Agla. Abraxas

Ostatni tom trylogii.

Kraj ogarnięty przez mrok. Każdy kroczy długą drogą ku przeznaczeniu. Mimo obranego celu, zdarzenia zmuszają do zmiany planów. Jednak niektórzy osiągną cel, inni zmienią swoje życie diametralnie i znajdą swoje miejsce pod skrzydłami tajemniczego Cara. 

Sofja doprowadzi do ważnego spotkania, mimo że po drodze kilka razy otrze się o śmierć. Tymian zaopiekuje się goblinami i stanie się kimś ważnym. Czy dowiedzie odwagi?

Walka o władzę, miłość i nienawiść, mrok, ogień, nowy porządek świata, tęsknota.

Lektura o niesamowitych postaciach, magii, przyrodzie. Odwołania do literatury. Zwroty akcji i ciekawe zakończenie. 

Polecam.

Ostatnia część serii często definiuje, jak zostanie zapamiętana całość. Domyka wszystkie wątki, nadaje sens wcześniejszym wydarzeniom i pozostawia z końcowym wrażeniem. W moim przypadku jest ono zdecydowanie niejednoznaczne. Chyba oczekiwałam na koniec więcej jednoznaczności i wyjaśnień. Momentami czułam się przytłoczona nadmiarem wątków i postaci. Sama fabuła, choć fascynująca, nie wzbudziła u mnie większych emocji. Być może przez tę ,,gnostyczną" wielowarstwowość zabrakło mi czegoś bardziej poruszającego, bardziej osobistego. Byłam oczywiście zaintrygowana, jak to wszystko się skończy, ale to tylko z ciekawości poznawczej, a nie dlatego, że obchodził mnie los bohaterów. Pod koniec było mi już wszystko obojętne.  

Co z niej zapamiętam i co doceniam? Na pewno motyw metamorfozy. Nie tylko jako przemianę emocjonalną czy charakterologiczną bohaterów, ale również transformację światopoglądową. Stale zmieniają perspektywę, uczą się siebie na nowo, a wraz z nimi zmienia się otaczający świat, który jest płynny, nieoczywisty, pozbawiony stałych granic i prostych podziałów. Ale frustrujące jest, że nie do końca to rozumiem. Wiem, to taka konwencja. Rozumiem, że tekst wymaga otwartości na wieloznaczność i akceptacji, że nie wszystko da się rozłożyć na czynniki pierwsze. Ale widać to nie jest coś, co przynosi mi pełną satysfakcję z lektury.