„ Na glinianych nogach” to kolejna, absolutnie genialna książka Pratchetta. Na Pierwszy rzut oka kolejna na rynku książka fantasty, na drugi rzut ( bardzo powierzchowny rzut) nieco głupawa kryminalna historyjka, natomiast na trzeci rzut oka ( ten decydujący rzut) książka o współczesnym nam świecie wyśmiewająca wszystkie jego paradoksy.
Świat dysku, ( który potencjalnie mógłby przecież istnieć, bo czemu nie….) astronomicznie rzecz biorąc to wirujący dysk, umieszczony na grzbietach czterech słoni, które stoją na żółwiu, ( który nie stoi na niczym, bo to żółw morski). Świat ten zamieszkują trolle, krasnoludy, czarownice, zwierzęta, bogowie, ludzie i kapral Nobby Nobbs.
„Na glinianych nogach” to kontynuacja książek „ Straż! Straż!” oraz „ Zbrojni”, opowiadających o prześwietnej Straży Miejskiej prześwietnego miasta Ankh-Morpork, największej speluny Świata Dysku. Kryminalna zagadka, tajemnicze morderstwa…. to tylko pretekst, by poruszyć takie kwestie jak feminizm (w wydaniu wilkołaczym i krasnoludzim, ale jednak…. ), prawa człowieka ( właściwie prawa golema, ale po co się czepiać ) i ogólnie natury ludzkiej ( albo krasnoludzie, trollej….. ).. Na 302 stronach dostajemy obłędną komedię, przy której trudno nie śmiać się w głos, traktat filozoficzno-teologiczny napisany tak, że można go zrozumieć bez słownika, analizę socjologiczną oraz mini podręcznik do fizyki; wszystko to natomiast, jest polane sosem z dojrzewającej miłości człowieka i wilkołaka. Ciężko streścić taką książkę, bo każda taka próba zakończy się na pewno jej spłyceniem. Ktokolwiek czytał którakolwiek z książek Pratchetta wie o czym mówię.
Zaskakująca, trzymająca w napięciu opowieść o pokonywaniu lęku. Opowieść o kobiecie która posiada wszystko o czym marzyła a jednak w jej życiu nic nie jest takie jak sie wydaje.Ta opowieść pokazuje jak wiele złego może dziać się za zamkniętymi drzwiami mieszkania. Jak bardzo mogą mylić pozory.
