Bety

Strach przed tym co będzie,zmywa sen z powiek, 

gigantyczne montrum strachu nie daje spokoju duszy, 

Przed sobą nie ucieknę

Przed sobą się nie schronię

Życie w samotności jest moim domem

Siedzę na dnie ciemnej otchłani 

Zobaczył jej włosy falujące, ponętną sylwetkę,

zatracił się w jej niebieskich oczach, pojął wtedy,

że to miłość.

Czy aby na pewno? 

Szukając pyłu złotej gwiazdy,

zatracając się przejdziesz krzycząc 

z bólu rozdzieranej duszy,

krawawiącego serca

Zaczekaj może nie musisz brnąć 

w to bagno sam.