Albert Camus



Albert Camus urodził się w Algierii 7 listopada 1913 r. Bardzo wcześnie został półsierotą. Gdy miał roczek (czyli w chwili wybuchu pierwszej wojny światowej) jego ojciec został wcielony do wojska i zginął w jednej z pierwszych potyczek. Jego żona z dwójką dzieci zamieszkała ze swoją matką i wujem w niewielkim mieszkanku w Algierze, w bardzo trudnych warunkach. Ciężko pracowała i odmawiała sobie wszystkiego, żeby tylko dzieciom zapewnić to, co najlepsze. Przez całe życie pisarz podkreślał swoje ogromne przywiązanie do matki i wdzięczność. Kiedyś wypowiedział się nawet, że dobro matki jest mu droższe niż sprawiedliwość (a właśnie sprawiedliwość zawsze była dla niego najwyższą wartością).
Ponadprzeciętne zdolności intelektualne Camusa zostały zauważone już w szkole powszechnej. Nauczyciel, Louis Germain, przekonał rodzinę o sensie dalszej edukacji chłopca i możliwości otrzymania przez niego stypendium. Po ukończeniu szkoły powszechnej Albert przez sześć lat uczęszczał do liceum w Algierze. Tam znów trafił na wspaniałego nauczyciela- Jeana Greniera, który jest profesorem filozofii. Grenier zasugerował uczniowi karierę akademicką. Niestety z planów nic nie wyszło- pokrzyżował je atak gruźlicy, która jeszcze parokrotnie odezwie się u pisarza.
W latach trzydziestych pisarz poznał Simone Hie. Doszło do ślubu, ale nie było to małżeństwo udane- rozwiedli się w 1940 r. Wkrótce potem Camus wyszedł za Francine Faure. W 1935 r. założył zespół teatralny "Theatre du Travail", wstępuje też do partii komunistycznej, ale przebywa w jej szeregach tylko do r. 1937. W tymże roku 1937 założył kolejny zespół teatralny- "Theatre de l'Equipe". Rozpoczyna też pracę dziennikarza w redakcji "Alger Republicain". W 1941 r. powrócił do Algieru i podjął pracę jako nauczyciel w liceum w Oranie. Wstąpił też do Ruchu Oporu.
W 1942 r. opublikował powieść "Obcy" oraz esej "Mit Syzyfa". Był to jego wstęp do wielkiej sławy. Ogromnym sukcesem wydawniczym kazała się też jego następna powieść- wydana w 1947 r. "Dżuma".
W 1951 r. ukazał się jego kolejny utwór : "Człowiek zbuntowany". Wzbudził liczne kontrowersje, przyczyniając się między innymi do zerwania kontaktów z Sartre'em, który bezpardonowo skrytykował dzieło.
Niedługo później dwie ojczyzny pisarza- Algieria i Francja- weszły w stan wojny. Camus, mając serce rozdarte między dwoma krajami, pisze liczne apele o rozejm.
W 1956 r. wydał "Upadek". Rok później doczekał się wielkiego wzlotu- został uhonorowany literacką Nagrodą Nobla. Podczas odczytu zaznaczył, że pisarz musi być zaangażowany w życie społeczne i polityczne, nie może stać z boku, ponieważ "nawet milczenie nabiera niebezpiecznych znaczeń".
W ostatnich latach życia pisarz zmaga się z licznymi nawrotami gruźlicy. Musi więc zamieszkać w łagodnym klimacie śródziemnomorskim (konkretnie w Lourmarin). Tam podjął pracę nad powieścią "Pierwszy człowiek". Nie zostanie ona jednak wydana jeszcze za życia- 4 stycznia 1960 roku Camus zginął bowiem w wypadku samochodowym.

Kalina Beluch


Źródło: http://www.iik.pl/biografie.php/27

Książki autora

Cytaty Autora

Kiedy niewinność ma wyłupione oczy, chrześcijanin musi stracić wiarę albo zgodzić się na to, że sam będzie miał wyłupione oczy.


Więcej

Jego zdaniem, sprawiedliwość ludzka jest niczym, a wszystkim jest sprawiedliwość Boga. Zauważyłem, że to sprawiedliwość ludzka skazała mnie na śmierć.


Więcej
Wszystkie cytaty tego autora Dodaj cytat tego autora
Reklamy