, które okazało się salonem.

Stawicki kucnął przy zwłokach, zasłaniając maseczką usta i nos. Trochę pomagało, ale nie bardzo. Aspirant podał mu dowód osobisty.

– Stanisław Kozłowski – odczytał. – Dzień dobry, panie Stanisławie – powiedział cicho. – Jestem komisarz Franciszek Stawicki i moim zadaniem jest ustalić, co tu się wydarzyło.

– Zawsze pan tak do trupa przemawia? – zainteresował się Tarczyński.

– Tylko jak jest okazja – odparł, po czym zapytał: – Jest jeszcze doktor Zawadzka?

– Jestem, jestem – odezwała się Anna, stając w progu korytarza. Stawicki się z nią przywitał. Bardzo ją lubił. Była niezwykle kompetentna, szybka w robocie i, co nietypowe dla lekarzy sądowych, kochała swoją pracę i traktowała ją jak misję. Uważała się za rzeczniczkę zmarłych i robiła wszystko, aby jej działania przybliżyły policję do sprawcy.

– Kiedy zmarł? – zapytała Maja nieco nieswoim głosem.

– Po zapachu mogę wstępnie powiedzieć, że jakieś trzydzieści, może czterdzieści godzin temu – odparła Zawadzka.

– Jak ty to wiesz tak dokładnie? – Weronika się uśmiechnęła, prezentując piękne białe zęby.

Stawickiemu na moment mignęła we wspomnieniach jej przerażona i posiniaczona przez alfonsa twarz.

– Jeszcze pachnie zjełczałym masłem, już tylko są pojedyncze nutki octu, a zaczyna dominować zepsute mięso – odpowiedziała rzeczowo patolog. – Dlatego mogę to oszacować, ale dokładniej wypowiem się po sekcji.

– Kwiatek, chodź tu – poprosił partnerkę Stawicki. – Co tak stoisz? Maja podeszła i kucnęła obok niego. Starała się nie patrzeć na zwłoki, co zdumiało komisarza. Maja w przeszłości przez dwa lata studiowała medycynę, a i w policji służyła już jakiś czas. Nie była nowicjuszką, nie bała się trupów, a teraz zachowywała dziwną rezerwę.

– Przyczyna śmierci? – zapytał.

– Wstępna przyczyna śmierci – poprawiła go Anna. – Uduszono go…

– Na szyi nic nie ma – przerwała jej Maja.

– Ale coś poszło nie tak, nie umarł od razu – dokończyła doktor Zawadzka, posyłając policjantce karcące spojrzenie. Wskazała ręką na otarcie na twarzy. – Czołgał się po podłodze, ale miał coraz mniej siły, stąd te zmiany na policzku. W końcu zmarł.

– Mógł się uderzyć, upadając? – dopytała Weronika Dębicka. Jesteś pewna co do tego duszenia? Faktycznie na szyi nic nie ma.

– Idźcie do sypialni – zniecierpliwiła się lekarka. – Ja już tam byłam. – Anna spojrzała znacząco na Stawickiego. – Duszono go poduszką. Sprawca myślał, że zakończył sprawę, ale mężczyzna się obudził i starał się wezwać pomoc. Nie zdążył.

– Czyli mamy śledztwo – stwierdził komisarz.

– Tak – zgodziła się Weronika. – Skoro poduszką, to nie ma śladów na szyi.

– Zgadza się – potwierdziła lekarka nieco sarkastycznie. – Sam tego sobie nie zrobił. Tak jak mówię, więcej powiem po sekcji. Ale na razie urywam się, bo mam dużo roboty.

Stawicki pożegnał się z doktor Zawadzką, po czym podszedł do Piotra.

– Okazała willa – stwierdził. Aspirant pokiwał głową.

– Niektórzy to pożyją – burknął i dodał: – Jest ich tylko kilka na tej ulicy. Musiałbym sprawdzić, ale to chyba przełom lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Takie działki można było kupić za bezcen, gdy się ustrój zmieniał, ale trzeba było wiedzieć, komu zapłacić. Ten tu najwyraźniej wiedział. – Zerknął na leżącego na podłodze mężczyznę.

– A skąd pan wie? – zażartował Stawicki, chociaż nie podobał mu się ani język policjanta, ani jego obojętność wobec ofiary.

– Mój wuj skorzystał z takiego przywileju, a potem wyjebał ciotkę z chaty i zamieszkał tam ze swoją nową dupą. To było, zanim się urodziłem. Rodzina usiłowała zabrać mu ten dom albo skompromitować wuja, ale się nie udało.

Stawicki nie skomentował tych rewelacji, lecz zrozumiał aluzję. Sam wiedział, że w pierwszej kolejności trzeba będzie sprawdzić kwestię dziedziczenia.

– Pójdziemy do sypialni? – zapytał.

Policjant pokiwał głową. Weszli do przytulnie urządzonego pokoju, w którym stało łóżko, teraz kompletnie rozbebeszone. Poduszka leżała na podłodze, obok niej przewrócona szklanka.

– Doktor Zawadzka twierdzi, że tą poduszką go uduszono, potem morderca wyszedł, a ofiara się ocknęła i zaczęła się czołgać w kierunku drzwi. No, ale się nie doczołgał – mruknął Tarczyński.

Stawicki podniósł rolety.

– A to co? – zapytał.

– Kurwa, nie zauważyliśmy tego – zdenerwował się policjant. Komisarz otworzył drzwi balkonowe.

– Ktoś wybił szybę, otworzył drzwi i wszedł do środka – powiedział. – Drzwi były otwarte, więc albo morderca otworzył je sam, żeby zasugerować, że ofiara znała swojego oprawcę, albo pan Stanisław otworzył, żeby wezwać pomoc, ale nie zdążył i zmarł.

– Jak ja mogłem to, kurwa, przepuścić… – jęknął Tarczyński. Żeż kurwa mać! Nie podoba mi się to!

– Mnie też się nie podoba i trup też mi się nie podoba, i nawet te odzywki mi się nie podobają, ale co zrobić. – Stawicki rozłożył ręce.

– Nie chciałem pana urazić, komisarzu – bąknął policjant i zerknął na Maję.

Komisarz pokiwał głową, a Weronika Dębicka uniosła brwi.

– Ja tylko chciałem powiedzieć, że ta wybita szyba dużo zmienia tłumaczył się młody aspirant.

– Zmienia. To wysoki balkon, łatwo się tam nie dostaniesz. – Stawicki wyszedł na zewnątrz, przechylił się przez barierkę i spojrzał w dół. – Chociaż czy ja wiem… Nie jest to niemożliwe.

Maja wciąż stała za komisarzem, nie odzywając się ani słowem. „Aż tak jest przybita?” – zastanowił się.

– Sąsiadka, która wezwała policję, czeka u siebie – powiedział Tarczyński. – Zasłabła, więc lekarz się nią zajął. Stwierdził jednak, że nie trzeba wieźć jej do szpitala. Jeden kłopot z głowy.

– Czyli od razu można z nią porozmawiać? – zapytała Weronika Dębicka.

– Mogę do niej iść – zaofiarował się aspirant.

– Nie trzeba, ale dzięki. – Stawicki uśmiechnął się do niego. – No dobra. Dziękujemy wam, chłopaki, zabieramy pana do siebie, plombujemy wszystko i wchodzi nasza ekipa.

– Jasne – odparł Tarczyński i spojrzał na niego z żalem. – Chciałem powiedzieć, że dużo o panu słyszałem i to jest dla mnie… no, ważne. I zaszczyt w ogóle…

Komisarz jak zwykle w takich momentach nie wiedział, co powiedzieć. Nigdy nie umiał przyjmować komplementów, nawet tych zawodowych. Trudno powiedzieć, czy czuł się bardziej niezręcznie, kiedy kobiety wyrażały podziw dla jego wyglądu, czy też gdy mężczyźni wypowiadali się pochlebnie na temat jego pracy.

– Dzięki, znaczy się… – Urwał, rozglądając się za Mają. – Kwiatek, gdzie ty jesteś? – zdenerwował się.

Maja podeszła, omiatając aspiranta Tarczyńskiego nieuważnym spojrzeniem. On za to z podziwem mierzył wzrokiem jej sylwetkę, nawet nie próbując tego ukryć.

– Przyglądałam się tym zamkom – powiedziała. – Zamkom u drzwi – doprecyzowała.

– Chodź do tej sąsiadki – nakazał i zapytał cicho: – Co się z tobą dzieje?

– Nic, nic, zaraz ci powiem – odparła i nie żegnając się z Weroniką, wyszła na zewnątrz. – Gdzie ta sąsiadka? – zapytała.

– W tym domu po prawej – odpowiedział.

– Proszę mnie przepuścić – zażądała kobieta stanowczo. – Co wy tu robicie? To jest prywatny dom! Mój dom! Kim wy w ogóle jesteście?!

– Franek, ja… – zaczęła, ale zanim dokończyła, furtka gwałtownie się otworzyła i przed nimi stanęła siwa, postawna kobieta. W ręku trzymała niewielką walizkę.

– Co tu… – zapytała zachrypniętym głosem. – Co tu się dzieje?

– Dzień dobry pani. – Weronika wyrosła za ich plecami i natychmiast przejęła stery. – Weronika Dębicka, prokuratura rejonowa. Z kim mam przyjemność?

– Wanda Kozłowska – odpowiedziała powoli kobieta i przerażona zaczęła się rozglądać. – Gdzie jest mój mąż? Gdzie jest pan Niezabitowski?

Spojrzeli po sobie.

– Kim jest pan Niezabitowski? To pani mąż? – zapytała Weronika.

– Co za bzdury – obruszyła się. – Roman Niezabitowski jest rehabilitantem. Ćwiczy ze Staszkiem w poniedziałki. Co tu się dzieje?!

Komisarz setki razy przeprowadzał podobne rozmowy.

– Czy mógłbym najpierw prosić o dowód tożsamości? – zapytał i uśmiechnął się smutno.

Kobieta, wciąż się rozglądając, wyjęła z torebki portfel, a z niego dokument. Stawicki spojrzał, po czym oddał go kobiecie.

– Pani Wando – zaczął. – Nazywam się Franciszek Stawicki i jestem policjantem. Obawiam się, że muszę pani przekazać smutną wiadomość. Pani mąż nie żyje.

Kozłowska patrzyła na nich zdumionym wzrokiem.

– Jest w szpitalu? – zapytała, jakby nie dosłyszała, co mówi stojący przed nią mężczyzna. – Dlaczego Roman mnie nie zawiadomił?

– Tego nie wiemy – odparł Stawicki. – Nie ma tu śladu pana Niezabitowskiego.

Pomyślał, że ten facet może się okazać wyjaśnieniem, dlaczego drzwi były otwarte. Może przyjechał, żeby ćwiczyć z ofiarą, otworzył, a kiedy zobaczył leżącego na podłodze mężczyznę, wpadł w panikę i uciekł.

– Czy można wiedzieć, gdzie pani była? – zapytał, wskazując na walizkę.

Stawicki nieomylnie rozpoznał nadchodzącą katastrofę, ale nie mógł pozwolić Kozłowskiej wkroczyć do środka, przynajmniej dopóki na podłodze spoczywały nieosłonięte niczym zwłoki.

– Pani Wando. – Zagrodził jej drogę. – Pani mąż dziś po południu został znaleziony w domu martwy. Nie może pani tam wejść, bo trwają czynności śledcze.

Kobieta zachwiała się i byłaby upadła, gdyby Maja jej nie podtrzymała.

– Wezwać pogotowie? – zapytała Weronika.

– Niech mnie pan tam wpuści. To mój dom – poprosiła słabo Kozłowska. – Co ja mam zrobić?

– Przykro mi, ale nie mogę – odparł Stawicki, zerkając na walizkę i zastanawiając się, jak rozwiązać ten problem.

Z pomocą przyszła mu sąsiadka, która najwyraźniej obserwowała całe zajście przez okno, i postanowiła wtrącić się do rozmowy.

– Pani Wando, pani Wando… – Podeszła i objęła wdowę. – Tak mi przykro. To ja wezwałam tych… państwa. To znaczy ja wezwałam pogotowie, a oni ich…

– Pani Krysiu, co się stało? – zapytała Kozłowska z narastającą paniką.

– Ja go znalazłam, ale nie zadzwoniłam do pani, bardzo przepraszam – plątała się sąsiadka. – Chciałam, ale mi nie pozwolili.

Stawicki zamierzał zaprzeczyć, ale pomyślał, że może Piotr Tarczyński zabronił kobiecie telefonować do wdowy.

– Ja muszę tam wejść – upierała się żona zmarłego.

– Jeszcze przez jakąś godzinę będą trwały czynności śledcze stwierdziła Weronika. – Bardzo mi przykro, pani… Wando.

Maja nadal stała i nic nie mówiła. Kozłowska chwyciła się za serce.

– Idę – upierała się.

– Ja go znalazłam – odezwała się sąsiadka i zaczęła płakać. – Tak mi przykro, że pan Staś nie żyje.

– Wezwę policję, pani Krysiu, tylko muszę tam wejść – stwierdziła wdowa i zaczęła szukać telefonu w torebce.

– Nie może pani wejść – powtórzył zdenerwowany Stawicki, bo nie cierpiał takiego bałaganu. Nagle coś przyszło mu do głowy. – Pani Krystyno – zwrócił się do sąsiadki. – Chcielibyśmy z panią porozmawiać. Przy okazji moglibyśmy ustalić wstępne fakty z panią Kozłowską. Czy możemy przejść do pani, do domu?

– Tak, tak – stwierdziła kobieta i natychmiast podreptała w kierunku sąsiedniej furtki.

Wanda Kozłowska chwilę się wahała, ale, zachęcona przez sąsiadkę, pod rękę z Mają ruszyła za nią. Osobliwy pochód zamykali Stawicki z Weroniką.

– Herbatki? – zapytała sąsiadka, kiedy już weszli do domu.

– Nie trzeba – odruchowo odparł komisarz.

– Ja nie pana pytałam – zdenerwowała się gospodyni.

Stawicki postanowił zrobić porządek z tymi dwiema kobietami.

– Pani Krystyno, proszę o pani dowód tożsamości – zażądał stanowczo. – Pójdzie pani do pokoju z aspirant Kwiatkowską i z nią porozmawia. Ja zajmę się panią Kozłowską.

Obie kobiety bez protestów pokiwały głowami. Weronika rozsiadła się na kanapie w salonie. Komisarz pomyślał zniecierpliwiony, że prokurator Dębicka zachowuje się niestosownie.

– Idź z panią, a ja wykonam kilka telefonów i pojadę do siebie rzuciła z uśmiechem.

– Okej, w kontakcie – zgodził się, po czym poszedł z wdową do wskazanego przez panią Krysię pokoju. – Pani Wando, bardzo mi przykro powiedział, gdy już znaleźli się w niewielkim pomieszczeniu, które najwyraźniej służyło właścicielce za sypialnię, bo stało tam starannie zasłane łóżko i toaletka. – Może jednak napiłaby się pani wody lub herbaty?

– Co się stało?! – krzyknęła nagle Wanda Kozłowska.

Stawicki zrobił uspokajający gest i postanowił przejść do rzeczy.

– Pani męża znaleziono martwego, już wspominaliśmy o tym powiedział. – Niestety nie zmarł z przyczyn naturalnych.

Kobieta najwyraźniej nie rozumiała, co policjant do niej mówi.

– Jakich przyczyn? – zapytała.

– Nie mogę jeszcze o tym oficjalnie mówić, bo wszczynamy śledztwo, ale pani męża próbowano udusić.

– Co takiego? – Kobieta zamrugała szybko.

– Tak jak mówiłem, będzie prowadzone śledztwo w tej sprawie, ale mamy do czynienia z morderstwem.

– Ale kto…? – Kozłowska chwyciła się za serce. – Złodziej? Coś zginęło?

– Kiedy tylko skończymy nasze oględziny i zabierzemy ciało, wrócimy do domu razem i powie mi pani, czy czegoś brakuje – odparł Stawicki spokojnie. – Na razie nic nie wskazuje na to, że morderstwa dokonano z przyczyn rabunkowych.

– Ale kto? – powtórzyła. – Gdzie jest pan Niezabitowski?! Komisarz wiedział z doświadczenia, że po pierwszym szoku przychodzi drugi, a potem rozpacz, więc starał się uzyskać jak najwięcej podstawowych informacji.

– Czy mogę zapytać, gdzie pani była?

– W Radziejowicach, w domu pracy twórczej – odparła. – Od piątku. Miałam wrócić wczoraj, ale dobrze mi się pracowało, więc zostałam do poniedziałku… Wiedziałam, że Roman Niezabitowski zajmie się mężem, więc…

Stawicki uśmiechnął się krzepiąco.

– Jest pani pisarką? – zapytał, zastanawiając się, czy to nie jest nietaktowne pytanie. Może powinien znać książki Wandy Kozłowskiej?

– Nie, jestem psychologiem, ale piszę książki motywacyjne i… Głos jej się załamał. – Przepraszam, ale ja naprawdę nie mogę…

– Spokojnie – powiedział. – Może po kolei pani opowie, co się działo od piątku? Wyjechała pani, a mąż został z rehabilitantem? Nie zostaje sam?

– Mąż jest zupełnie sprawny – odparła Kozłowska. – Ale w poniedziałki przychodzi Roman Niezabitowski i ćwiczą z mężem, bo jest po operacji biodra. No i niedawno złamał rękę, więc… ćwiczą. Trzy razy w tygodniu.

Stawicki zauważył, że Wanda mówi o mężu w czasie teraźniejszym. To było częste w przypadkach nagłej śmierci bliskich.

– Rozumiem – stwierdził. – Najwyraźniej dziś go nie było. „Albo był, znalazł ciało i uciekł” – dodał w myślach.

– Może był, a mąż… mąż… po tym, jak on poszedł… – Przełknęła ślinę.

– Sprawdzimy to – powiedział Stawicki, nie wspominając, że Stanisław Kozłowski zmarł w sobotnią noc. – Czy często pani wyjeżdża w związku z pracą? – zapytał.

– No… – Kobieta zastanawiała się nad odpowiedzią. – Czasem wyjeżdżam, kiedy chcę popracować w spokoju, szybko skończyć książkę. Albo zacząć… Mąż jest… był dosyć absorbujący – poprawiła się. Nie lubi, gdy… To znaczy nie lubił, gdy pracowałam w domu. Zawsze domagał się mojego towarzystwa, musiałam z nim być, rozmawiać, rozwiązywać krzyżówki.

– A kiedy pani poprzednio wyjechała? – zapytał komisarz, chcąc ustalić częstotliwość nieobecności starszej pani.

– Teraz mamy marzec – dodała niepotrzebnie. – Ostatni raz w styczniu, bo dostałam redakcję książki i chciałam się tym w spokoju zająć.

– Czy mężowi ktoś groził? – zapytał. Pokręciła przecząco głową.

– A pani?

Znów przeczenie.

– Czy ma pani jakikolwiek pomysł, kto mógł chcieć skrzywdzić pani męża?

– Nie – odpowiedziała. – To był taki… normalny człowiek. No, zwykły. Może jakiś pacjent, ale mąż od dawna był na emeryturze. Nie mam pojęcia, kto mógłby…

– Mąż był lekarzem czy psychologiem jak pani? – zaciekawił się Stawicki.

– Mąż był neurologiem – wyjaśniła.

„No świetnie, jeśli to jakiś niezadowolony pacjent, to Maja znów będzie musiała przedzierać się przez kwestie medyczne” – pomyślał Stawicki.

– Kto wiedział o tym, że pani jedzie do Radziejowic? – rzucił następne pytanie.

– Pan Niezabitowski, sąsiadka, jakieś moje znajome… W wydawnictwie mówiłam – wyliczała.

– Później poproszę, żeby pani spisała te wszystkie osoby i w miarę możliwości kontakty do nich. Proszę mi dać chwilę. – Stawicki

wyjął z kieszeni dzwoniący telefon. – Już możemy wejść z panią Kozłowską? – zapytał, a kiedy uzyskał odpowiedź twierdzącą, popatrzył na wdowę. – Możemy wejść do domu, tylko chciałbym przygotować panią na to, co tam zastaniemy.

– Czytam kryminały, ale… – Urwała, po czym zaczęła płakać. Stawicki chwilę odczekał.

– Ciało pani męża zostało przewiezione do zakładu medycyny sądowej – powiedział cicho. – Po sekcji zawiadomimy, kiedy będzie pani mogła je zabrać. Czy ma pani kogoś z rodziny, kto mógłby z panią zostać? Pomóc pani sprzątać albo przyjąć panią do siebie?

– Jestem samotna.

– Nie mieliście państwo dzieci? Bardzo przepraszam, ale to pytanie zawodowe – krygował się Stawicki.

Uciekła wzrokiem w bok.

– Jest syn z pierwszego małżeństwa męża, ale oni nie utrzymywali ze sobą kontaktu. On ma bardzo trudny charakter. Poproszę Krystynę, żeby ze mną posiedziała, aż… będę wiedziała, co dalej.

– Dobrze. – Komisarz pokiwał współczująco głową. – Przeproszę panią na chwilę.

Wyszedł z pokoju. Na korytarzu już czekała Maja. Weronika w międzyczasie zniknęła.

– No i co powiedziała ci sąsiadka? – zapytał. – Dlaczego w ogóle weszła do tego domu?

– Trudno powiedzieć, co ją zaniepokoiło. Stwierdziła, że miała przeczucie. Mars jest w retrogradacji i ona od razu wiedziała, że pani Wanda nie powinna wyjeżdżać. – Maja wygłosiła te rewelacje z charakterystyczną dla siebie śmiertelną powagą w głosie.

– Aha – stwierdził Stawicki. – Mars w retrogradacji. Powiedziała coś jeszcze?

– Myślała, że Wanda Kozłowska wróciła w niedzielę. Nie sprawdzała, bo też pani Wanda nie miała w zwyczaju tak dokładnie się spowiadać. Sąsiadka była nawet zdziwiona, że mówi jej o wyjeździe. W poniedziałek nie zauważyła żadnego ruchu w domu. Żaluzje były opuszczone, postanowiła więc zapukać, ale nikt nie otworzył. Miała klucze, lecz nie musiała ich używać, bo drzwi były otwarte.

– Jakoś dziwnie zeznajesz, Kwiatek – stwierdził Stawicki.

– Bo ta sąsiadka niewiele wnosi – odparła, ale nie patrzyła na niego.

– Poza tym, że upiera się przy przeczuciach – westchnął komisarz. – Czy twoim zdaniem ona mogła go udusić poduszką?

Maja zrobiła pełną powątpiewania minę. Potem jednak pokręciła głową.

– Jakoś mi się nie wydaje. Po co miałaby to robić, jaki miałaby motyw? I w ogóle nie wygląda na morderczynię. To taka zwyczajna kobieta.

– Zauważyła kogoś w nocy z soboty na niedzielę? Jakiś ruch? Cokolwiek ją zbudziło?

Maja pokręciła głową.

– Bierze tabletki na sen i śpi jak zabita – odparła. – Nic nie słyszała.

– Wrócimy do niej – zdecydował Stawicki. – Tymczasem idziemy do domu z żoną ofiary. Gdzie Weronika? Już poszła?

– Franek, muszę… – zaczęła, ale drzwi się otworzyły i stanęła w nich Wanda Kozłowska.

– Ja muszę tam iść – powiedziała, ocierając łzy.

– Naturalnie. – Stawicki rzucił partnerce nakazujące spojrzenie. Maja posłusznie wzięła kobietę pod ramię.

Książkę Wyspy pamięci kupicie w popularnych księgarniach internetowych:

 

Tagi: fragment,

Zobacz także

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

Książka
Wyspy pamięci. Sprawa neurologa
Ałbena Grabowska4
Okładka książki - Wyspy pamięci. Sprawa neurologa

Dwójka błyskotliwych detektywów, meandry zbrodni i medyczne zagadki   Kiedy emerytowany neurolog Stanisław Kozłowski zostaje zamordowany we własnym domu...

Wydawnictwo