Wszędzie tyle krwi... Fragment książki „Rozliczenie"

Data: 2026-10-27 13:20:29 | artykuł sponsorowany | Ten artykuł przeczytasz w 12 min. Autor: Piotr Piekarski
udostępnij Tweet

W spokojnej willowej dzielnicy Szczecina zostają odnalezione zwłoki starszego małżeństwa - Grzegorza i Haliny Zdybowskich. Początkowo wszystko wskazuje na samobójstwo rozszerzone, ale pierwsze ustalenia policji szybko wykluczają tę hipotezę. Aspirant Agata Stolarz odkrywa, że pociski w ciałach ofiar pochodzą z tej samej broni, z której dwadzieścia trzy lata wcześniej zastrzelono małżeństwo i ich dwunastoletniego syna. Sprawcy zbrodni nigdy nie odnaleziono.

Co łączy Julię Domańską z obiema sprawami? Czy kobieta ma coś ukrycia? Czy Agacie uda się ustalić motyw obu morderstw? Kim są Lis, Krawiec i Kierowca i dlaczego tak ważna jest ich przeszłość?

Niektóre zbrodnie nie kończą się w chwili śmierci. One dopiero wtedy zaczynają żyć w innych.

„Rozliczenie" Agnieszki Szubert grafika promująca książkę

Do przeczytania powieści Agnieszki Szubert Rozliczenie zaprasza Wydawnictwo Zwierciadło.

Agnieszka Szubert serwuje czytelnikom intrygującą zagadkę kryminalną, ale sporo uwagi poświęca też przemocy psychologicznej i skutkom dziecięcej traumy. Przed Wami mięsisty, gęsty kryminał, idealny na jesienne wieczory – pisze Danuta Awolusi w naszej redakcyjnej recenzji książki Rozliczenie.

– Myślę, że to, co pozostaje ukryte, często jest w nas najprawdziwsze. Bardzo lubię przyglądać się ludziom, obserwować ich zachowania i czytać między wierszami. Zwracam uwagę na gesty, mimikę i na to, czy zachowanie człowieka jest spójne z tym, co mówi. Bo bardzo często właśnie w ten sposób możemy dostrzec znacznie więcej niż w samych słowach. Jestem osobą wysoko wrażliwą i być może dlatego wychwytuję pewne niuanse, które innym mogą umykać – mówi w naszym wywiadzie Agnieszka Szubert. 

W ubiegłym tygodniu na naszych łamach zaprezentowaliśmy premierowy fragment książki Rozliczenie. Dziś czas na kolejną odsłonę tej historii:

Rozdział 2

Agata i Walicki, zaproszeni przez gospodynię, weszli do salonu Czubków, rozglądając się uważnie. Wystrój pomieszczenia pamiętał lata osiemdziesiąte, ale do czystości nie można było się przyczepić. Deska nie dostrzegła nigdzie ani grama kurzu, a liczne filiżanki, miseczki i dzbanuszki zdobiące otwarte półki i komody musiały być regularnie polerowane. Policjantka wierzyła, że przestrzeń, w której ktoś żyje, potrafi wiele powiedzieć o jego właścicielu. Przez głowę przemknęła jej myśl: co jej mieszkanie zdradzało obcym o niej samej – o charakterze, marzeniach, celach, potrzebach? Cokolwiek by odczytali, i tak mijaliby się z prawdą.

– Proszę usiąść, mąż zaraz przyjdzie. Już po niego zadzwoniłam. – Gospodyni wskazała ręką wysłużoną kanapę. – Ta… sytuacja tak nim wstrząsnęła, że musiał pójść do kolegi. Wie pani… mężczyźni nie wypłakują się kobietom, tylko… – Pani Czubek się zaczerwieniła. – Potrzebował drinka.

Agata zanotowała w myślach, że Eryk Czubek może nie tylko poszukiwać wsparcia u kolegów po traumatycznym widoku, ale być może zwyczajnie ma problem z alkoholem, a przy okazji po sąsiedzku towarzystwo do picia i plotek.

Zanim jednak zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, trzasnęły drzwi. Do pokoju wkroczył wysoki mężczyzna. Eryk Czubek sprawiał wrażenie osoby mało sympatycznej i wiecznie nadąsanej. Aspirant oceniła, że musiał być dobrze po sześćdziesiątce. Były wojskowy – sztywny, zasadniczy, wyjątkowo czepialski, przez co zapracował na kiepską opinię wśród sąsiadów. Podobne zdanie mieli funkcjonariusze, którzy przeprowadzili wstępne rozpytanie.

Patrząc na jego rozdęty brzuch, zaczerwienioną twarz i popękane naczynka pod oczami, pozbyła się wątpliwości – dawno zakończył karierę w mundurze, a jego bieżąca aktywność ograniczała się głównie do kontaktów z alkoholem. I, oczywiście, z kumplami od kieliszka.

– Długo kazaliście na siebie czekać – burknął, po czym klapnął ciężko na jeden z foteli.

Agata usiadła na skraju sofy, podążając za jego przykładem. Sierżant Walicki oparł się niedbale o ścianę, splótł ramiona na piersi i wbił natarczywe spojrzenie w Czubka. Kiedyś przyznał, że lubi grać rolę „złego gliny”, czerpiąc satysfakcję z wywierania presji na świadkach. Stolarz musiała przyznać, że arogancja jej partnera bywała przydatna w ich pracy, jednak przez większość czasu zwyczajnie ją irytowała.

– Dzień dobry – powiedziała, ignorując pełen pretensji ton mężczyzny. – Aspirant Agata Stolarz, a to sierżant Dawid Walicki. Niestety czynności śledcze zajmują sporo czasu, ale pan, jak widzę, swojego nie marnował – dodała od niechcenia.

Zarejestrowała, że twarz Eryka jeszcze bardziej poczerwieniała, co mogło sugerować, że zrozumiał aluzję. Fakt, iż spożywał alkohol, nie ułatwiał Agacie pracy.

– Czy możemy uznać, że jest pan wystarczająco trzeźwy i świadomy zaistniałych okoliczności, aby odpowiedzieć na moje pytania? Czy może powinniśmy przeprowadzić badanie alkomatem? Dla pewności… – Pochyliła się w stronę mężczyzny i spojrzała mu prosto w oczy.

Fosa uśmiechnął się szelmowsko, głośno żując gumę. Dla niego wszystko zdawało się grą, żartem. Agata czasem zastanawiała się, czy takie podejście i dla niej nie byłoby zdrowsze. Może warto wyluzować, pozwolić sobie na odrobinę arogancji i po prostu czerpać satysfakcję z pracy, nawet jeśli odbywałoby się to kosztem innych? Czy to pomogłoby jej też w życiu prywatnym? Czy cokolwiek by zmieniło? Szczerze w to wątpiła.

– Jestem zupełnie trzeźwy. Potrzebuję trochę więcej, żeby uznać mnie za pijanego – odburknął urażony mężczyzna.

– W takim razie proszę powiedzieć, co się stało, że zadzwonił pan na policję.

– Całą noc grała muzyka i spać z żoną nie mogliśmy. Okna naszej sypialni wychodzą na ich salon. Nie wiem, czy urządzali sobie jakąś imprezę, ale rany boskie… do białego rana?! O świcie miałem dość tego wycia i poszedłem grzecznie zwrócić im uwagę, ale nikt nie odpowiadał na pukanie, a drzwi zastałem uchylone.

– I wszedł pan do środka, zamiast poczekać na patrol?

– No… do głowy mi nie przyszło, co tam zobaczę. To spokojna dzielnica. On się zabił? I tę biedną Halinkę też?

– Co było dalej? – Agata celowo zignorowała pytania mężczyzny.

– No… jak wszedłem do salonu… oni tam leżeli. To znaczy Grzegorz na stole, a Halina na podłodze. Wszędzie tyle krwi…

– Dotykał pan czegoś?

– A czego miałem dotykać?

– Pytam, czy znajdziemy tam pana odciski palców.

– Broń Boże! – Mężczyzna był szczerze wstrząśnięty. – Nawet nie wszedłem dalej. Jak to zobaczyłem, od razu uciekłem. Wpadłem do domu… Żona widziała, jaki przybiegłem blady ze strachu, nawet zapytała, czy zawału nie dostałem.

Pani Czubek, stojąca po prawicy męża, energicznie przytaknęła.

– Dobrze znał pan państwa Zdybowskich? – zapytała Agata. – Przyjaźniliście się?

Eryk spojrzał na żonę i kiwnął do niej głową, aby usiadła. Kobieta wytarła nerwowo ręce w spódnicę i przycupnęła na drugim fotelu. Wyglądała jak łania gotowa do ucieczki przed lwem.

– Nie – odparł Czubek. – Nie przyjaźniliśmy się. Właściwie… będę szczery, bo to żadna tajemnica, wszyscy o tym wiedzą, że… darliśmy koty o wszystko.

Agata spojrzała z obawą na Fosę. Zastanawiała się, czy ta informacja nie odpali go już na starcie. Walicki miał trzydzieści lat, ale często zachowywał się jak nastolatek, który nie potrafi panować nad emocjami. Był prawdziwym utrapieniem – źródłem chaosu, pochopnych wniosków i przesadnych raportów. Mieszał fakty, dopowiadał sobie historie, pomijał istotne szczegóły. Dlatego tak często zostawała w pracy po godzinach, analizując wszystko krok po kroku: każde słowo, każde zdjęcie. Choć prawdę mówiąc, nie tylko z jego powodu nie wracała do domu.

Tym razem jednak Fosa nawet nie drgnął. Owszem, błysk w jego oku nie umknął Agacie, ale na razie trzymał fason.

Czubek tymczasem ucichł. Aspirant Stolarz uniosła brwi, dając mężczyźnie znak, że czeka na dalsze informacje.

– Ten dom od pokoleń należy do mojej rodziny. Wybudowali go moi dziadkowie, potem przeszedł na rodziców, a ja odziedziczyłem go po nich. Zajmowaliśmy się nimi z żoną aż do ich śmierci. A ten… wprowadził się tu…

– W dwa tysiące dziesiątym roku – przerwała mu Czubkowa. – Pamiętam, bo wtedy Janinka została wdową i sprzedała dom. Był w opłakanym stanie.

– Dziękuję, Elka – mruknął, poklepując ją po ramieniu bez cienia czułości.

Agacie bardziej przypominało to sposób, w jaki nagradza się psa za prawidłową reakcję na komendę, niż jakikolwiek gest należny małżonce.

– Może zrób gościom herbatę – dodał tonem polecenia.

– Dziękujemy, proszę zostać – zareagowała szybko Deska, widząc, że Elżbieta już wstaje. – Może pani również przypomni sobie coś, co pomoże nam w śledztwie. Co było zarzewiem waszych konfliktów?

– Za… czym? – zapytał zdezorientowany mężczyzna.

– Przyczyną – wyjaśniła Agata.

– Pani detektyw…

– Aspirant – poprawiła go.

– Taaa… nieporozumień… Człowiek żyje tyle lat, wychowa własne dzieci, a potem przyjedzie ci taki, nawiezie tych dolarów czy marek, które zarobił, teraz to euro chyba, i myśli, że będzie mi mówił, jak mam żyć. Kiedy grilla z kolegami zrobić czy piwo wypić.

– Co konkretnie przeszkadzało panu Zdybowskiemu?

– Wszystko! – krzyknął Czubek.

– To trochę ogólne określenie, nie sądzi pan? Potrzebujemy szczegółów.

– Co? Czy ja teraz muszę przypomnieć sobie wszystkie sytuacje?

– Kilka wystarczy.

– No… miał pretensje o dym z grilla, o głośne rozmowy, a przecież jak są czyjeś urodziny czy inna okazja, człowiek trochę piwka wypije, to i głośniej mówi, prawda? Poza tym słuch już nie ten z racji wieku. – Czubek zarechotał.

– A pan nie miał o nic pretensji do sąsiada?

– Miałem, a jakże – prychnął. – Przez te wszystkie lata tak mi życie zatruł, że nie mogłem pozostać fujarą. Ja w wojsku służyłem. Żaden fraj… facet mi nie będzie nakazywał, jak mam się prowadzić.

– I co pan robił?

Uwagę Agaty zwróciło zachowanie żony mężczyzny – siedziała wyraźnie zakłopotana i zdenerwowana. Prawdopo dobnie niejednokrotnie wstydziła się za męża. Wpatrywała się w swoje stopy, nie podnosząc głowy, i skubała rąbek mankietu bluzki.

– No… uwagę zwracałem, tak jak on. Że trawę kosi w niedzielę, a to dzień święty, człowiek potrzebuje w spokoju odpocząć. Że za długo zostawia auto odpalone przed bramą, a przecież wiadomo, że prawo zabrania i środowisko się przez to truje. Pani aspirant coś na pewno wie w tym temacie.

Agata nabrała przekonania, że na „zwracaniu uwagi” z pewnością się nie kończyło. Zyskała już dość klarowny obraz relacji między Zdybowskim a Czubkiem – istny festiwal absurdu, którego początek raczej z trudem dałoby się ustalić. Takie sąsiedzkie konflikty niejednokrotnie stanowiły wyzwanie nawet dla doświadczonych mediatorów, a ich praca zwykle kończyła się fiaskiem. Aż dziw brał, że do tej pory nie było tu żadnej policyjnej interwencji. Podejrzewała, że gdyby nie doszło do tragedii, z czasem patrole i tak zaczęłyby regularnie zaglądać w ten z pozoru spokojny, zielony zakątek miasta.

– Ma pan w domu broń? – zapytała chłodno.

Mogła to później sprawdzić w systemie, ale wolała najpierw przyjrzeć się jego reakcji.

– No… wojskowym byłem. Posłużyć się umiem.

– Nie pytam, czy pan potrafi. Pytam, czy ją pan posiada doprecyzowała.

– No… mam.

– Chciałabym ją zobaczyć.

Na twarzy Czubka pojawił się rumieniec. Z wyraźnym niepokojem zerknął na żonę, jakby szukał u niej ratunku. Ta zaś nie potrafiła ukryć paniki. Agacie zapaliła się czerwona lampka.

– Możemy, oczywiście… mam sejf… – tłumaczył się Eryk, ruszając w stronę zamkniętych drzwi jednego z pokoi.

Agata i Walicki podążyli za nim. Gospodyni została w salonie. Aspirant Stolarz podświadomie czuła, że Czubek jeszcze nie powiedział całej prawdy. Domyślała się, co zaraz usłyszy.

– Mam broń krótką i myśliwską. Już nie jeżdżę na polowania, zdrowie nie pozwala… Ale sejf jest, wszystko zgodnie z przepisami – mówił, jakby chciał uprzedzić wszelkie podejrzenia.

Stanął przy metalowej skrzyni, wysokiej na półtora metra, przymocowanej do podłogi. Z szuflady niewielkiego biurka wyjął pęk kluczy i jednym z nich – wyraźnie się ociągając – otworzył ciężkie, stalowe drzwi. Zawiasy zaskrzypiały cicho, po czym ich oczom ukazała się zawartość sejfu: kilka pudełek z amunicją i broń. Agata od razu rozpoznała sztucer. Stał pionowo przy tylnej ścianie, z zamontowaną lunetą. Na soczewce leżała cienka warstwa kurzu – znak, że od dawna go nie używano.

– Gdzie jest druga? – zapytała chłodno.

Poczuła, że Fosa aż wstrzymuje oddech. Nie musiała na niego patrzeć – wiedziała, że właśnie wychodzi z pokoju, wyciąga z kieszeni telefon i wzywa wsparcie.

Czubek zaniemówił. Stał w milczeniu, purpurowy na twarzy, a jego buta natychmiast wyparowała. Agata musiała trochę złośliwie przyznać, że to był całkiem przyjemny widok. Pierwszy tego dnia.

– Chyba będzie pan musiał pojechać z nami – oznajmiła spokojnie, ale stanowczo.

Książkę Rozliczenie kupicie w popularnych księgarniach internetowych: 

Tagi: fragment,

Zobacz także

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

Książka
Rozliczenie
Agnieszka Szubert5
Okładka książki - Rozliczenie

W spokojnej willowej dzielnicy Szczecina zostają odnalezione zwłoki starszego małżeństwa - Grzegorza i Haliny Zdybowskich. Początkowo wszystko wskazuje...

Wydawnictwo