Powinienem - wiersz

Autor: melkart1
Czy podobał Ci się ten wiersz? 0

Powinienem – jak Miłosz – powiedzieć kiedyś jak zmieniłem

Opinię o poezji i jak się stało,

Że nim poznałem jej głębię, znałej już odpowiedzi:

Dlaczego żuk zarzuca żucze wędrówki,

A lipa wcale nie kwitnie w lipcu;

Że w czasie pełni księżyca krew nie burzy się tak,

Jak w chwili kokieteryjnego wejrzenia kobiety.

Nigdy nie zasmakowałem w miłości,

Tak jak w ustach kurtyzan-myśli,

Z wenecka barwnych, tajemniczych i śmiertelnych.

Jedynym złotem hiszpańskich galeonów były chwile skurwienia,

W których odrywano sę od ziemi

Niczym Hermes wędrujący między apokalipsami istnień.

To kłamstwo, że Prometeusz myślał o innych -

był bardziej człowiekiem, skupionym na poklasku żywych kości.

Bał się cmentarza wiecznego zapomnienia.

 


Dzięki niej wiem więcej, choć nie mam pewności,

Że będąc w tym blasku, nie żyję w ciemności.

Inne wiersze tego autora

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

O autorze
melkart1
Użytkownik - melkart1

O sobie samym: Człowiek późnego renesansu
Ostatnio widziany: 2020-09-20 10:40:08