Wisławy Szymborskiej pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny

W „Pisaniu życiorysu” Szymborska radzi, by pominąć milczeniem „pamiątkowe rupiecie, przyjaciół i sny”. W książce dziennikarek – Anny Bikont i Joanny Szczęsnej „Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny” zdobyły sobie dominującą pozycję. Piszę „w książce”, ale tak naprawdę do czynienia mamy z przepięknie wydanym albumem. Pełnym zdjęć i kolorowych reprodukcji pocztówek, wykonanych przez Noblistkę. Książka faktycznie jest pełna „pamiątkowych rupieci, przyjaciół i snów”. Przyjaciele – dzielą się wspomnieniami wspólnie spędzonych z Wisławą chwil. Snują ciekawe opowieści. Portretują Szymborską. Wyciągają z zakamarków pamięci zabawne historie, opowiadają anegdoty. Przytaczają barwne szczegóły z życia Noblistki. Sny – wraz z marzeniami, opowiastkami i fragmentami wierszy Szymborskiej składają się na autoportret artystki. Wisława Szymborska zdecydowała się na współpracę z autorkami albumu, kiedy przeczytała fragmenty przygotowywanej książki. W rezultacie – rozwiewa rozmaite wątpliwości, opowiada swoje przygody, wyjaśnia niektóre wydarzenia. Nie precyzuje tylko czasu – jak twierdzi, nie pamięta dat wydarzeń. Autorki sięgnęły również, chcąc stworzyć jak najbardziej wierny portret Noblistki, po „Lektury nadobowiązkowe” i odpowiedzi Szymborskiej z czasów, kiedy prowadziła „Pocztę literacką”. Dzięki temu powstała książka, charakteryzująca poetkę z wielu punktów widzenia. Pamiątkowych rupieci również jest w albumie pełno. To wycinanki-kolaże, które Szymborska wysyłała do znajomych, odnalezione i udostępnione przez przyjaciół. To opowieści o kiczowatych przedmiotach, loteriach fantowych i zbiorach poetki. To liczne fotografie, dokumentujące miejsca i wydarzenia ważne dla poetki. To zdjęcia Noblistki. Przy „Pamiątkowych rupieciach…” nie sposób się nudzić. Wartka narracja, interesujące anegdoty, wciągające opowieści... Książka jest napisana z humorem i pomysłem – warto ją przeczytać.