Recenzja książki: Trollheim. Królowa pająków

Recenzuje: Danuta Awolusi

Pół-kobieta, pół-pająk, mitologia nordycka i grecka, a do tego ogrom przygód i spora dawka grozy – to przepis na powieść dla dzieci i młodzieży, która porywa już od pierwszej strony. Doskonale sprawdza się on w przypadku powieści Królowa pająków, która stanowi 5. tom serii Trollheim.

W Trollheimie dochodzi do zaginięcia dwójki dzieci. Policja musi wszcząć śledztwo, a niektórzy plotkują, że być może w sprawie palce maczał wampir. Policja zaczyna przesłuchiwać uczniów, co nie jest na ręce głównym bohaterom – Adamowi, Tarze i Tobiaszowi. Postanawiają zejść do Helheimu i odnaleźć zaginione osoby. Nie spodziewają się jednak, że na ich drodze stanie przerażająca Arachne, królowa pająków, a także postaci związane z grecką mitologią.

Arachne, oprócz pragnienia podbicia świata, chce również znaleźć dziewczynkę, którą uczyni swoją córką. Albo obiadem. Wybór pada na Silje. Ta po porwaniu do Helheimu pracuje jak niewolnica w podziemnym świecie Lokiego. Brzmi ciekawie? A to dopiero początek tej przygody! Arne Lindmo potrafi pisać w taki sposób, że wpadamy w narrację i już z niej nie wychodzimy. Świetne uczucie, tak się zatracić i wejść do świata tak niezwykłego.

A skoro o świecie mowa: autor naprawdę się przyłożył. Helheim pełen jest magicznych stworzeń i niesamowitych roślin. To miejsce równie niebezpieczne, co fascynujące.

Przed ich oczami rozciągała się nowa kraina – pełna gigantycznych grzybów wśród stromych ścian skalnych. Niektóre grzyby były wysokie jak drzewa, a wiele z nich miało barwy i wzory, jakich nie spotyka się na powierzchni.

– Co u licha… – wymamrotał z niedowierzaniem Fredriksen.

– Witamy w Helheimie – powiedział Tobiasz. – To chyba największa podziemna jaskinia na świecie. Oświetla ją magiczna kula zawieszona pod sklepieniem.

W Helheimie można spotkać różne mitologiczne stwory. Pojawiają się także stworzenia znane z greckich mitów, jak Meduza i tytułowa królowa pająków, czyli Arachne. Jej historia w mitologii jest dosyć tragiczna: można powiedzieć, że dziewczyna, która była niezwykle utalentowaną tkaczką, padła ofiarą zemsty samej Ateny, która zamieniła ją w pająka. Arachne u Lindmo jest bardzo groźna (któż by się nie bał wielkiej, strzelającej jadem pajęczycy?), ale nie jest ona jedynym zagrożeniem, jakie czyha na bohaterów.

Nie chcę zdradzać za dużo, ale w drodze do Helheimu sprawy się nieco komplikują i do ekipy dołącza ktoś bardzo niepożądany. Ktoś, kto na pewno przysporzy kłopotów, ale też doda całości jeszcze więcej humoru.

Bohaterowie powieści od razu wydają się bliscy czytelnikowi. Adam, Tara i Tobiasz są dzielni i waleczni, ale też pełni obaw. Boją się, ale się nie poddają. Ryzykują własne życie, by ratować koleżankę. Z drugiej strony – nie mogą wysłać jej na ratunek nikogo innego, bo wtedy tajemnica Helheimu wyszłaby na jaw. To dosyć spore brzemię. Arne Lindmo w wielu scenach pokazuje, jak trudnym procesem jest dojrzewanie. I nawet niesamowite przygody, magia czy przyjaźń z wampirami nie są w stanie przysłonić tego, że bywa ciężko. I to najmocniej łapie w tej opowieści za serce.

Królowa pająków to młodzieżowa fantastyka, pełna przygód. Ale to też powieść o odpowiedzialności, strachu i powolnym zmierzaniu ku dorosłości. Gorąco polecam.

Tagi: Klasyczna beletrystyka dla dzieci i młodzieży Beletrystyka dla dzieci i młodzieży Fantasy dla dzieci i młodzieży Dzieci od ok. 9 lat