Anilia

– Idź do swoich – warknęła i odwróciła się na pięcie. Nie obchodziły ją już pióra i skóra zabitego potwora. Chciała jak najszybciej wrócić do fortecy i odpocząć, cała ta wyprawa zmęczyła ją bardziej niż niejedna tygodniowa wędrówka. Poza tym niedługo wstanie słońce a po drodze nie widziała żadnej zdatnej do noclegu jaskini.

– Proszę! – dobiegł jej uszu wilczy skowyt.

Jeszcze tego by brakowało. Wilkołak w wampirzym mieście. Pewnie chce z nią pójść na przeszpiegi.

– Zrobię co zechcesz!

Wzniosła oczy ku niebu. Jeszcze raz usłyszy jego jęk, to go po prostu zastrzeli.

Nagle się zatrzymała. Odwróciła powoli i spojrzała wprost w jego smutne oczy. Znowu się do niej zakradł szybko i bezszelestnie.

– Będę siedział pod bramą – powiedział stanowczo, chociaż głos i oczy mu drżały.

Westchnęła. Ruszyła dalej.

– To znaczy, że weźmiesz mnie ze sobą? – zawołał z nutką nadziei w głosie.

– Siedzieć pod bramą ci nie zabronię – rzuciła przez ramię, sama się zastanawiając czy te słowa nie znaczyły tyle, co „wezmę”.

***

Opowiadanie jest luźno inspirowane grą BloodWars (ale nie zastrzegam sobie do niej żadnych praw!)