Quantcast

Nic do powiedzenia - wiersz

Autor: Rinoa017
Czy podobał Ci się ten wiersz? 0

Gwiazdy zawirują wokół

Nad głową na nieboskłonie

Przy smutnym omdleniu.

 

 

Tak znany smak trucizny

Wtłaczanej w usta co dnia

Niczym kłamstwo jakie dzieli

Każdy człowiek związany krwi więzem.

Brak czucia w rękach

Człowiek zanika powoli

Czuje już słabnące z wolna nerwy

Niepozwala czekać

Szepta.

 

Ucieka ucieczką uciekającego przed przeznaczeniem

Powtarza powtarzane błędy niejednokrotnie

Czeka.

 

Czekając traci czas na banały

Ucieka nie chroniąc się przed bólem

Jak strzały z trucizną ranią w plecy

Niewypowiedziane nigdy słowa

Z kłamstwami na każdym kroku.

 

I nic do powiedzenia, gdy Serce chce płakać

Nic do powiedzenia, gdy dusza umierać zaczyna.

Inne wiersze tego autora

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeśeli jeszcze go nie posiadasz.