Teodor Parnicki

Teodor Parnicki - biografia, życie i twórczość

Teodor Parnicki urodził się 5 marca 1908 roku w Berlinie-Charlottenburgu jako syn Bronisława Parnickiego i Augustyny z domu Piekarskiej. W dzieciństwie mieszkał w Moskwie, skąd jego rodzina została przesiedlona do Ufy podczas I wojny światowej. Po śmierci matki i ponownym ożenku ojca, młody Teodor uczęszczał do szkół kadetów w Omsku i Władywostoku, a następnie, po ucieczce, osiedlił się w Harbinie w Mandżurii, gdzie ukończył polską szkołę średnią.

W 1928 roku Parnicki przeniósł się do Lwowa, gdzie studiował polonistykę na Uniwersytecie Lwowskim pod kierunkiem prof. Juliusza Kleinera. Debiutował powieścią Trzy minuty po trzeciej w 1931 roku, jednak dopiero czwarta książka, Aecjusz, ostatni Rzymianin (1937), przyniosła mu uznanie. Dzięki stypendium uzyskanemu za tę powieść, odbył podróże po Bułgarii, Turcji i Grecji, zgłębiając dziedzictwo bizantyjskie tych regionów. W czasie II wojny światowej, po aresztowaniu przez NKWD i zwolnieniu na mocy układu Sikorski-Majski, dołączył do armii gen. Andersa, a następnie pracował jako attaché kulturalny w ambasadach polskich w Kujbyszewie i Meksyku. Do Polski powrócił w 1967 roku, osiedlając się w Warszawie, gdzie zmarł 5 grudnia 1988 roku.

Wśród jego najbardziej znanych dzieł znajduje się Tylko Beatrycze (1962), powieść osadzona w średniowiecznej Polsce, która eksploruje tematykę miłości i duchowości. Kolejnym ważnym utworem jest cykl Nowa baśń, składający się z sześciu tomów opublikowanych w latach 1962–1970, przedstawiający alternatywną historię Europy od X do XVII wieku. Powieść Srebrne orły (1944) skupia się na początkach państwa polskiego, ukazując zmagania pierwszych Piastów. Warto również wspomnieć o Śmierci Aecjusza (1966), kontynuacji losów bohatera z wcześniejszej powieści, oraz Słowo i ciało (1959), gdzie Parnicki analizuje relacje między językiem a rzeczywistością.

Jego twórczość, choć wymagająca od czytelnika dużego zaangażowania intelektualnego, pozostaje ceniona za głębię historyczną i literacką, stanowiąc ważny element polskiej literatury XX wieku.