Lisa Strmme

Lato miało się ku końcowi i księżyc zaczął się niecierpliwić. Pojawiał się wcześnie, zawłaszczając niebo z chwilą, gdy znikało słońce. W jego żółtawej poświacie ruszałam przez porośnięte trawą pagórki i jak zwykle ciągnęło mnie do morza.

Jej suknia powalała swoją prostotą. Niewymuszona, stylowa, srebrzystobiała, przewiązana w talii czarnym paskiem, opadała z niej niczym wodospad.