Najważniejsze wydarzenie literackie 2012 roku! Nikt nie mógł przeczytać Tajnego dziennika wcześniej. Cała twórczość Białoszewskiego to osobliwy pamiętnik. To dzieło - ze względu na stopień szczerości i samoobnażenia - mogło zostać wydane dopiero kilkadziesiąt lat po śmierci poety. W swojej "domowej epopei" Białoszewski przygląda się ludziom, znanym i nieznanym. Przygląda się również sobie, odsłania bujne życie towarzyskie, artystyczne, prywatne, erotyczne. Grzesznik, który "grzech" swój wybrał i przełamał tabu. Optymista, któremu życie nie oszczędziło męczarni, choroby i samotności. "Miron opowiada o przygodzie swojego życia trochę jak przybysz, który został "wstawiony w ten świat".
Jawa, sen i wspomnienia - wszystko to, przywołane z niesamowitą wyrazistością, splątane w jeden węzeł tworzy rodzaj wielowątkowej powieści o sobie samym. Ten dziennik dzieje się przed nami. Mając piętnaście, szesnaście lat po raz pierwszy zdał sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu. Pisze w dzienniku o tym, jak rozpoznawał samego siebie. Gdyby mieszkał w Paryżu czy Nowym Jorku, nikt by nie pytał, z kim śpi, o której wstaje i jak się ubiera. On tymczasem żył w peerelowskiej Warszawie. Tadeusz Sobolewski
Osiem lat pisania, około ośmiuset stron... Wiele ludzi, miejsc, wydarzeń, uczuć. Dzienniki wybitnych pisarzy są zawsze zajmującą lekturą. Łączy się w nich niezwykła osobowość i talent literacki, które przejawiają się nawet w codziennych zapiskach. Miron Białoszewski opisuje swoją warszawską codzienność, liczne spotkania, a także swoje słabości, to, co go dręczy. I pomimo tego nasycenia szczegółami, książka nie nudzi. Pomimo pozorów zwykłości – w końcu często pojawiają się tu informacje po prostu banalne – ukazuje Białoszewskiego jako człowieka niezwykłego, skomplikowanego. Polecam wszystkim ceniącym tego pisarza.
