Własna twarz w trumnie - wiersz

Autor: NocnySkorpion
Czy podobał Ci się ten wiersz? 0

Żałobnicy opłakują szklanymi łzami
Martwą na posłaniu szkarłatnym


Czerni woale fruwają na zimnie
Miękko całując trupią dziewicę


W szatach kruczych każą jej spać
Choć spoczęła w czystości serca


Nad grobem skamieniali nie słyszą
Nikłego szeptu widma w bieli


Zaklęta jasnością przy mogile stoi
Językiem zmarłych odmawia modlitwy


Kamiennymi oczyma spogląda
Na obraz swej twarzy w trumnie

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

O autorze
NocnySkorpion
Użytkownik - NocnySkorpion

O sobie samym: Nie, marzycielką nie jestem. Może jedynie roześmianą nastolatką próbującą odnaleźć siebie. Śnię, gdy mam ochotę i zapamiętuję tylko dobre rzeczy, by mieć co pamiętać. Życie traktuje, jak coś, co zostało mi raz dane i nikt mi tego nie odbierze. A gdy żyje się myślą, że zawsze możesz wrócić na ziemię, to żyje się weselej.
Ostatnio widziany: 2018-04-03 14:58:58