Recenzja książki: Rycerze pożyczonego mroku

Recenzuje: Damian Kopeć

Nie daj się powalić złu, ale atakuj je z całą śmiałością

Denizen Hardwick jest sceptykiem. Sceptykiem, który ukończył 13 lat. Nie wierzy zatem w coś takiego jak magia. Jest raczej niski jak na swój wiek, z rudymi włosami, piegiem na wardze.

Denizen Hardwick nie był kimś, kto wierzy w szczególne okoliczności, wyróżniające piegi czy pełne znaczenia znamiona albo szczęśliwie pojawiające się ciotki.

Denizen jest sierotą. Przypomina mu o tym każdego dnia budynek sierocińca Crosscaper oraz los, który dzieli z innymi dziećmi. Nic nie wie o swoich rodzicach – poza tym, że byli. Zna ich nazwisko, ale nie wie, z jakiego powodu znalazł się w sierocińcu. I oto nagle chłopak dowiaduje się, że ma ciotkę – na dodatek taką, które chce zabrać go na jakiś czas do siebie. Cieszyć się czy martwić? Okazuje się, że zmartwienia przyjdą same wraz z rozwiązaniem zagadek, które dręczyły chłopaka przez całe życie.

Oto kolejna wariacja na temat równoległej rzeczywistości, która może przenikać do realnego świata. Brytyjska proza dla dzieci, nastolatków z wszystkimi jej atrybutami: czarnym humorem; mieszanką mroczności, powagi i zabawy; tematami poważnymi wymieszanymi z czystą rozrywką; wyrazistymi bohaterami. Początkowo powieść jest bardzo dynamiczna, zaskakująca. Z czasem tempo wydarzeń spada, wielokrotnie powtarzane są niektóre myśli, ale lektura nie rozczarowuje.

To historia o dorastaniu, o niespodziankach, które niesie los, o przyjaźni. Życie Denizena Hardwicka zmienia się praktycznie w jednej chwili. Okazuje się, że świat nie do końca jest takim, jak sądził, a on sam należy do tajnego Zakonu, broniącego świata przed atakami cienistych Potworów z mroku. Musi zmienić siebie, zmienić myślenie o swojej przeszłości, swoich celach w życiu.

Rycerze pożyczonego mroku to książka dla dzieci. Nie ma zatem w niej pogłębionych sylwetek postaci. Nie ma mocnych scen. Sama historia nie jest specjalnie oryginalna. Dave Rudden – autor powieści – czerpie obszernie ze schematów pojawiających się w tego typu prozie. To rozrywka, książka dobrze napisana, na przyzwoitym poziomie, z przystępnym językiem, interesującą fabułą, odpowiednio dynamiczną akcją. To pierwszy tom serii, wprowadzający w temat. Jeśli pojawiają się jakieś mroki w tej prozie, to na szczęście Denizen szybko uczy się, jak z nimi walczyć.