2066.Utopia

2066 Utopia - Grażyna M. Borkowska 

Dziękuję wydawnictwu Brda za możliwość przeczytania tej książki.

To historia SF, która jest idealna, zarówno dla nastolatków, jak i starszych czytelników. Delikatna. Z humorem postapo, która pokazuje, że może istnieć rzeczywistość bez przemocy i krwawej śmierci. Nie zawsze jest walka z systemem. Pokazuje, że możemy tworzyć w dziedzinach robotyki, medycyny czy sztucznej inteligencji. Bez negatywnych emocji i chęci władzy. Muszę przyznać, że to piękna wizja.

Przypomina mi to trochę "Jetsonów" i "Powrót do przeszłości". Rzeczywistość z technologią i zjawisko "akcja i reakcja". Sama historia jest podzielona na trzy działy.

Część 1. Naucz mnie kochać 2055. Część 2. Przeszłość, do której powróciła 2065. I część 3, sukces 2066.

Dostajemy wiele postaci tj. Mia, Grace, Camille, Jack, James oraz androidy Paul i wiele innych.

Główną bohaterką jest Mia. Matka, córka, żona i naukowczyni, która dokonuje czegoś, co może wydawać się niemożliwe.

Autorka pokazuje świat po wielkiej wojnie. Po której ludzie zniszczyli świat przez bombę atomową oraz co spowodowało utratę trzy czwarte ludzkości. Tam, gdzie promieniowanie jest tak mocne, że niektórzy nie znają takich produktów jak; lody, czekolada, owoce, świeże mleko...itd. Za to mamy zalety wsi, które są tak dalekie od tych zniszczonych miast, że bez obawach można sadzić i dbać o ogrody, oraz czerpać radość z ich plonów.

Jajecznica w proszku? Nie mogę sobie wyobrazić, jak może to smakować... Mleko w proszku. To akurat znamy, ale spożywać je codziennie bez smaku... A propos cukru. Wyobrażasz go sobie jako narkotyk? Albo, że ma taką cenę, że nie opłaca się do produkować?

Czy polecam?

Oczywiście. To idealna propozycja dla tych, co nie mogą się odnaleźć w tym gatunku lub dopiero po niego sięgają.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki: 

"- Okej, mamo. Wiesz, że ten pomysł ze szkołą wcale mi się nie podoba. Paul mógłby mnie uczyć, tak jak inne roboty swoich podopiecznych. Wymyśliłaś szkołę jak w jakiejś prehistorii. - Jack sprawiał wrażenie przemądrzałego malucha i w pewnych sytuacjach wydawało się to śmieszne.

- Ja chodziłam do szkoły i dobrze na tym wyszłam, więc nie dyskutuj. Jakbym chciała mieć tylko syna-robota, to ty byłbyś mi niepotrzebny, a że nie jesteś androidem, to zachowuj się jak człowiek. - Mia wcisnęła przycisk, który uruchomił jej przezroczysty telefon umieszczony na nadgarstku, i wybiegła z domu..."

"Szkoła jest po to, żebyś uczył się myśleć, zadawać pytania, potrafił odpowiadać i odkrywać nowe rzeczy."

"To my rozpoczęliśmy naprawę tego zniszczonego wojną i suszą świata. To my bierzemy na siebie odpowiedzialność, że nigdy więcej nie wykorzystamy naszych umysłów do wywołania kolejnego konfliktu, który zniszczy ponad pół świata tylko po to, aby zaspokoić żądze władzy nieobliczalnych ludzi."

"James milczał, pozwalając jej mówić dalej:

- Musimy programować roboty w taki sposób, żeby nigdy nie chciały nas eliminować. Ludzie są okrutni, sam wiesz. Widzisz, do czego doprowadziliśmy. Nie chcę, żeby nasze androidy, te coraz bardziej zaawansowane istoty, istniały w świecie bez ludzi. Musimy nauczyć je miłości. Prawdziwej, szczerej miłości. Jeśli zrozumieją, czym ona jest, będą nas chronić, a nie walczyć z nami."

"Świat potrzebuje rozwiązań, które pozwalają ludziom znów poczuć się bezpiecznie i stabilnie."

"Czasem największe osiągnięcia ludzkości wydają się nierealne, dopóki się nie wydarzą. Może właśnie teraz jesteśmy świadkami czegoś, co zmieni świat."

"Czasami to, co tworzmy, przerasta nas samych, ale to wcale nie znaczy, że jest złe."

"Świat się zmienia. I czy nam się to podoba, czy nie, musimy za nim podążać."