Hologramowy Świat I

Iwona Gajda zabiera nas w niezwykłą intelektualną podróż. Książka  wielowątkowa, można powiedzieć dosłownie wielowymiarowa, bo przechodzimy  w niej przez różne wymiary. Uczy, zachwyca, ale też momentami  przytłacza i w całości wydała mi się zbyt chaotyczna. 

Główna  bohaterka -- można powiedzieć sama pisarka (choć nie wiadomo, kim w tej  powieści dokładnie jest i wydaje się, że ona sama szuka odpowiedzi na to  pytanie), ma możliwość rozmowy z hologramowymi ludźmi. Naukowcy różnych  dziedzin, filozofowie, znane osoby z historii wychodzą do jej świata  prawdopodobnie z pomocą komputera. Następnie to ona rozpoczyna podróż do  ich światów. Przekazują jej swoją wiedzę, od tej powszechnie znanej, po  różnorodne teorie. Wszystko to by dowiedzieć się, czym jest świat,  człowiek, jaki jest sens jego istnienia. 

Dialogi, które  prowadzi bohaterka, dotyczą trudnych tematów, ale są napisane prostym  językiem. Dociekliwe rozmowy, pełne pytań i żądań ciągłych wyjaśnień  pozwalają przeciętnemu czytelnikowi zrozumieć wiele ciekawych teorii. 

Poznajemy  nasz wszechświat, wspólnie z bohaterami zastanawiamy się, w jaki sposób  powstał i jak może się skończyć. Uświadamiamy sobie, iż mimo ciągłych  badań i poszerzania wiedzy, tak mało wiemy.

Autorka skupia się  na zagrożeniach, jakie czyhają na planetę i jej mieszkańców. Zwraca  uwagę, że przyczyną wielu z nich jest człowiek i jednocześnie to właśnie  tylko my ludzie możemy coś z tym zrobić. Krytykuje nieumiejętność  podejmowania rozsądnych decyzji, zbytnie skupianie się na tym, co  nieistotne. Mimo iż książka jest dziełem wyobraźni autorki, pokazuje  prawdę o człowieku. Często tę bardzo niewygodną. Wszytko, po to, by  ostrzec nas przed tym, do czego zmierzamy. 

Momentami książka  jest jak powieść sci-fi. Podróżujemy w czasie, poznając różne momenty w  historii niektórych krajów i ludów. Przenosimy się w przyszłość, by  poznać możliwy los czekający ludzkość. Zwiedzamy organizm człowieka,  patrząc, jak powstaje idealna jednostka. Stajemy się cząsteczką energii,  poszukując samych siebie.

Plusem tej książki jest na pewno  spora dawka wiedzy w łatwo przyswajalnej formie. Jednak łączenie tutaj  fizyki, biologii, filozofii, historii tworzy też trochę chaosu. Wydaje  się, że książka jest jednocześnie o wszystkim i o niczym. Zostawia nas  trochę z niedosytem, trochę z mętlikiem w głowie, trochę z poczuciem  niepewności dokąd to właściwie wszystko miało prowadzić. Nie mamy tu też  tylko skupienia na nauce, ale odpływanie w różne teorie i książka staje  się bardziej filozoficzno-duchowa, choć na początku trzymała się  bardziej ścisłości. 

Książka wprowadza momentami także w  bardzo pesymistyczny nastrój. Nie nazwę jednak tego jej minusem.  Świadomość ile zła było i jest w człowieku, to temat, którego nie wolno  pomijać. Sama bohaterka walczy z tym i nie zgadza się na świat, jaki  dane jest jej odkrywać, ale niewiele może zrobić. Przez to staje się nam  bliska. Każdy z nas doświadczył bezradności na wady świata, które  nieustannie nas otaczają. 

Książkę polecam osobom, które lubią  odpłynąć w filozoficzne rozważania. Które zastanawiają się nad sensem  życia i chcą coś sobie poukładać. Choć po przeczeniu pojawia się więcej  pytań niż odpowiedzi. 

Sama doceniam nietuzinkową formę, choć  wolałabym, żeby miała w sobie mniej chaosu w niektórych miejscach.  Momentami ilość historycznych przykładów już się dłużyła. Fabuła niby  była, a jednak głównie skupiała się na dialogach i samą bohaterkę też  niezbyt mogliśmy poznać. 

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.