W końcu poczuł się tak wykończony, że powlekł walizkę na drugą stronę ulicy i skręcił w alejkę, do której nie docierało światło latarni. Osłonięty ciemnością, oparł się o ścianę domu i pozwolił, by jego ciało osunęło się bezwładnie na chodnik. Boże, jak dobrze było usiąść.
W końcu poczuł się tak wykończony, że powlekł walizkę na drugą stronę ulicy i skręcił w alejkę, do której nie docierało światło latarni. Osłonięty ciemnością, oparł się o ścianę domu i pozwolił, by jego ciało osunęło się bezwładnie na chodnik. Boże, jak dobrze było usiąść.
Książka: Domek z piernika