Erin Hunter

"Ogniste serce" przemówiła cichym głosem; wojownik mniej by się bał, gdyby na niego wrzasnęła "wysoka gwiazda nie mógłby wybrać odpowiedniej pory na rozmowę o kradzieży zwierzyny, choćby sam klan gwiazdy zesłał mu natchnienie. to była twoja sprawka, prawda? Jako jedyny wiedziałeś o moich planach ataku na Klan Wiatru. Tylko ty mogłeś nas zdradzić." Mówiła tak, jakby myślała jasno, co nie zdarzyło się od dłuższego czasu; jakby instynkt który wyostrzył jej zmysły na wrzosowisku, utwierdził ją w pewności. Zachowywała się jak szlachetna przywódczyni którą ogniste serce tak bardzo niegdyś szanował, w ten sposób uświadomiąć mu tym boleśnej wagę tego, co zrobił. Wciąż wierzył że nie zdradził swojego klanu, ale nie mógł zaprzeczyć, że przez jego działanie Wysoka gwiazda dowiedział się o planach ataku. Klan pioruna nie będzie już mógł swyże go na wygnanie? Ogniste serce zadrżał na myśl o życiu włóczęgi, kradnącego zwierzynę za cudzych terytoriów obcego dla wszystkich klanów. Stanął przed błękitną gwiazdą i pochylił głowę  "Uznałem, że to będzie najlepsze" Miauknął cicho  "Ta bitwa Nie była potrzebna żadnemu z naszych klanów." "Ufałem ci, ogniste serce" Wychrapiała błękitna gwiazda  "Bardziej niż wszystkim moim wojownikom" Ogniste serce zmusił się, żeby nie odpuścić wzroku pod jej oskarżycielskim spojrzeniem. "Zrobiłem to dla dobra klanu błękitno gwiazdą myślałem..." "Cicho!" Sykneła błękitna gwiazda, bijąc ogonem o ziemię.  "To nie jest żadne usprawiedliwienie. Co mnie obchodzi, jeśli nawet cały klan zostałby wybity? Co mnie obchodzi los zdrajców!" W jej oczach znów zabłysło szaleństwo; Ogniste serce uświadomił sobie, że moment jasności umysłu minął  "Gdybym zatrzymała wtedy moje kocięta!" Wyszeptała Błękitna gwiazda. "Mglista stopa i Kamienne futro to szlachetne koty, stoją znacznie wyżej odchodzę z klanu pioruna. Dzieci nigdy bym nie nie zdradziły." "Błękitna gwiazdo..." Próbował przerwać Ogniste serce, ale ona nie odpuściła go od głosu. "Oddałam je, żeby zostać zastępczynią przywódcy a teraz Klan gwiazdy każe mnie za to. Klan gwiazdy jest przebiegły, Ogniste serce! Wiedzą, gdzie uderzyć żeby zabolało najbardziej. Uczynili mnie przywódczynią, a potem doprowadzili moje koty do zdrady! Co jest warte przywództwo w klanie pioruna? nic! To wszystko pustka wszystko..." Łapami wściekle grzebała w mchu. Oczy miała szkliste, wpatrywała się w przestrzeń, pysk otworzyła w bezgłośnym jęku. Ogniste serce zadrżał z przerażenia  "Pójdę po Rozżarzoną Skórę" Miauknął. "Zostań...nie...ruszaj...się" Wydyszała z trudem przywódczyni.  "Muszę cię ukarać, Ogniste serce powiedz mi, jaka kara będzie odpowiednia dla zdrajcy." Czując mdłości z przerażenia i wstrząsu, Ogniste serce wydusił z trudem: "Nie wiem, Błękitna gwiazda" "Ja wiem" Przewód czyni miauknęła teraz cicho z nutą dziwnego rozbawienia w głosie. Spojrzała swojemu zastępcy prosto w oczy  "Znam najlepszą karę. Nie zrobię nic. Będziesz nadal zastępcą a po mnie zostaniesz przywódcą. Och, to na pewno sprawi przyjemność klanowi gwiazdy" "Zdrajca na czele klanów zdrajców! Niech ześlą ci dużo radości z przywództwa, ogniste serce. A teraz wynoś mi się z przed oczu!"

"dzięki!" "Ty idioto! Co robisz na moim terytorium?" "Topię się?" "A nie możesz się topić u siebie?" "No tak, ale kto by mnie tam uratował?"