DRUGA. Najbardziej niezwykła podróż ku sobie

To nie jest kolejny poradnik z gatunku „wstań o piątej rano, wypij wodę z cytryną i zostań najlepszą wersją siebie”.

Na szczęście.

Zamiast tego dostajemy coś o wiele ciekawszego: szczery, momentami bezczelnie prawdziwy pamiętnik z podróży ku sobie. Bez lukru. Bez pozy na oświeconą guru. Za to z dużą dawką humoru, dystansu do siebie i ciepłej autoironii.

Autorka zaprasza nas do świata, w którym człowiek nie rodzi się bohaterem- raczej startuje jako nieco pogubiony „bidul”, trochę zmęczony „kurczak”, który dopiero z czasem odkrywa, że gdzieś w środku drzemią skrzydła całkiem pokaźnego orła. I właśnie tę drogę- od niepewności do odwagi, od chaosu do sensu- śledzimy z rosnącą ciekawością.

Największą siłą tej książki jest autentyczność. Nie ma tu moralizowania, wykładów ani gotowych recept na życie. Jest za to coś znacznie cenniejszego: doświadczenie. Autorka nie poucza – ona opowiada. O potknięciach, wątpliwościach, poszukiwaniu swojej drogi, o pracy, która ma smak marzenia, o macierzyństwie, które bywa jednocześnie cudem i sportem ekstremalnym.

W tle tej historii pojawia się również duchowość- spokojna, naturalna, niewymuszona. Bóg jest towarzyszem drogi, który czasem delikatnie puka do serca, kiedy człowiek najbardziej tego potrzebuje.

Czyta się to lekko, momentami z uśmiechem, momentami z cichym „ojej… ja też tak mam”. Bo choć historia jest bardzo osobista, dziwnie łatwo odnaleźć w niej kawałek własnego życia.

To książka dla kobiet, które lubią myśleć, czuć i zadawać sobie ważne pytania. Dla tych, które stoją na życiowym rozdrożu, dla mam- tych świeżo upieczonych i tych z wieloletnim stażem. Ale też dla mężczyzn, którzy od czasu do czasu zastanawiają się, co właściwie dzieje się w kobiecej głowie (i dlaczego tyle tam emocji, planów i kosmicznych galaktyk jednocześnie).

Najlepiej jednak potraktować ją tak, jak sugeruje sam opis: jako prezent dla siebie. Taki, który nie tylko dobrze się czyta, ale jeszcze na długo zostaje w środku.

Ta książka jest jak pisze autorka ,,zapisem drogi, którą zaczynałam jako młoda prawniczka głodna sukcesów i podboju świata, a kończę jako spełniona kobieta, która dzięki macierzyństwu całkiem niespodziewanie odnalazła sens życia, wymarzoną pracę i zwykłe - niezwykłe szczęście. Jedyne co zrobiłam te dwanaście lat temu, to podjęłam decyzję, że najpierw zbuduję moją rodzinę, a kariera i plany zaczekają". Czytałam ją z zapartym tchem, odnajdując w każdym słowie cząstkę siebie, swojej macierzyńskiej drogi. Niezależnie od tego czy masz jedno dziecko, czy jesteś mamą wielodzietną lub dopiero kiełkuje w Tobie myśl o macierzyństwie ta książka jest właśnie dla Ciebie. Pomoże uporządkować myśli, pokaże różne perspektywy i natchnie do podjęcia właściwej decyzji.
Wiele przemyśleń z tej książki zapadło głęboko w mej pamięci. Szczególnie podobał mi się fragment dotyczący dzieci, które ,,są dla nas, rodziców, nieustanną prowokacją. Kto wie czy nie największą w życiu...Są raczkującym, biegającym, marudzącym, wrzeszczącym, słodko zasypiającym znakiem zapytania. Cały swoim jestestwem zadają nam pytania o nasz smutek, nieadekwatne reakcje, lęki i nadmierną złość. Czy będziemy na tyle fair względem nich, żeby wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi?".
Czytanie tej książki to był dla mnie trochę taki wakacyjny wyjazd w głąb matczynej duszy. Przeniósł wytchnienie, wsparcie i napełnił spokojem. Po jej przeczytaniu czułam jakby ktoś zdjął mi z barków wielki ciężar i otworzył oczy na to co w życiu najważniejsze. To była piękna podróż do wnętrza mojej matczynej duszy.