Córka

"Córka" nie zawodzi, T.M. Logan nie zawodzi. To mój piąty Logan i moje zadowolenie wciąż jest na właściwym, pożądanym przeze mnie, poziomie. Z tym  autorem, a właściwie z jego stylem pisania polubiłam się jakoś od razu, co nie zdarza mi się za często. Lubię to, w historiach opowiadanych przez niego, że porusza tak wiele różnych tematów, ale robi to spójnie i bez zgrzytów. 

Nie czuję się przy lekturze jego książek "pogubiona", mimo sporej ilości postaci i zdarzeń. Co nie znaczy, że nie ma w nich napięcia czy innych emocji. Przy "Córce" na przykład co i raz szeptałam bezwiednie do siebie "No i coś ty zrobiła", "po coś go ze sobą brała, przecież to małe dziecko" itp. A jak u mnie występuje takie "wpadnięcie" w akcje na całego, to ja jestem na całego usatysfakcjonowana.? 

Tym razem mogłam się niejako "z bliska" poprzyglądać, do czego zdolna jest matka, która szuka swojej zaginionej córki i do czego zdolna jest ta córka, kiedy sytuacja robi się ekstremalna i kiedy powiedzenie "ja nas w to wszystko wpakowałam, to ja nas z tego wyciągnę" jest jak najbardziej właściwe i na miejscu. Ale też, do czego zdolni są prawdziwi bandyci pałający żądzą zemsty i żądzą niewyobrażalnie wielkiej forsy.

Nie wiem, czy to jest właściwe porównanie, ale po lekturze Logana, czuję się jak kot który z ukontentowaniem oblizuje spokojnie wąsy, na których lśni jeszcze smaczna śmietanka, którą właśnie przed chwilą się raczył. Myślę, że kto chociaż raz widział u kota taką "minę", ten będzie wiedział, o czym mówię.?