Okładka książki - Pax

Pax

Wydawnictwo: iuvi
Data wydania: 2016-10-26
Kategoria: Dla dzieci
ISBN: 978-83-7966-028-5
Liczba stron: 296
Tytuł oryginału: Pax
Język oryginału:
Tłumaczenie: Dorota Dziewońska
Ilustracje: Jon Klassen
Dodał/a książkę: Aleksandra Bienio

Ocena: 5.5 (12 głosów)

PAX to wzruszająca i ponadczasowa opowieść o chłopcu i jego lisie (lub lisie i jego chłopcu), o stracie i miłości, dzikiej naturze i wolności oraz wojnie. Dynamiczna akcja, głębokie emocje i uniwersalne tematy czynią z tej książki nowoczesną klasykę na miarę Małego Księcia. Odkąd Peter uratował osieroconego liska, on i Pax byli nierozłączni. Pewnego dnia dzieje się jednak coś, czego Peter nigdy by się nie spodziewał: jego ojciec idzie do wojska i chłopiec musi się przeprowadzić do dziadka, którego słabo zna i raczej nie lubi (ze wzajemnością) – a lisa wypuścić do lasu. Jednak już pierwszej nocy Peter wymyka się z domu dziadka i wyrusza do swojego, oddalonego o 500 kilometrów, gdzie ma nadzieję zastać Paxa. Lis w tym czasie musi się nauczyć, jak przetrwać w dzikim lesie, i na nowo odkryć świat ludzi i zwierząt. Nigdy jednak nie traci nadziei, że jego chłopiec po niego wróci. Czy dwunastolatek dotrze sam do domu? I czy odnajdzie tam Paxa? Sara Pennypacker oddaje w nasze ręce pięknie napisaną, wprost urzekającą opowieść o dorastaniu i najistotniejszych prawdach, które decydują o tym, kim jesteśmy.

przesuń

Musisz być zalogowany, aby komentować. Zaloguj się lub załóż konto, jeżeli jeszcze go nie posiadasz.

Avatar użytkownika - Dizzy
Dizzy
Przeczytane:2016-12-04, Ocena: 5, Przeczytałem, 52 książki 2016, Ulubione,

Mam słabość do opowieści, w których występują zwierzęcy bohaterowie. Pax wpadł mi w oko od razu, nie tylko przez wzgląd na tematykę, ale i malowniczą okładkę, w której zakochałam się bez pamięci. Zarówno ona, jak i motyw przyjaźni pomiędzy człowiekiem a lisem, nasunęła mi na myśl Małego Księcia - książkę, którą miłuję nad życie. 
Pax to opowieść o wspaniałej przyjaźni tytułowego lisa i chłopca o imieniu Peter. Są oni nierozłącznymi przyjaciółmi do czasu, dopóty ojciec nie zmusza syna do porzucenia towarzysza i nie wywozi go pięćset kilometrów od bratniej duszy. Mężczyzna nie docenił jednak ich więzi - Peter pakuje kilka rzeczy i ucieka, aby wrócić w rodzinne strony i odnaleźć ukochanego przyjaciela. Boi się, że oswojony lis nie poradzi sobie sam w lesie i umrze z głodu. A tle trwa wojna, która zbiera krwawe żniwa... 

-Co to jest wojna?
Szary zamyślił się. 
- Jest taka choroba, która czasem dopada lisy. Sprawia, że przestają być sobą i atakują obcych. Wojna to taka choroba, tylko u ludzi.
Sara Pennypacker opowiada tę piękną opowieść z dwóch perspektyw, chłopca i lisa, na przemian. Nie zdradza miejsca ani czasu akcji powieści (wojna w tle podsunęła mi na myśl XX wiek, ale to jedynie luźny domysł). W zasadzie nie jest to istotne - istotna jest jedynie historia, którą przedstawia, pełna miłości, lojalności i determinacji. Zarówno w rozdziałach poświęconych Peterowi, jak i Paxowi, poznajemy interesujące postaci i brutalne szczere skutki wojny. Chłopiec poznaje weterankę wojenną Volę, która opiekuje się nim, gdy ten uszkadza poważnie w drodze nodze, a lis spotyka lisicę Nastroszoną oraz jej towarzyszy. Oboje zmieniają się - Peter dorasta, a Pax uczy się żyć w dziczy.
Emocje w książce ukazane są po mistrzowsku, dawno żaden pisarz nie zaskoczył mnie tak pozytywnie pod tym względem. Czytając czułam dokładnie to, co bohaterowie - gniew, radość, miłość, strach przed utratą kolejnej bliskiej osoby... Pax jest historią, która jednocześnie łamie serce i wywołuje prostoduszny uśmiech na twarzy, przeraża, wyciska łzy i cieszy. To opowieść zarazem prosta i złożona, która nie tylko ukazuje rozpaczliwe poszukiwania ukochanego zwierzaka, ma również głębszy sens, a klimatyczne, czarno-białe ilustracje dopełniają całości. Zarzut mam jedynie do zakończenia, którego oczywiście Wam nie zdradzę, a które było zdecydowanie nie do końca przemyślane i nieco zawiodło moje oczekiwania. 
Pax to piękna i mocna powieść o przyjaźni, wojnie i dzikiej naturze. Książka ta jest emocjonalnym rollercoasterem - nie wysiądziemy z niego, dopóki nie doczytamy do ostatniej strony. Płynna narracja, cudowny język i niesamowita dalekowzroczność autorki czyni tę powieść niebanalną lekturą, w której zakocha się każdy. Gdyby Sara Pennypacker doszlifowała zakończenie, Pax byłby najprawdziwszą perłą...

Link do recenzji
Avatar użytkownika - natalia6202
natalia6202
Przeczytane:2016-12-09, Ocena: 6, Przeczytałem,

Recenzja również na: http://bookparadisebynatalia.blogspot.com/ Pax został uratowany przez Petera z zimnej nory, w której skazany był na śmierć. Jego matka zaginęła, a rodzeństwo umarło. Został sam. I wtedy pojawił się chłopiec, który zabrał ze sobą liska. Czteronożny przyjaciel od razu go pokochał swoim małym, lisim serduszkiem. Chciał dbać o niego i zapewnić mu bezpieczeństwo. Od tamtej pory byli nierozłączni, razem spędzali każdą chwilę. Wydawało się, że Pax i Peter trwale się połączyli. Ale przyszedł nieoczekiwany moment, kiedy tych dwoje musiało się pożegnać. Ojciec chłopca wyjeżdżał na wojnę, a Peter trafił do dziadka, bez swojego liska. Został zmuszony do pozostawienia go w lesie, samego, zdanego na siebie, wychowanego wśród ludzi, nie potrafiącego polować. Nie minęło wiele czasu, nie minął dzień u dziadka, gdy Petera dopadły wyrzuty sumienia. Tęsknił za swoim liskiem bardzo mocno. Dwunastoletni chłopiec postanowił wyruszyć po swojego przyjaciela. Dzieliło go od niego 500 km. Planował przejść tę drogę pieszo. Czy mu się uda? Czy Peter dotrze do swojego przyjaciela i go odzyska? Co stanie się z samotnym liskiem? "Pax" to książka, która jest niesamowita, wzruszająca i piękna. Wyciska z czytelnika wszystkie łzy, jakie w sobie posiada, łamie serce, przekazuje wiele wspaniałych mądrości i pokazuje prawdziwą przyjaźń. Jest idealna dla dzieci, ponieważ uczy, jak być dobrym człowiekiem. Wpaja do głowy prawdziwe wartości, które powinien każdy znać - miłość, przyjaźń, odwagę. Tak niesamowitej i mądrej książki już dawno nie czytałam. Fabuła wyzwala u czytelnika mnóstwo głęboko ukrytych emocji. Nie brakuje smutku i łez. Pokazuje, że warto walczyć i dbać o przyjaciół, że najlepszym przyjacielem są zwierzęta, które mimo krzywd są oddane człowiekowi, bez względu ma wszystko. Niesamowite jest to, jak autorka prowadzi czytelnika przez książkę. Język Sary Pennypacker jest lekki, przyjemny i trafiający do serca. Sprawia, że już od pierwszych stron czujemy się zaintrygowani całą historią. Narracja jest bardzo fajnie poprowadzona, czytamy książkę z perspektywy Petera, jak również Paxa. Daje to nam szeroki pogląd na emocje i myśli dwóch głównych bohaterów tej książki. Dzięki temu możemy wczuć się w książkę jeszcze bardziej i poczuć, jak przenika przez nas. Całość dopełnia oprawa graficzna. Już sama okładka wiele obiecuje, a rysunki zawarte w środku sprawiają, że czytanie staje się przyjemniejsze i nadają książce wyjątkowego charakteru. "Pax" to historia o wielkiej przyjaźni, miłości, wytrwałości, determinacji. Jest to idealna pozycja dla dzieci, jak i dorosłych. Z pewnością poruszy każde człowiecze serce, a zakończenie... ono będzie jednocześnie cieszyć i rozłamywać serce na pół. Zachęcam was bardzo do poznania tej pozycji. Jeśli czytaliście "Małego Księcia" i wam się podobał, to ta pozycja jeszcze bardziej do was przemówi. Z całą pewnością warto dać ją dzieciom, które wyniosą z niej wiele wartości.

Link do recenzji
Avatar użytkownika - Scathach
Scathach
Przeczytane:2016-11-21, Przeczytałem,

Pax Sary Pennypacker to książka, w przypadku której już od lektury pierwszego zdania wie się, że będzie ona wyjątkowa.

 

Peter to dwunastoletni chłopiec, który przed laty uratował i zaadoptował pewnego liska. Widząc, że ten został sierotą (tak jak on sam jest półsierotą), nie zawahał się go przygarnąć. Od tamtej pory ich więź stawała się coraz silniejsza. Chłopiec i Pax razem dorastali i byli swoimi najlepszymi przyjaciółmi. Wszystko miało się zmienić, gdy ojciec Petera zgłosił się jako ochotnik do walki w trwającej wojnie. Chłopiec miał trafić pod opiekę dziadka – furiata i awanturnika – jedynej bliskiej rodziny. Peter wiedział, że pod dachem dziadka znajdzie się miejsce tylko dla niego, a lis zostanie natychmiast wyrzucony. Wierząc, że lepszym rozwiązaniem będzie zwrócenie mu wolności, wraz z ojcem pozostawił go w lesie znajdującym się blisko ich domu, a sam odjechał setki kilometrów dalej. Bardzo szybko poczuł jednak, że ta decyzja była błędem, a on i Pax stanowią nierozerwalną jedność. Peter postanowił uciec z  domu dziadka i wyruszyć na poszukiwanie swojego przyjaciela, będąc przekonanym, że lis nie będzie w stanie przeżyć na wolności.

 

Pax jest swoistą „powieścią drogi", a narracja prowadzona jest z dwu perspektyw – porzuconego w lesie lisa, wierzącego, że jego chłopiec jest inny niż reszta ludzi i z pewnością właśnie go szuka oraz Petera – młodego bohatera, pragnącego postąpić właściwie i wyruszającego w długą trasę wprost w serce wojny, bez żadnego wcześniejszego przygotowania. Obaj wierzą, że znów się spotkają.

 

Historia spisana przez Sarę Pennypacker to opowieść o niezwykłej więzi łączącej zwierzę i człowieka – więzi tak silnej, że Peter miał wrażenie, iż są oni jednością, niemożliwą do rozdzielenia. Nie inaczej odczuwał jego lis.

 

Książka ta chwyta za serce i na długo pozostaje w pamięci czytelnika. Doskonałe ilustracje Jona Klassena są wartością naddaną, podwajającą przyjemność płynącą z obcowania z tą lekturą.

 

Pax to literatura dziecięca najwyższej próby, to książka wygrywająca konfrontację z Małym Księciem, do którego jest porównywana. Książka Sary Pennypacker jest bowiem głębiej osadzona w rzeczywistości, nie tak odrealniona (czy nawet naiwna) jak dzieło Antoine de Saint-Exupery’ego. Prostota języka, porażająca szczerość i bezpośredniość sprawiają, że od książki tej nie sposób się oderwać. Ewokuje ona emocje trudne do opisania – ból miesza się tutaj z radością, a całość stanowi prawdziwe arcydzieło literatury dziecięcej, nad którym niejedną łzę uroni także poruszony dorosły.

 

Jestem zachwycona pięknem i mądrością tej opowieści. Pax to lektura wspaniała, afirmująca przyjaźń, miłość, przywiązanie i bycie sobą. Niezwykła i czarująca książka. 

Link do recenzji
Avatar użytkownika - StillChangeable
StillChangeable
Przeczytane:2016-11-11, Przeczytałem,

"Zwyczajną prawdę bywa najtrudniej dostrzec, kiedy dotyczy ciebie samego. Jeżeli nie chcesz poznać prawdy, zrobisz wszystko, żeby ją ukryć..."


   Czasami wydaje nam się, że niektóre książki skierowane są przede wszystkim do jednej grupy wiekowej. Być może wiele osób widząc krótki opis historii zawartej w książce "Pax" autorstwa Sary Pennypacker pomyślało sobie, że będzie to raczej historia dla młodszego pokolenia. Jednak sama, będąc już po przeczytaniu tej książki, jestem w stu procentach pewna, że ta przepiękna opowieść dotrze do każdego z Was, jeżeli tylko jej na to pozwolicie. To urocza i wzruszająca historia o przyjaźni, lecz także o miłości i przywiązaniu czy też stracie, wolności oraz wojnie.     

    Peter i Pax są nierozłączni, od kiedy chłopiec znalazł małego liska, tym samym ratując mu życie. Od tamtej pory zawiązała się między nimi prawdziwa przyjaźń. Dlatego też, gdy ojciec chłopca musi iść do wojska, wszystko zmienia się diametralnie. Peter ma zamieszkać u dziadka, a liska wypuścić do lasu. Jednak już pierwszej nocy w nowym domu chłopiec zdaje sobie sprawę, że postąpił źle. Postanawia przejść pięćset kilometrów, by odnaleźć Paxa. Natomiast lisek będzie musiał przez ten czas nauczyć się na nowo żyć w lesie... Jak zatem potoczą się ich losy? Czy Peterowi uda się odnaleźć swojego przyjaciela? Jak Pax, dotychczas przyzwyczajony do życia w domu, poradzi sobie na wolności? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę Sary Pennypacker.       

    Ilekroć myślę o tej historii, to pierwsze, co pojawia się na mojej twarzy to ogromny uśmiech, ale jednocześnie wraz z nim czuję pewnego rodzaju nostalgię. Przede wszystkim pierwszą myślą, jaka pojawiła się w mojej głowie, kiedy dotarłam do samego końca, było: "Co, to już? O nie, ja chcę więcej i więcej..." Autorka stworzyła przepiękną opowieść o chłopcu i jego najlepszym przyjacielu - lisie, lecz tak naprawdę wraz z tym głównym wątkiem pojawia się wiele uniwersalnych prawd o tym całym naszym życiu. Jest to przede wszystkim, jak wspomniałam w tytule, opowieść o przyjaźni i jej ogromnej sile. Pokazuje, że to, co łączy człowieka z jego zwierzęciem jest czasami silniejsze niż nawet relacje z innymi ludźmi. Chociaż tutaj również pojawia się postać, z którą Petera połączyła nić porozumienia, więc zdecydowanie jak wspomniałam, to opowieść o sile przyjaźni. Co więcej, to historia o miłości i przywiązaniu, a jednocześnie stracie i tym, jak wiele szkód jest w stanie ze sobą nieść. Uświadamia, że kiedy nagle ktoś, kogo kochamy, zostaje nam odebrany, to ten nasz mały świat wydaje się całkowicie obcy. To także opowieść o wolności, gdyż pokazuje, że czasami dopiero, gdy jej zaznamy, to zrozumiemy, jak cenną wartością jest w naszym życiu. A skoro o wolności mowa, to także jest to historia o wojnie, jaka tę wolność niejednokrotnie odbiera, lecz co więcej - sieje spustoszenie i sprawia, że nic nie jest takie, jak wcześniej... To zatem naprawdę mądra książka, o której nie zapomina się zaraz po odłożeniu jej na półkę.     

     Co więcej, styl autorki niezwykle przypadł mi do gustu. Jest jednocześnie lekki w odbiorze, dzięki czemu całość pochłania się błyskawicznie, a z drugiej strony nie jest zbyt banalny. Dzięki temu miałam okazję zaznaczyć sobie znowu kilka ciekawych cytatów, do jakich to na pewno kiedyś z przyjemnością powrócę. Spodobało mi się też to, że rozdziały naprzemiennie ukazują losy Petera, jak także Paxa. Autorka pięknie opisywała zarówno wydarzenia towarzyszące chłopcu, jak także te, które na swojej drodze spotykał lisek. Kolejnym plusem tej książki są zdecydowanie ilustracje. Pewnie by się bez nich obyło, lecz to, że pojawiają się co ileś stron, dodaje całości jedynie uroku. Bo w gruncie rzeczy ta opowieść jest po prostu urocza. Nie zabrakło w niej jednak także emocji. Co rusz towarzyszył mi zarówno uśmiech, jak także strach o bohaterów czy moment wzruszenia, bo tak Moi Drodzy, i bez jakiejś łezki się nie obyło. Muszę przyznać, że czytałam tę historię z taką przyjemnością, że być może, podobnie jak to było w przypadku "Małego Księcia", kiedyś jeszcze do niej powrócę. Wewnętrznie czuję, że warto co jakiś czas przypominać sobie właśnie takie książki, bo dzięki nim w jakiś sposób odkrywam w sobie na nowo, zaszyte gdzieś głęboko, dziecko, nie tracąc jednak poczucia, że ta książka jest idealna dla każdej grupy wiekowej. Piękna opowieść, którą z całego serca Wam polecam, bo uwierzcie mi, że warto.         

    Bohaterowie zostali wykreowani bardzo dobrze. Peter to chłopiec, który z jednej strony jest wciąż tym trochę zagubionym dzieckiem, lecz z drugiej wchodzi on już w wiek nastoletni i odkrywa w sobie cechy, o jakich wcześniej nie miał pojęcia. Dopiero strata najlepszego przyjaciela uświadamia mu, że ma w sobie siłę, by walczyć z przeciwnościami losu, byle przekonać się, że jego lisek wróci bezpiecznie do domu. Podobała mi się jego postać i bardzo szybko go polubiłam. Natomiast Pax - cóż, niby tylko lisek, a jednak ten świat zwierząt został pokazany w taki sposób, że śledziło się losy Paxa z ogromnym zaciekawieniem. Niezwykle istotną postacią tej książki jest również Vola - kobieta, która dużo wniosła w życie Petera. Nie chcę Wam zdradzać za wiele, by nie spoilerować, ale powiem tylko tyle, że podobała mi się jej kreacja i też pewnego rodzaju metamorfoza, jaką przeszła. Stąd też uważam, że autorka stworzyła naprawdę dobrych bohaterów.

    Podsumowując, książka "Pax" to urocza, a jednocześnie emocjonalna historia, obok której nie da się przejść obojętnie. Zdecydowanie polecam ją każdej grupie wiekowej, bo mam wrażenie, że stanie się ponadczasową książką, po którą będzie chciało się sięgać kilkakrotnie. Osobiście mnie chwyciła za serducho i wiem, że jeszcze kiedyś do niej powrócę.

Link do recenzji
Avatar użytkownika - Ida
Ida
Przeczytane:2017-06-21, Ocena: 5, Przeczytałem, Mam,
Człowiek i zwierzę. Przyjaźń, rozłąka, tęsknota, ponowne spotkanie. Czytaliśmy już o psie, kocie, delfinie, wilku, przyszedł czas na lisa. Dzikie, raczej mało lubiane przez ludzi zwierzę, kojarzy się ze sprytem, często fałszem, chytrością, a do tego jest szkodnikiem dla rolników i hodowców. Tutaj natomiast mamy lisa w bardzo pozytywnym świetle. Pax jest wyjątkowym przedstawicielem swojego gatunku. Bohaterem ludzkim jest też dwunastoletni chłopiec - Peter, osierocony przez matkę, a przez ojca pozostawiony, na rzecz spraw ważniejszych - czyli wojny (o tej ważności nie dyskutujmy). Przed swoim wyjazdem, ojciec wypuszcza zwierzę w lesie i pozostawia tam, a chłopca odwozi do domu dziadka. Od tej pory chłopiec i lis robią wszystko, by znów się spotkać. Treść książki nie należy do najłatwiejszych, jak na literaturę dziecięcą. Peter- dwunastolatek, prezentuje niesamowitą wręcz dojrzałość. Jego wypowiedzi, chwilami brzmią tak, jakby mówił człowiek nie tylko dorosły, ale i bogaty w życiowe, trudne doświadczenia. Peter i lis Pax. Nierozłączni, zaprzyjaźnieni, wierni i oddani sobie.Smutna historia na tle trudnych czasów tworzy opowieść niesamowitą i przejmującą swoim przekazem. więcej na: MaleWielkieKsiazki.blogspot.com
Link do opinii
Avatar użytkownika - agusia97
agusia97
Przeczytane:2017-05-12, Ocena: 4, Przeczytałem, 52 książki 2017,
"Pax" to opowieść w zupełnie innym stylu niż większość książek, chociaż rozumiem, że niektórzy porównują ją do "Małego księcia". Moim zdaniem, faktyczne widać podobieństwo, poleciłabym tę książkę dzieciom, które są jeszcze za małe, żeby zrozumieć sens historii Antoine'ego de Saint-Exupéry. Powieść jest podzielona na dwie zasadnicze historie, pierwsza jest opowiadana z perspektywy kilkunastoletniego chłopca, natomiast głównym bohaterem drugiej jest porzucony lisek. W ciekawy sposób została przedstawiona relacja dziecka i zwierzęcia, to jak są mocno ze sobą związani. Do tego stopnia, że jeden potrafi wyczuć drugiego, szczególnie w sytuacji zagrożenia. Duży plus również za zakończenie, które na szczęście, nie jest przesłodzone i zawiera pouczający morał. Moim zdaniem, kilka wątków było trochę niedopracowanych i zostało wprowadzonych zbyt dużo szczęśliwych przypadków i zbiegów okoliczności, ale to książka skierowana głównie do dzieci, więc patrząc z ich perspektywy można to nawet uznać za pozytywny aspekt książki. Ogólnie jest to powieść na pewno warta przeczytania, ale wydaje mi się, że nie każdemu się spodoba. Jest to jedna z tych uroczych historii, które przenoszą nas w czasy beztroskiego dzieciństwa.
Link do opinii
Przyjaźń to jedno z najpiękniejszych uczuć, na jakie człowiek może sobie pozwolić względem drugiego człowieka (i nie tylko). Dzięki niej możemy przetrwać niepowodzenia miłosne, żal po nieudanych wyborach czy mieć z kim podzielić się radością z osiągniętych celów. Jeśli jest bezinteresowna, to potrafi przetrwać wszystkie burze i niepokoje. Przy prawdziwym przyjacielu nie musimy udawać kogoś, kim nie jesteśmy, a sam fakt obopólnej akceptacji sprawia, że życie nabiera jeszcze większego smaku (nie ma dnia, żebym nie dziękowała losowi za moją najlepszą przyjaciółkę). Jednak niestety zdarza się i tak, że przyjaźń przynosi także łzy, rozczarowanie i pozostawia na długi czas jątrzącą się ranę. Nikt przecież nie jest jasnowidzem i czasem obdarza zaufaniem niewłaściwą osobę. Na szczęście są na świecie takie istoty, które nie skrzywdzą swojego człowieka za żadne skarby świata i każdego dnia udowadniają mu, jaki jest ważny. Zwierzęta - bo właśnie o nich mowa - potrafią jak nikt inny bezinteresownie kochać i ufać - od swoich pierwszych do ostatnich chwil. Dwunastoletni Peter na skutek nieszczęśliwych okoliczności (a zbliżająca się wojna bez wątpienia taką jest) zostaje zmuszony do zwrócenia wolności oswojonemu przez siebie lisowi i wysłany do swojego dziadka, z którym nie łączyły go żadne bliskie relacje. Bunt, jaki rodzi się w jego chłopięcym sercu, sprawia, że już tego samego wieczora decyduje się na niebezpieczny powrót do domu i odnalezienie przyjaciela. Mając przy sobie kilka zaledwie kilka rzeczy ze swojego mało imponującego dobytku, wyrusza w podróż, podczas której przyjdzie mu się zmierzyć nie tylko z własnymi słabościami, ale głównie ze strachem o los Paxa. Pax to niezwykle emocjonalna powieść o wyjątkowej więzi między człowiekiem a zwierzęciem, wielkiej odpowiedzialności, trudnych decyzjach i jeszcze trudniejszych wyborach. Dzięki temu, że narracja jest prowadzona naprzemiennie (rozdziały nieparzyste czytelnik poznaje z punktu widzenia Paxa, a parzyste - Petera) odbiorca ma okazje wczuć się w emocje, jakie towarzyszą zarówno chłopcu, jak i lisowi. Obaj muszą się nauczyć funkcjonować bez siebie, a nie jest to nauka ani łatwa, ani bezbolesna. Książka ukazuje również skomplikowane stosunki Petera z ojcem. Mężczyzna, nie dość że nie potrafi okazać mu ojcowskich uczuć, to - mimo że nie musi - decyduje się na wstąpienie do wojska, dając tym samym świadectwo, że bycie samotnym rodzicem go przytłacza. Jego zachowanie względem syna było - moim zdaniem - dyktatorskie (,,ma być tak, jak ja chcę, bez słowa sprzeciwu"), a tak drastyczne pozbawienie chłopca obecności ukochanego zwierzęcia mogło stać się przyczyną pogłębienia przepaści, jaka powstała w ich relacjach. W tym miejscu nie sposób nie wspomnieć o postaci Voli - cichego anioła, który pojawił się na drodze Petera w chwili, gdy ten najbardziej potrzebował pomocy. Można śmiało powiedzieć, że oboje podziałali na siebie leczniczo: on pogodził się z pewnymi negatywnymi emocjami i zaczął je nazywać po imieniu oraz nauczył się cierpliwości i wytrwałości, a ona przestała obwiniać się o coś, na co tak naprawdę nigdy nie miała wpływu. Zakończenie powieści jest dość przewidywalne, ale nie znaczy to, że przeszłam nad nim do porządku dziennego - przydało mi się leżące pod ręką opakowanie chusteczek. Skrzydełkowa okładka sprawia, że książka bardzo ładnie się prezentuje, a zawarte w niej ilustracje Jona Klassena jeszcze bardziej pobudzają wyobraźnię odbiorców, którzy mają okazję stać się świadkami przedstawianej historii. Jeśli chcecie wejść do świata, w którym przyjaźń ważniejsza jest od zdrowego rozsądku, ta pozycja zdecydowanie jest dla was.
Link do opinii

Nigdy nie wyobrażałam sobie innego rozstania ze swym pupilem niż tego naturalnego, związanego z przyjęciem dłoni samej Śmierci przez jednego z życiowych towarzyszy. Niestety niekiedy bywa tak, że trzeba pożegnać przyjaciela znacznie szybciej, niż byśmy tego chcieli.

Odkąd Peter odnalazł osamotnionego liska w norze, nie umiał już sobie wyobrazić życia bez niego. Zastępując mu matkę stał się dla zwierzątka jedyną rodziną, co zaowocowało całkowitym zaufaniem i wdzięcznością, która nieraz została ukazywana. Pax, bo właśnie takie imię otrzymał towarzysz chłopca, prawie nie odstępował swojego wybawiciela, dzieląc się z nim swoimi zabawnymi pomysłami. Niestety ta idylla nie mogła trwać wiecznie.

Pod pozorem zwyczajnej zabawy lisek został pozostawiony przy ścieżce prowadzącej do lasu, a Peter wywieziony do dziadka mieszkającego kilkaset kilometrów od ich prawdziwego domu, aby jego ojciec mógł iść do wojska i nie martwić się o syna. Niestety popełnił błąd, bo nie dostrzegł, jak bardzo nastolatek jest przywiązany do swojego przyjaciela, co go naprawdę zgubiło.

Już pierwszej nocy Peter wymknął się z domu. Jego jedynym celem było odnalezienie Paxa, lecz on jeszcze nie wiedział, że czekało go wiele niespodziewanych zdarzeń mogących pokrzyżować mu plany.

W tym samym czasie Pax uczył się na nowo swojej dzikiej natury. Przyzwyczajony do ludzkiej pomocy musiał zdobyć wiedzę związaną z przetrwaniem. Zagłębiając się w te tajniki ani przez chwilę nie zapomniał o chłopcu, który kiedyś uratował mu życie.

Czy będzie im dane ponownie się połączyć? A może scenariusz życia nie przewidział takich przepięknych scen?

Prawdziwa przyjaźń może przetrwać wiele, ale nie wtedy, gdy ktoś wiecznie w niej miesza.

 

Czasami bywają takie książki, że wystarczy na nie rzucić okiem, a już wiesz, iż nie możesz zaprzepaścić okazji ich poznania. Tak było u mnie w przypadku [Paxa], który - mimo porównań do nielubianego przeze mnie [Małego Księcia] - stał się dla mnie obowiązkową lekturą. Odczekałam jednak ogromne zamieszanie wokół tej powieści i sięgnęłam po nią, kiedy już ta fala nieco się zmniejszyła. Czy losy Petera i Paxa przypadły mi do gustu do tego stopnia, że chciałam ich połączyć ze sobą na nowo? A może liczyłam na to, że nie znajdą już drogi do siebie?

 

Jeżeli ktokolwiek powiedziałby, że przy tej lekturze uronię choćby jedną łzę to popukałabym tę osobę w czoło i spytała, czy aby na pewno dobrze się czuje. To jasne, że spodziewałam się po niej odczucia nostalgii spowodowanej dość przykrym początkiem, jakim jest przymusowe rozstanie chłopca z wychowywanym od szczenięcia lisem. Nic poza tym. A jednak [Pax] poruszył moje serce, wycisnął co nieco słonych kropel z oczu i nakazał zainteresowanie się psem towarzyszącym mi podczas czytania. Lecz zanim mój świat rozmazał się, jakby w pokoju panoszyła się mgła, z ogromnym napięciem obserwowałam zmagania dwójki bohaterów. Każdy z nich pragnął być blisko swojego przyjaciela, jednak to Peter postanowił powrócić do swojej rodzinnej miejscowości, aby odzyskać liska. Niestety plan chłopca nie był taki prosty do zrealizowania. Wywieziony do dziadka zamieszkującego dobre kilkaset kilometrów od prawdziwego domu, spontanicznie zadecydował o niecodziennej podróży, wyruszając w nieznane z niewielkim materialnym bagażem, ale z ogromnym pakunkiem emocjonalnym. Niestety życie bywa brutalne, co autorka dobrze ukazała. Nie oszczędzała Petera, przez co ta nieprzemyślana wycieczka zbierała nieprzyjemne żniwo w postaci wypadków losowych. Nie inaczej było w przypadku pozostawionego samemu sobie Paxowi, który musiał się nauczyć życia w lesie na nowo. Jako obcy, przesiąknięty ludzkim zapachem, miał naprawdę spore problemy związane z akceptowaniem go przez inne lisy. Także przyszło mu przypomnieć sobie zatarte przez lata zwierzęce instynkty. Przymusowa nauka polowania to nie jest coś prostego dla zwierzęcia, które jest przyzwyczajone do podstawiania mu gotowego jedzenia pod sam nos. Przykro mi było patrzeć na batalie o lepsze jutro każdego z nich, kiedy tęsknota nabierała sił, czasami nie pozwalając myśleć racjonalnie. Nieraz Peter i Pax popełniali błędy, przez co dokładali sobie cierpień, nie tylko w sensie fizycznym.

Oczywiście życie nie składa się przez cały czas ze smutnych momentów, dlatego też autorka zadbała o odciążenie przejętych czytelników. Zaakcentowała je zabawnymi sytuacjami, które wywoływały uśmiech lub rozkosznie namawiały do szczerego śmiechu. Sama na nich skorzystałam, przez co musiałam przyciskać usta do poduszki, aby mój przykry dla uszu rechot nie uszkodził słuchu reszty domowników (w tym samego psa spoglądającego na mnie wtedy, jakby już planował wezwanie egzorcysty).

 

,,Jest taka choroba, która czasami dopada lisy. Sprawia, że przestają być sobą i atakują obcych. Wojna to taka choroba, tylko u ludzi."

 

Nie mogę także zapomnieć o nieprzewidywalności, bo to kolejny z uroków tej przepięknej książki. Chociaż z początku domyślałam się następstw pewnych zdarzeń, ale z każdym kolejnym rozdziałem byłam zaskakiwana pomysłowością autorki. Jednakże nie przeszkodziło mi w przewidywaniu końcowych zdarzeń, ale tutaj również zostałam wystrychnięta na dudka. Można powiedzieć, że zrobiono to podwójnie, bo nie byłam gotowa na szukanie po omacku paczki chusteczek, którą miałam koło siebie. Pani Pennypacker wręcz wyrwała mi serce i wrzuciła do mielarki. Nie umiałam do końca zgodzić się z zakończeniem, lecz umysł podpowiadał, że było to najlepsze rozwiązanie. Takie rozdarcia nie działają na mnie dobrze, przez co po zamknięciu książki rollercoaster uczuć długo mną dyrygował, a ja wypełniałam swoją niecodzienną rolę. Dopiero niedawno otrząsnęłam się z tego wszystkiego, co wykorzystałam na napisanie tej recenzji.

Mając dwanaście lat nie miałabym odwagi wyruszyć w pojedynkę, w naprawdę długą podróż. Tym bardziej, kiedy nie miałabym mapy pod ręką ani oszczędności wspomagających wyprawę. Peterowi nie przeszkadzały takie braki. Liczyło się jedynie jak najszybsze odzyskanie Paxa, tym samym jego dziecięca postawa wiodła prym przed udawaną dorosłością. Polubiłam tego chłopca za dążenie do wyznaczonego celu, ale chętnie skarciłabym go za bezmyślność w pewnych sprawach. Dopiero zmieniałam swoje podejście co do niego, kiedy przypominałam sobie, jak wiele może stracić, gdy całkowicie zapomni o swoim lisku. To właśnie Pax dzielił się z nim ogromną miłością, jakiej mu brakowało ze strony wiecznie nachmurzonego ojca. Chłopiec i jego czworonożny przyjaciel byli dla siebie wsparciem i rozdzielenie ich było naprawdę okrutnym czynem. Jak można zabierać własnemu dziecku kogoś tak bliskiego? A co się tyczy naszego liska to jego początki w lesie były doprawdy rozczulające. Nie był w stanie zwątpić w swojego pana i dzielnie oczekiwał jego powrotu. Dopiero naturalne potrzeby zmusiły go do zadbania o siebie. Przyjemnie się patrzyło, jak powracał on do swoich korzeni, ale świadomość tego, że robił to wręcz pod przymusem nieco przygniatała. Tym samym przez cały czas kibicowałam im obojgu, licząc na to, iż los się do nich uśmiechnie i nastanie ta magiczna chwila, kiedy wyjdą sobie naprzeciw. Naprawdę na to zasługiwali. Czy doszło do ponownego spotkania? Tego nie mogę wam zdradzić.

 

,,Zwyczajną prawdę bywa najtrudniej dostrzec, kiedy dotyczy ciebie samego. Jeżeli nie chcesz poznać prawdy, zrobisz wszystko, żeby ją ukryć."

 

Styl autorki nie jest jakoś szczególnie wybitny, jednak w połączeniu z dobrze przemyślaną fabułą i doskonałym przygotowaniem materiałów tworzy on niezwykle klimatyczną opowieść wsysającą już od pierwszej strony książki. A kiedy dołączymy do tego ilustracje Jona Klassena, którego kreska wprost zachwyca, mamy doskonałą całość. Żałuję jedynie tego, że było niewiele rysunków, ponieważ mogłabym się w nie wpatrywać godzinami. Oczywiście lekturę [Paxa] przedłużałam jak tylko się dało, ale osoby znające tę powieść raczej nie zaprzeczą, że ilustracje odegrały tutaj dość istotną rolę.

Jeżeli miałabym wskazać komukolwiek książkę, która uczy nas odpowiedzialności za drugą osobę (nie zwracając uwagi na gatunek) bez oczekiwania na wdzięczność, to bez wątpienia mój palec - chociaż jest to niegrzeczne - powędrowałby w stronę [Paxa]. Przepiękna przyjaźń, jaka narodziła się między chłopcem a lisem należała do tych nadzwyczajnych, gdzie każdy z nich akceptował wady i zalety tego drugiego. Nawet ludzie mają nieraz problemy z okazywaniem sobie uczuć, a im to wychodziło naturalnie. Dlatego nie warto się długo zastanawiać, kiedy dziecko prosi was o zwierzęcego towarzysza. Tutaj trzeba po prostu spełnić jego marzenie, ówcześnie informując o obowiązkach, jakie dojdą po przyjęciu nowego towarzysza w grono rodzinne.

 

Podsumowując:

W moim odczuciu ta książka nie ma prawa być porównywana do [Małego Księcia], bo jak dla mnie bije ją o głowę. Możecie mnie teraz wybatożyć, ale [Pax] przemawia do mnie bardziej, a uczucia, jakie żywię do Petera i Paxa są nad wyraz głębokie i szczere. Już dawno tak nie miałam, aby z pozoru zwyczajna opowieść poruszyła mnie bez reszty i nie pozwalała normalnie funkcjonować. I już się nie dziwię, iż zdobywa tyle nagród - bo jest ich warta. Polecam tę powieść całym, obolałym od zranień sercem!

Link do opinii
Avatar użytkownika - Simi_48
Simi_48
Przeczytane:2017-01-30, Ocena: 6, Przeczytałem, 52 książki 2017, Mam,

Czym tak naprawdę jest miłość? Często mówimy, że kogoś kochamy. Chcemy spędzać z nim każdą chwilę. Pragniemy, byśmy nigdy nie musieli stracić ukochanej istoty. Niezależnie od tego, czy jest człowiekiem, czy zwierzęciem. Wyobrażamy sobie, że nic nas nie rozdzieli. Wiemy, że to uczucie będzie trwać między nami wiecznie. W końcu jak mogłoby być inaczej? Nikt nie może nas rozdzielić. Tylko, co jeśli ta druga istota, która, choć nas kocha, to pragnie odejść? Chce zobaczyć nowy świat i odciąć nić, która stale trzyma ją w miejscu? Co, jeśli pragnie wolności? Kim jesteśmy, by ją więzić? Miłość ma różne oblicza. Czasami przynosi ból, a innym razem radość. Nie możemy jej pojąć umysłem. To uczucie jest dla nas za silne. Czy, kiedykolwiek pomyśleliśmy, że kochać to tak naprawdę pozwolić odejść? Wiem, że to nie brzmi zachęcająco. W końcu, kiedy kogoś kocham, to chcę by ta istota była zawsze przy mnie i żeby nic nas nie rozdzieliło. Tylko, co jeśli to nie tylko do mnie należy decyzja? Jeśli ten ktoś pragnie czegoś innego? Wiem, że to trudne, ale wtedy powinniśmy ustąpić i pozwolić tej istocie na samodzielny wybór. Być może do nas wróci, ale nie musi się tak stać. Może odejść i już nigdy o niej nie usłyszymy. Choć będzie to bolało, to jedyne właściwe rozwiązanie... Kochani, zapraszam Was dziś na recenzję książki, która mnie oczarowała, zahipnotyzowała i zmusiła do spojrzenia na parę kwestii z innej perspektywy. Uświadomiła wiele rzeczy, a przy tym zabrała w niesamowitą podróż ku wolności. Dzika, niezwykła, piękna - Sara Pennypacker stworzyła powieść, przy której nie można przejść obojętnie. Zapraszam do zapoznania się z moimi odczuciami, co do ,,PAXA"!

,,To, że coś nie dzieje się tutaj, nie znaczy, że nie dzieje się wcale."

Odkąd Peter uratował osieroconego liska, on i Pax byli nierozłączni. Pewnego dnia dzieje się jednak coś, czego Peter nigdy by się nie spodziewał: jego ojciec idzie do wojska i chłopiec musi się przeprowadzić do dziadka, którego słabo zna i raczej nie lubi (ze wzajemnością) – a lisa wypuścić do lasu.
Jednak już pierwszej nocy Peter wymyka się z domu dziadka i wyrusza do swojego, oddalonego o 500 kilometrów, gdzie ma nadzieję zastać Paxa.
Lis w tym czasie musi się nauczyć, jak przetrwać w dzikim lesie, i na nowo odkryć świat ludzi i zwierząt. Nigdy jednak nie traci nadziei, że jego chłopiec po niego wróci.
Czy dwunastolatek dotrze sam do domu? I czy odnajdzie tam Paxa?

,,Szedł pięć pełnych godzin. Na piętach zrobiły mu się pęcherze, ramiona bolały od dźwigania plecaka, lecz każdy krok przybliżał go do Paxa i domu, którego nigdy nie powinien był opuszczać."

Dawno, dawno temu w środku lasu pewien mały lisek stracił całą rodzinę. Przerażonemu maluchowi śmierć zaglądała w oczy. Lisek wiedział, że zbliża się jego koniec, aż tu nagle pojawiła się nad nim pyzata buźka małego chłopca. Dziecko nie mogło przejść obojętnie wobec rychłej śmierci zwierzątka i zabrał go do domu...
Tak właśnie zaczyna się opowieść o chłopcu i jego lisie. Peter uratował zwierzaka przed śmiercią, a Pax przywrócił dziecku radość życia. Od tego czasu zostali się najlepszymi przyjaciółmi i stali się jednością. Gdzie szedł jeden, krok w krok podążał za nim drugi. Aż nagle w ich życie zakradła się wojna...
Peter został zmuszony do opuszczenia swojego liska i pozostawienia go w lesie. Chłopiec zamieszkał w domu dziadka, ale w każdej minucie myślał o swoim przyjacielu. Lis został opuszczony, ale nigdy nie stracił nadziei, że jego Peter po niego wróci. Obydwoje nie mogli zapełnić pustki w sercu. Wiedzieli, że muszą być razem...
Peter uciekł z domu dziadka i wyruszył w pełną niebezpieczeństw podróż, by odnaleźć swojego liska, a Pax został zmuszony nauczyć się przetrwania. Przyjaciele zostali rozdzieleni, ale obydwoje walczą z całych sił, by się odnaleźć. Czy Peterowi uda się powrócić do domu? Czy Pax nauczy się, jak przetrwać? Czy chłopiec i jego lis zrozumieją, że kochać, oznacza pozwolić odejść?

,,Co to jest wojna?Szary zamyślił się.Jest taka choroba, która czasami dopada lisy. Sprawia, że przestają być sobą i atakują obcych. Wojna to taka choroba, tylko u ludzi.

,,Pax" to wspaniała opowieść o prawdziwej przyjaźni między istotami tak bardzo różnymi, a zarazem takimi samymi. Miłości między lisem i jego chłopcem, którzy, choć zostali rozdzieleni, to nie poddają się i walczą z całych sił, by znów być razem. Książka pełna jest dzikości, a zarazem najczystszych, najsilniejszych uczuć, których nikt nie może zniszczyć. Wprowadzi was w świat zagrożony wojną, a zarazem ześle pokój. Piękna, nieposkromiona, wzruszająca historia mówiąca o prawdziwej przyjaźni, walce z przeciwnościami losu, poszukiwaniu prawdziwego domu, odkrywaniu prawdy o tym, co dla nas najważniejsze, a przede wszystkim o tym, że jeśli kochamy, czasami musi dać wybór tej drugiej istocie. Nie wiem, czy kiedyś wam wspominałam, że moją ulubioną lekturą jest ,,Mały Książę". To jedna z najwspanialszych historii, która wywarła na mnie wielki wpływ. Kiedy przeczytałam, że ,,Pax" porównywany jest właśnie do tej lektury, nie wiedziałam czego się spodziewać. Teraz już wiem, że te słowa są w jak najbardziej zasłużone. ,,Pax" uczy. Uczy o miłości potrafiącej pokonać wszelkie przeciwności, niezwykle mocnej więzi między człowiekiem a zwierzęciem, okrucieństwach ludzi, a zarazem pięknie ich czynów. Zakochałam się w tej powieści i wiem, że w przyszłości zapoznam z nią moje dzieci. Chciałabym, żeby każdy ją przeczytał. Pewnie wiele osób spojrzałoby na mnie jak na wariatkę, kiedy wręczyłabym im książkę dla dzieci. Być może by się obrazili, ale wiecie co? Właśnie takie powieści są najbardziej wartościowe. Historie, które poruszają ważne tematy i chwytają za serce. Wiem, że będę powracała do ,,Paxa" i mam nadzieję, że wy również zapoznacie się z tą magiczną książką.

,,-To nie takie proste. Jestem za tym, żeby mówić całą prawdę o wojnie. O jej kosztach. Powinno się mówić prawdę o tym, jaka jest cena wojny. Długo trwało, zanim to zrozumiałam."

Opowiem wam trochę o głównych bohaterach tej pięknej historii, a resztę postaci pozostawię wam, byście mogli odkryć ich siłę i zapoznać się z ich własną opowieścią. Zacznijmy od lisa. Pax to odważny, sprytny i niezwykle lojalny osobnik, który za swoją jedyną rodzinę uważa chłopca, który go uratował i podarował serce. Broni go za wszelką cenę. Niestety mającą podstawiane wszystko pod nos, zapomina o swojej dzikości. Kiedy zostaje oderwany od Petera, nie wie, co ze sobą począć. Nie potrafi polować, a śmierć zagląda mu w oczy. Wtedy na swojej drodze poznaje inne istoty, które dodają mu sił i energii. Pax jest nieposkromiony, waleczny, a przede wszystkim emanuje dobrocią. Walczy o to, co ważne. Stara się przetrwać, aż w końcu podejmuje decyzję i wyrusza po swojego chłopca. Peter po śmierci mamy bardzo się zmienił. Wesoły, pogodny chłopiec stał się cieniem własnego siebie. Ojciec nie potrafi mu pomóc, a dziecko coraz bardziej zagłębia się w otchłań rozpaczy. Dopiero gdy pewnego dnia ratuje maleńkiego lisa, wszystko zaczyna się zmieniać. Na jego twarz powraca radosny uśmiech, a chłopiec otwiera się przed swoim najlepszym przyjacielem. Kiedy zostają okrutnie rozdzieleni, chłopiec nie waha się nawet chwili i wyrusza w niebezpieczną podróż, by odnaleźć swojego lisa. W tym czasie z dziecka przeobrażą się w prawdziwego mężczyznę, ale tego dowiecie się już sami...

,,Zwyczajną prawdę bywa najtrudniej dostrzec, kiedy dotyczy ciebie samego. Jeżeli nie chcesz poznać prawdy, zrobisz wszystko, żeby ją ukryć."

,,Pax" to niezwykła przygoda ukazują siłę przyjaźni, dzikość w sercach każdej z istot oraz miłość silniejszą niż wszystko, co jest nam znane. Wspaniała, magiczna, niezwykle realistyczna powieść, która porusza ważne tematy i bezgranicznie wzrusza, by za chwilę wywołać szeroki uśmiech na twarzy. Wiem, że nie raz do niej powrócę. Historia Paxa i Petera wiele mi uświadomiła i mam nadzieję, że jeśli tylko po nią sięgniecie, was również zachwyci. Z całego serca zachęcam was do zapoznania się z tą książką!

Link do opinii
Avatar użytkownika - Dizzy
Dizzy
Przeczytane:2016-12-04, Ocena: 5, Przeczytałem, 52 książki 2016, Ulubione,

Mam słabość do opowieści, w których występują zwierzęcy bohaterowie. Pax wpadł mi w oko od razu, nie tylko przez wzgląd na tematykę, ale i malowniczą okładkę, w której zakochałam się bez pamięci. Zarówno ona, jak i motyw przyjaźni pomiędzy człowiekiem a lisem, nasunęła mi na myśl Małego Księcia - książkę, którą miłuję nad życie. 
Pax to opowieść o wspaniałej przyjaźni tytułowego lisa i chłopca o imieniu Peter. Są oni nierozłącznymi przyjaciółmi do czasu, dopóty ojciec nie zmusza syna do porzucenia towarzysza i nie wywozi go pięćset kilometrów od bratniej duszy. Mężczyzna nie docenił jednak ich więzi - Peter pakuje kilka rzeczy i ucieka, aby wrócić w rodzinne strony i odnaleźć ukochanego przyjaciela. Boi się, że oswojony lis nie poradzi sobie sam w lesie i umrze z głodu. A tle trwa wojna, która zbiera krwawe żniwa... 

-Co to jest wojna?
Szary zamyślił się. 
- Jest taka choroba, która czasem dopada lisy. Sprawia, że przestają być sobą i atakują obcych. Wojna to taka choroba, tylko u ludzi.
Sara Pennypacker opowiada tę piękną opowieść z dwóch perspektyw, chłopca i lisa, na przemian. Nie zdradza miejsca ani czasu akcji powieści (wojna w tle podsunęła mi na myśl XX wiek, ale to jedynie luźny domysł). W zasadzie nie jest to istotne - istotna jest jedynie historia, którą przedstawia, pełna miłości, lojalności i determinacji. Zarówno w rozdziałach poświęconych Peterowi, jak i Paxowi, poznajemy interesujące postaci i brutalne szczere skutki wojny. Chłopiec poznaje weterankę wojenną Volę, która opiekuje się nim, gdy ten uszkadza poważnie w drodze nodze, a lis spotyka lisicę Nastroszoną oraz jej towarzyszy. Oboje zmieniają się - Peter dorasta, a Pax uczy się żyć w dziczy.
Emocje w książce ukazane są po mistrzowsku, dawno żaden pisarz nie zaskoczył mnie tak pozytywnie pod tym względem. Czytając czułam dokładnie to, co bohaterowie - gniew, radość, miłość, strach przed utratą kolejnej bliskiej osoby... Pax jest historią, która jednocześnie łamie serce i wywołuje prostoduszny uśmiech na twarzy, przeraża, wyciska łzy i cieszy. To opowieść zarazem prosta i złożona, która nie tylko ukazuje rozpaczliwe poszukiwania ukochanego zwierzaka, ma również głębszy sens, a klimatyczne, czarno-białe ilustracje dopełniają całości. Zarzut mam jedynie do zakończenia, którego oczywiście Wam nie zdradzę, a które było zdecydowanie nie do końca przemyślane i nieco zawiodło moje oczekiwania. 
Pax to piękna i mocna powieść o przyjaźni, wojnie i dzikiej naturze. Książka ta jest emocjonalnym rollercoasterem - nie wysiądziemy z niego, dopóki nie doczytamy do ostatniej strony. Płynna narracja, cudowny język i niesamowita dalekowzroczność autorki czyni tę powieść niebanalną lekturą, w której zakocha się każdy. Gdyby Sara Pennypacker doszlifowała zakończenie, Pax byłby najprawdziwszą perłą...

Link do opinii
Avatar użytkownika - natalia6202
natalia6202
Przeczytane:2016-12-09, Ocena: 6, Przeczytałem,

Recenzja również na: http://bookparadisebynatalia.blogspot.com/ Pax został uratowany przez Petera z zimnej nory, w której skazany był na śmierć. Jego matka zaginęła, a rodzeństwo umarło. Został sam. I wtedy pojawił się chłopiec, który zabrał ze sobą liska. Czteronożny przyjaciel od razu go pokochał swoim małym, lisim serduszkiem. Chciał dbać o niego i zapewnić mu bezpieczeństwo. Od tamtej pory byli nierozłączni, razem spędzali każdą chwilę. Wydawało się, że Pax i Peter trwale się połączyli. Ale przyszedł nieoczekiwany moment, kiedy tych dwoje musiało się pożegnać. Ojciec chłopca wyjeżdżał na wojnę, a Peter trafił do dziadka, bez swojego liska. Został zmuszony do pozostawienia go w lesie, samego, zdanego na siebie, wychowanego wśród ludzi, nie potrafiącego polować. Nie minęło wiele czasu, nie minął dzień u dziadka, gdy Petera dopadły wyrzuty sumienia. Tęsknił za swoim liskiem bardzo mocno. Dwunastoletni chłopiec postanowił wyruszyć po swojego przyjaciela. Dzieliło go od niego 500 km. Planował przejść tę drogę pieszo. Czy mu się uda? Czy Peter dotrze do swojego przyjaciela i go odzyska? Co stanie się z samotnym liskiem? "Pax" to książka, która jest niesamowita, wzruszająca i piękna. Wyciska z czytelnika wszystkie łzy, jakie w sobie posiada, łamie serce, przekazuje wiele wspaniałych mądrości i pokazuje prawdziwą przyjaźń. Jest idealna dla dzieci, ponieważ uczy, jak być dobrym człowiekiem. Wpaja do głowy prawdziwe wartości, które powinien każdy znać - miłość, przyjaźń, odwagę. Tak niesamowitej i mądrej książki już dawno nie czytałam. Fabuła wyzwala u czytelnika mnóstwo głęboko ukrytych emocji. Nie brakuje smutku i łez. Pokazuje, że warto walczyć i dbać o przyjaciół, że najlepszym przyjacielem są zwierzęta, które mimo krzywd są oddane człowiekowi, bez względu ma wszystko. Niesamowite jest to, jak autorka prowadzi czytelnika przez książkę. Język Sary Pennypacker jest lekki, przyjemny i trafiający do serca. Sprawia, że już od pierwszych stron czujemy się zaintrygowani całą historią. Narracja jest bardzo fajnie poprowadzona, czytamy książkę z perspektywy Petera, jak również Paxa. Daje to nam szeroki pogląd na emocje i myśli dwóch głównych bohaterów tej książki. Dzięki temu możemy wczuć się w książkę jeszcze bardziej i poczuć, jak przenika przez nas. Całość dopełnia oprawa graficzna. Już sama okładka wiele obiecuje, a rysunki zawarte w środku sprawiają, że czytanie staje się przyjemniejsze i nadają książce wyjątkowego charakteru. "Pax" to historia o wielkiej przyjaźni, miłości, wytrwałości, determinacji. Jest to idealna pozycja dla dzieci, jak i dorosłych. Z pewnością poruszy każde człowiecze serce, a zakończenie... ono będzie jednocześnie cieszyć i rozłamywać serce na pół. Zachęcam was bardzo do poznania tej pozycji. Jeśli czytaliście "Małego Księcia" i wam się podobał, to ta pozycja jeszcze bardziej do was przemówi. Z całą pewnością warto dać ją dzieciom, które wyniosą z niej wiele wartości.

Link do opinii
Avatar użytkownika - grejfrutoowa
grejfrutoowa
Przeczytane:2016-12-04, Ocena: 5, Przeczytałem, Mam,
Peter wychowywał Paxa od maleńkiego. Jednak teraz idzie wojna, ojciec musi zostawić chłopca u dziadka, a starszy pan nie może zajmować się i dzieckiem, i lisem. Dlatego wywożą Paxa do lasu i puszczają go wolno. Niestety, Peter nie może pogodzić się ze stratą. Rusza w drogę, by odszukać swojego przyjaciela. W tym czasie Pax, który całe życie żył wśród ludzi, poznaje inne lisy i próbuje je przekonać, że człowiek wcale nie jest ich wrogiem. Przynajmniej nie zawsze. Jednak czy Peter nadal jest jego przyjacielem, skoro zostawił go samego w lesie? Pax Sary Pennypacker to powieść, w której narracja pokazuje naprzemiennie losy dwóch bohaterów - chłopca i lisa. Rozdziały się uzupełniają, opowiadając dwie historie. Jedna dotyczy Petera i jego prób odszukania lisa, druga - Paxa i tego, jak radzi sobie z sytuacją, w której się znalazł. Peter to młody chłopak, którego najlepszym przyjacielem jest lis. Ocalił Paxa od śmierci i postanowił zostawić w domu. Niestety, wojna, która się zbliża, wymusiła na ojcu Petera decyzję o zostawieniu Paxa w lesie. Chłopiec cierpi, ale nie sprzeciwia się ojcu. Jednak potem dopadają go wyrzuty sumienia i postanawia, że nie zostawi tak tej sprawy. Rusza w podróż, by odnaleźć Paxa i sprowadzić go do domu. Pax natomiast wiernie czeka na swojego przyjaciela. Nie umie sobie jednak poradzić w lesie - poznaje nowe lisy, które nie są mu przychylne. Czują zapach człowieka i zachowują rezerwę. Pax, by przetrwać i doczekać powrotu chłopca - bo jest przekonany, że Peter po niego wróci - musi nauczyć się polować, znaleźć schronienie i wodę. Historia chłopca i liska jest poruszająca. Przyjaźń, która ich łączy, nie jest typowa. Peter czuje, że doskonale rozumie się z Paxem i dlatego nie może sobie wybaczyć, że zostawił go w lesie całkiem samego. Jednak wyprawa, w którą się udaje, nie jest łatwa, szczególnie dla tak młodego chłopca. Na dodatek Peter nie ma szczęścia i po drodze spotykają go problemy, które uniemożliwiają mu na jakiś czas podróż. Nie zniechęca się jednak. Jego silna wola i motywacja, by odszukać przyjaciela, są godne podziwu. Jeśli chodzi o rozdziały poświęcone Paxowi - są naprawdę pięknie napisane. Czytelnik może zobaczyć, jak widzą nas zwierzęta, co o nas myślą i jak żyją w lesie. Pax musi się wiele nauczyć, by przetrwać, ale jest tak samo zdeterminowany jak jego przyjaciel, Peter. Tekst uzupełniają ilustracje Jona Klassena. Są dość proste, ale świetnie pasują do tej opowieści i nawiązują do przepięknej okładki. Co ciekawe, warto zwrócić uwagę, że rozdziały dotyczące Petera i Paxa zostały spersonalizowane - zaczynają się albo głową chłopca, albo głową lisa. Pax to piękna opowieść o przyjaźni, oddaniu, miłości i tęsknocie. Bardzo dobrze się ją czyta. To powieść chwytająca za serce i wzruszająca. Skierowana raczej do młodszych czytelników, ale i dorośli znajdą tu coś dla siebie. Warto przeczytać, bo to naprawdę śliczna opowieść.
Link do opinii
Avatar użytkownika - WybebeszamyBooks
WybebeszamyBooks
Przeczytane:2016-11-25, Ocena: 6, Przeczytałem, Mam,
Chyba nigdy w swoim życiu nie czytałam książki tak długo. Czy to świadczy o nieudanej próbie porozumienia się z autorką i bohaterami? Rozłóżmy ten problem na czynniki pierwsze. CZY TO W OGÓLE PROBLEM? Myślę, że kilka osób wstrzymało z oburzeniem oddech czytając pierwsze zdania. Spokojnie! Głęboki wdech i wydech. Pociągnięcie nosem. Przepraszam. Chciałam wprowadzić trochę dramaturgii. "Pax" to wyjątkowa książka, którą chciałam przeczytać z właściwym skupieniem i oddaniem, dlatego odkładałam ją w czasie. Nadeszły matury próbne i pośród krzyków boleści, z głębin maturalnego piekła, wydobyłam się ja. Usiadłam i zaczęłam czytać. Tak właśnie wkroczyłam w świat malowany ręką dorosłego i wypolerowany przez dziecko. LISIE PRAWDY Pax i Peter. Lis i człowiek. Połączenie dobrze nam znane z "Małego Księcia", ale sądzę, że niesprawiedliwym byłoby porównywać ze sobą te dwie bajki. Każda z nich jest pełna małych i większych mądrości, ale przekazują je w bardzo odmienny sposób. WOJNA Wojna przedstawiona jest w tutaj w sposób, który trafi do czytelnika w każdym wieku. Jej okrucieństwo zrozumie każdy z nas. Jednak samo to pojęcie możemy rozszerzyć. Autorka zauważyła, że wojna żyje w każdym z nas. Mamy ją w sobie. W uśpieniu. Czeka na przebudzenie. To gniew. Wielka, pierwotna złość, która musi zostać oswojona, stłamszona, a następnie zdominowana. Dzikie zwierzę potrzebujące przewodnika. PRZYJAŹŃ Trudno byłoby pominąć przyjaźń. To podstawa tej książki. Peter wyrusza w swoją podróż, by znaleźć Paxa. By zabrać go z powrotem do domu lub, jak mówi, "wrócić do domu". Przyjaciel jest dla niego domem, poczuciem bezpieczeństwa, odpowiedzialnością, w kierunku której zmierza. Pennypacker pięknie opisała to uczucie. Nie rozdrabniała się na słowa, ale skupiła się na gestach. Prostych, znaczących - ludzkich i zwierzęcych, ponieważ przyjaźń możemy obserwować nie tylko pomiędzy Paxem i Peterem, ale również innymi bohaterami. Nie zapominajmy Nie wspomnieć o innych bohaterach - to zbrodnia, a szczególnie o jednej, wyjątkowej bohaterce - Voli. Była żołnierka, ale w głębi duszy wojowniczka, która wciąż poznaje się na nowo. To kobieta, która nie tylko wzbudziła mój szacunek, ale również, jak prawdziwa mentorka, wskazała Peterowi drogę - ku przeznaczeniu, życiowej mądrości i dorosłości. "Pax" jest jedną z tych książek, na które zawsze nie starcza mi słów. Nie chcę brzmieć łzawo lub niekompetentnie (o ile kiedykolwiek brzmię kompetentnie), ale dla tej pozycji wyrwałam swoją duszę. To była piękna, długa, skomplikowana podróż.
Link do opinii
Avatar użytkownika - paulina0944
paulina0944
Przeczytane:2016-11-19, Ocena: 6, Przeczytałem, 52 książki w 2016r., Mam,
Większość z Was pewnie ma lub miała jakieś zwierzątko domowe, którego kochaliście najbardziej na świecie. Gdy nadchodzi wojna ludzie myślą tylko o sobie i porzucają swoich pupili na pastwę losu. Peter musi wypuścić swojego liska, jednak według jego ojca to miejsca ma być bezpieczne, ponieważ złe wojska wędrują z w ogóle innej strony. Jednak jak rozstanie wpłynie na chłopca, a jak na lisa? Powiem Wam, że ta powieść mnie zachwyciła! Wciągnęłam się w nią od pierwszej strony. Zamiast oglądać mecz piłki ręcznej, czytałam książkę :D Naprawdę od razu mówię, że koniecznie musicie ją przeczytać! Spotykałam się z porównaniami, że ta książka jest równie dobra co Mały Książę. Jednak według mnie to nieprawda, ponieważ PAX jest o wiele lepsza. (bo Mały Książkę strasznie mi się nie podobał). Historia chłopca i jego lisa jest bardzo wzruszająca i łapiąca za serce. Miłość do zwierzaka i zwierzaka do człowieka pokona wszelkie trudności i przetrwa wiele. Peter i PAX stają przed wieloma trudnymi wyzwaniami, ale nie poddają się. Ta powieść to naprawdę cudowna opowieść o odwadze, miłości, lojalności i okropności wojny. Moim zdaniem książka jest świetna dzięki swojej prostocie. Autorka w łatwej do zrozumienia historii wplotła wiele ważnych, życiowych lekcji. Powieść można odbierać na wiele różnych sposobów. Za każdym razem gdy będziemy ją czytać odnajdziemy coś nowego i coś innego wyniesiemy.
Link do opinii
Avatar użytkownika - StillChangeable
StillChangeable
Przeczytane:2016-11-11, Przeczytałem,

"Zwyczajną prawdę bywa najtrudniej dostrzec, kiedy dotyczy ciebie samego. Jeżeli nie chcesz poznać prawdy, zrobisz wszystko, żeby ją ukryć..."


   Czasami wydaje nam się, że niektóre książki skierowane są przede wszystkim do jednej grupy wiekowej. Być może wiele osób widząc krótki opis historii zawartej w książce "Pax" autorstwa Sary Pennypacker pomyślało sobie, że będzie to raczej historia dla młodszego pokolenia. Jednak sama, będąc już po przeczytaniu tej książki, jestem w stu procentach pewna, że ta przepiękna opowieść dotrze do każdego z Was, jeżeli tylko jej na to pozwolicie. To urocza i wzruszająca historia o przyjaźni, lecz także o miłości i przywiązaniu czy też stracie, wolności oraz wojnie.     

    Peter i Pax są nierozłączni, od kiedy chłopiec znalazł małego liska, tym samym ratując mu życie. Od tamtej pory zawiązała się między nimi prawdziwa przyjaźń. Dlatego też, gdy ojciec chłopca musi iść do wojska, wszystko zmienia się diametralnie. Peter ma zamieszkać u dziadka, a liska wypuścić do lasu. Jednak już pierwszej nocy w nowym domu chłopiec zdaje sobie sprawę, że postąpił źle. Postanawia przejść pięćset kilometrów, by odnaleźć Paxa. Natomiast lisek będzie musiał przez ten czas nauczyć się na nowo żyć w lesie... Jak zatem potoczą się ich losy? Czy Peterowi uda się odnaleźć swojego przyjaciela? Jak Pax, dotychczas przyzwyczajony do życia w domu, poradzi sobie na wolności? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę Sary Pennypacker.       

    Ilekroć myślę o tej historii, to pierwsze, co pojawia się na mojej twarzy to ogromny uśmiech, ale jednocześnie wraz z nim czuję pewnego rodzaju nostalgię. Przede wszystkim pierwszą myślą, jaka pojawiła się w mojej głowie, kiedy dotarłam do samego końca, było: "Co, to już? O nie, ja chcę więcej i więcej..." Autorka stworzyła przepiękną opowieść o chłopcu i jego najlepszym przyjacielu - lisie, lecz tak naprawdę wraz z tym głównym wątkiem pojawia się wiele uniwersalnych prawd o tym całym naszym życiu. Jest to przede wszystkim, jak wspomniałam w tytule, opowieść o przyjaźni i jej ogromnej sile. Pokazuje, że to, co łączy człowieka z jego zwierzęciem jest czasami silniejsze niż nawet relacje z innymi ludźmi. Chociaż tutaj również pojawia się postać, z którą Petera połączyła nić porozumienia, więc zdecydowanie jak wspomniałam, to opowieść o sile przyjaźni. Co więcej, to historia o miłości i przywiązaniu, a jednocześnie stracie i tym, jak wiele szkód jest w stanie ze sobą nieść. Uświadamia, że kiedy nagle ktoś, kogo kochamy, zostaje nam odebrany, to ten nasz mały świat wydaje się całkowicie obcy. To także opowieść o wolności, gdyż pokazuje, że czasami dopiero, gdy jej zaznamy, to zrozumiemy, jak cenną wartością jest w naszym życiu. A skoro o wolności mowa, to także jest to historia o wojnie, jaka tę wolność niejednokrotnie odbiera, lecz co więcej - sieje spustoszenie i sprawia, że nic nie jest takie, jak wcześniej... To zatem naprawdę mądra książka, o której nie zapomina się zaraz po odłożeniu jej na półkę.     

     Co więcej, styl autorki niezwykle przypadł mi do gustu. Jest jednocześnie lekki w odbiorze, dzięki czemu całość pochłania się błyskawicznie, a z drugiej strony nie jest zbyt banalny. Dzięki temu miałam okazję zaznaczyć sobie znowu kilka ciekawych cytatów, do jakich to na pewno kiedyś z przyjemnością powrócę. Spodobało mi się też to, że rozdziały naprzemiennie ukazują losy Petera, jak także Paxa. Autorka pięknie opisywała zarówno wydarzenia towarzyszące chłopcu, jak także te, które na swojej drodze spotykał lisek. Kolejnym plusem tej książki są zdecydowanie ilustracje. Pewnie by się bez nich obyło, lecz to, że pojawiają się co ileś stron, dodaje całości jedynie uroku. Bo w gruncie rzeczy ta opowieść jest po prostu urocza. Nie zabrakło w niej jednak także emocji. Co rusz towarzyszył mi zarówno uśmiech, jak także strach o bohaterów czy moment wzruszenia, bo tak Moi Drodzy, i bez jakiejś łezki się nie obyło. Muszę przyznać, że czytałam tę historię z taką przyjemnością, że być może, podobnie jak to było w przypadku "Małego Księcia", kiedyś jeszcze do niej powrócę. Wewnętrznie czuję, że warto co jakiś czas przypominać sobie właśnie takie książki, bo dzięki nim w jakiś sposób odkrywam w sobie na nowo, zaszyte gdzieś głęboko, dziecko, nie tracąc jednak poczucia, że ta książka jest idealna dla każdej grupy wiekowej. Piękna opowieść, którą z całego serca Wam polecam, bo uwierzcie mi, że warto.         

    Bohaterowie zostali wykreowani bardzo dobrze. Peter to chłopiec, który z jednej strony jest wciąż tym trochę zagubionym dzieckiem, lecz z drugiej wchodzi on już w wiek nastoletni i odkrywa w sobie cechy, o jakich wcześniej nie miał pojęcia. Dopiero strata najlepszego przyjaciela uświadamia mu, że ma w sobie siłę, by walczyć z przeciwnościami losu, byle przekonać się, że jego lisek wróci bezpiecznie do domu. Podobała mi się jego postać i bardzo szybko go polubiłam. Natomiast Pax - cóż, niby tylko lisek, a jednak ten świat zwierząt został pokazany w taki sposób, że śledziło się losy Paxa z ogromnym zaciekawieniem. Niezwykle istotną postacią tej książki jest również Vola - kobieta, która dużo wniosła w życie Petera. Nie chcę Wam zdradzać za wiele, by nie spoilerować, ale powiem tylko tyle, że podobała mi się jej kreacja i też pewnego rodzaju metamorfoza, jaką przeszła. Stąd też uważam, że autorka stworzyła naprawdę dobrych bohaterów.

    Podsumowując, książka "Pax" to urocza, a jednocześnie emocjonalna historia, obok której nie da się przejść obojętnie. Zdecydowanie polecam ją każdej grupie wiekowej, bo mam wrażenie, że stanie się ponadczasową książką, po którą będzie chciało się sięgać kilkakrotnie. Osobiście mnie chwyciła za serducho i wiem, że jeszcze kiedyś do niej powrócę.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Laura_S
Laura_S
Przeczytane:2017-08-03, Ocena: 6, Przeczytałem, przeczytane w 2017,
Avatar użytkownika - mariannkey
mariannkey
Przeczytane:2017-03-16, Ocena: 5, Przeczytałem, przeczytane,
Avatar użytkownika - monikad
monikad
Przeczytane:2017-02-24, Ocena: 5, Przeczytałem,
Avatar użytkownika - szpachela
szpachela
Przeczytane:2017-02-14, Ocena: 6, Przeczytałem, 26 książek 2017, Moja biblioteczka,
Avatar użytkownika - Scathach
Scathach
Przeczytane:2016-11-21, Przeczytałem,

Pax Sary Pennypacker to książka, przy której już od lektury pierwszego zdania wie się, że będzie ona wyjątkowa.

Peter to dwunastoletni chłopiec, który przed laty uratował i zaadoptował pewnego liska. Widząc, że ten został sierotą, tak jak on jest półsierotą, nie zawahał się go przygarnąć. Od tamtej pory ich więź stawała się coraz silniejsza. Chłopiec i Pax razem dorastali i byli swoimi najlepszymi przyjaciółmi. Wszystko miało się zmienić, gdy ojciec Petera zgłosił się jako ochotnik do walki w trwającej wojnie. Chłopiec miał trafić pod opiekę dziadka – furiata i awanturnika – jedynej bliskiej rodziny. Wiedział on, że pod jego dachem znajdzie się miejsce tylko dla niego, a lis zostanie natychmiast wyrzucony. Wierząc, że lepszym rozwiązaniem będzie zwrócenie mu wolności, wraz z ojcem zostawił go w lesie znajdującym się blisko ich domu, a sam odjechał setki kilometrów dalej. Bardzo szybko poczuł jednak, że jego decyzja była błędem, a on i Pax stanowią nierozerwalną jedność. Peter postanowił uciec z  domu dziadka i wyruszyć na poszukiwanie swojego przyjaciela, o którym czuł, że przyzwyczajony do jedzenia masła orzechowego, nie będzie w stanie przeżyć na wolności.

Pax jest swoistą powieścią-drogą pisaną z  dwu perspektyw – porzuconego w lesie lisa, wierzącego, że jego chłopiec jest inny niż reszta ludzi i z pewnością właśnie go szuka oraz Petera – młodego bohatera chcącego postąpić właściwie i wyruszającego w długą trasę wprost serce wojny bez żadnego wcześniejszego przygotowania. Obaj wierzą, że znów się spotkają.

Historia spisana przez Pennypacker to opowieść o niezwykłej więzi łączącej zwierzę i człowieka – tak silnej, że bohater miał wrażenie, iż są oni jednością, niemożliwą do rozdzielenia. Nie inaczej odczuwał jego lis.

Książka ta chwyta za serce i na długo pozostaje w pamięci czytelnika. Doskonałe ilustracje Jona Klassena są wartością naddaną, podwajającą przyjemność płynącą z obcowania z tą publikacją.

Pax to literatura dziecięca najwyższej próby, wygrywająca konfrontację z  Małym Księciem, do którego jest porównywana, bowiem głęboko osadzona w rzeczywistości i nie tak naiwna jak ponadczasowe dzieło Antoine de Saint-Exupery’ego.  Prostota języka, porażająca szczerość i prostolinijność sprawiają, że od książki tej nie sposób się oderwać. Ewokuje ona emocje trudne do opisania – ból miesza się tutaj z radością, budując prawdziwe arcydzieło literatury dziecięcej, nad którym niejedną łzę uroni także poruszony dorosły.

Jestem zachwycona pięknem i mądrością tej opowieści. Wspaniała, afirmująca przyjaźń, miłość, przywiązanie i bycie sobą. Wspaniała i czarująca. 

 

Inne książki autora
Klementynka
Sara Pennypacker0
Okładka ksiązki - Klementynka

Ten tydzień nie był dobry dla Klementynki Wszystko zaczęło się od tego, gdy chciała pomóc koleżance, która niechcący skleiła sobie włosy klejem. Potem...

Reklamy