Dlaczego warto? REJESTRACJA

Maria Kuncewiczowa - cytaty

Świadek na to: podobno miałaś kochać bliźniego jak siebie samego. Świadku, czyż Jezus nie wie, że każdy chce być kochany inaczej?
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Nie warto! Wszyscy oni, wszyscy jednacy. Który uroki rzuca, ręce, usta ma niezapomniane - ten zdradzi. U wiernego za to palce jak patyki i spojrzenie koźle. A serce? Serce mężczyzny zawsze nieprzychylne jest dla kobiety...Ja tobie mówię: jednemu życie warto ofiarować - sztuce.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Polubiła te grę- cierpienia mężczyzn podtrzymywały ją jak alkohol
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
- Przyjaciółko- przytuliła się- my nie lubimy małżeństwa. My nie chcemy dzieci ani szacunku sąsiadów. My nawet lubimy się bać.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
- Władyś, czy ciebie nie gniewają sufity? Czasami człowiek ciskałby czymś w te wszystkie daszki, przegródki... Nie odczuwasz tego? Chce się nieba nad głową.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Poczciwy ty mój, czyż wyprowadziłam? Czyż to raczej nie przeszkadzałam im być ludźmi? Powiadasz: nietuzinkowych... Szkoda, właśnie szkoda, że nietuzinkowych. Przecież nie samotność jest przeznaczeniem człowieka! Czegóż więc koniecznie wydzierać się z tuzina?
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
A przecież- o ile wiem- nie całowali się publicznie, nawet nie chodzili uściśnięci. Tylko kiedy szli, słyszało się jakiś rytm upragniony. Patrzyli na wszystko z zachwytem, jak gdyby świat dla Kathleen miał twarz Michała, a dla Michała twarz Kathleen. Zdawało się, że wcale nie potrzebują dotykać swoich ciał, bo samo życie jest ich ciałem.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
... zamykali oczy. Życie spływało po nerwach tajemniczymi piorunami, budzili się jak wygnani z raju.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Nie ma chyba rzeczy obojętniejszej niż dom, w którym się kiedyś mieszkało, i wiara, którą się straciło.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Kiedy pośród ustabilizowanej sytuacji na horyzoncie zjawiła się szansa odmiennych wysiłków i osiągnięć, popadał w niepokój, póty tę szansę podchodził, osaczał, hipnotyzował, póki jej nie uchwycił. Jego żywot zatem składał się z szeregu krótkich, różnokierunkowych etapów, miał nerwowy fatalistyczny charakter włóczęgi.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Róża poczuła wtedy coś gorszego niż śmierć. Poczuła starość swoją, już dokonaną, już nieodwołanie zapadłą i widoczną każdemu. Kiedy przy ataku nerwicy czy samobójczym zapamiętaniu drętwiały wargi, ciężki paralityczny chłód podnosił się falą od stóp poprzez uda ku sercu, doznawała obok fizycznej męczarni, obok wstrętu do własnej bezsiły - także pewnej obleśnej rozkoszy. Że zapada tak głęboko w nieodpowiedzialność, że mści się i że bezkarnie triumfuje nad przymusami życia; że przybliża się tuż-tuż i zaraz osiągnie - tajemnicę.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
...jakże ja będę umierać, kiedy nie żyłam ja wcale?
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
Sens słowa nie zawsze jest ten sam, głupie słowo może nabrać nadludzkiej powagi, jeżeli padnie w chwili, która na nie czeka.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
...tylko to co dwoje ludzi czuje bez słów to prawda.
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
...niebezpieczna gra? Świetnie my lubimy się bać. Naprawdę wtenczas tak myślałam, byłam szczęśliwa, że Michał mnie kocha i chce mnie kochać chce od wszystkiego uciec woli mnie od matki i ojca od Bradleya od wszystkich to jest szczęście ale ja wtenczas nie wiedziałam że może być jeszcze większe szczęście można być razem całą noc kochać się bez pośpiechu kochać ręce i nogi i plecy i nos i usta i milczenie i razem czekać bez pośpiechu kiedy się świat zawali...
Autor: Maria Kuncewiczowa
0
←pierwsza poprzednia 3 4 5 6 następna ostatnia→
Dodaj nowy cytat
Najpopularniejsze tagi
Reklamy