Intrygujący mafiozo cz. 1

Intrygujący mafiozo - Nadia Grim

Dziękuję autorce za możliwość przeczytania tej książki.

Muszę przyznać, że nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Temat romansów mafijnych jest rozległy i każdy ma inny styl w przekazie.

Miałam okazję poznać pióro autorki przy innym tytule.

Widać w nim indywidualizm i bardzo ciekawą strukturę. Historia, która wciąga już od pierwszego zdania. Mamy tutaj dużo wybuchowych momentów. Akcja idzie w swoim tempie, tak, aby znienacka się zmienić.

Autorka pokazuje zwierzęcą naturę mężczyzny, jeśli chodzi o seks. Nie mniej, mamy tu również zmiany, kompromisy, uczenie się sobie na wzajem.

Są tutaj takie tematy jak mafia i przynależność do "biznesu", uległość, silna osobowość kobieca, czy też różnica wieku między głównymi bohaterami. A także - dziecko, pociąg fizyczny, relacje w każdym poziomie i konflikty...

Poznajemy między innymi takie postacie jak: Mia, Ettore, Michelangelo, Achille, Lendro, Virgillo, Tiziano, Cesare, Luigi, Cherry i wiele innych. Każda z tych osób jest wyrazista. Aaa, praktycznie o każdym można by było coś napisać, ale chcę się skupić na tych kluczowych.

Michelangelo. Niby na początku był ok, ale za to co zrobił, to miałam ochotę go udusić. A te jego fochy... Tylko potwierdziły, że jest on niedojrzałym gnojkiem. Przyznaje się do pewnych zachowań, a potem jakieś aluzję.

Ettore. To postać, co do której mam mieszane uczucia. I tu nie chodzi o jego wiek. Te jego chwilowe zachowania. Widać, że robił dużo nowych rzeczy. Był przyzwyczajony do uległości, a tu trafiła się racjonalna kobieta z silnym charakterem. 

Mia. Tak nagle została wrzucona do tego świata. Próbuje się tam odnaleźć, a ciąża w tym nie pomaga.

To emocjonalny rollercoaster. Dla dorosłych czytelników, którzy do pewnych kwestii pochodzą na luzie i nie biorą do sobie niektórych zachowań. Nikt przecież nie jest idealny. Nie raz, to kwestia wychowania, daje grunt pod nasze jestestwo.

Czy polecam?

Oczywiście. Autorka pokazuje tematy tabu w dzisiejszych czasach. A kiedyś były one normalnością.

Z niecierpliwością sięgam po drugą część.

Te ostatnie słowa Mii mnie zaskoczyły...

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Zanurzam łyżeczkę w kubku i zatapiam listki.

– Czy ty zawsze byłeś taki dziecinny, a ja tego nie widziałam?

On się śmieje, tym razem jednak nie jest przyjemny śmiech.

– Wiesz co, Mia. Naprawdę mało jeszcze wiesz.

Rozłącza rozmowę, a ja stoję nad blatem kuchennym. Nie rozumiem, co się stało. Dlaczego z tak błahego powodu się obraził. Co mam dalej robić."

"Może nie byliśmy ze sobą zbyt długo, ale mimo wszystko zerwanie przez telefon jest pozbawione szacunku. A przecież rozmawialiśmy o tym wiele razy. Bycie fair wobec drugiej osoby to rzecz, która jest dla mnie ważna."

"Kiedy się zakochuje, to na poważnie. Nie podchodzę do seksu jak do rozrywki."

" - Nic nie zjadłaś.

- Nie jestem głodna.

Mia mówi z naciskiem.

Nasze spojrzenia spotykają się po raz kolejny.

- Nie mów do mnie tym tonem. Nie jestem twoim kolejnym dzieckiem.

Ettore wygląda tak, jakby zabrakło mu słów. Potem jednak pokonuje tę barierę. 

Uśmiecha się, pokazując drapieżnie zęby.

- O, bez obaw. Nie ma możliwości, żebym się pomylił."

"– Nie – mówię impulsywnie. – Nie mogę tego zrobić. – Zaciskam powieki. 

– To będzie jakiś dramat.

Ettore opiera głowę na dłoni, podobnie, jak ja trzymam swoją.

– Wybrałem cię – mówi w końcu. – Nie usłyszysz ani jednego złego słowa.

– Bzdura – przerywam. – Nie kontrolujesz całego świata ani tego, co inni myślą.

– Kontroluję większość świata, w którym będziesz żyła – ripostuje. – Ale z jednym się zgodzę. Ludzie myślą, co chcą, i zazwyczaj są to niemiłe rzeczy o innych. Lekarstwem na to jest obojętność.

– Ja tak niepotrafię."

"– Dlaczego tu przyszedłeś? – Drży mi głos.

Przewaga Ettore jest oczywista. Jest u siebie.

– Żebyś się do mnie przyzwyczajała. Nie sądziłem, że się obudzisz. – Pochyla się, gorące usta dotykają mojego ucha. Przeszywa mnie dreszcz. Ettore kładzie ramię na poduszce. Otacza dłonią mój policzek. Boże, rozpadam się z chęci bycia właśnie tak przygarniętą, bezbronną i zdominowaną. 

Ostatnie tygodnie były tak okropne.

– Czemu nie śpisz, Mia? 

– Ktoś mnie obudził – mamroczę.

– Twój przyszły mąż.

Wypuszcza mnie z tego niewinnego uścisku i wygodnie rozsiada w fotelu."

"Śmierć pozwala znosić fakt, że żyjemy."

"- Non contremesco, etsi multos habeam inimicos - mówi zniewalającym szeptem.

- To nie jest po włosku.

- Po łacinie. Nie zadrżę, choćbym miał wrogów wielu.

Nasze oczy się spotykają.

- To brzmi tak, jakbyś nie bał się nikogo. Ani niczego - szepczę.

Ettore mruży powieki.

- Jak się dobrze zastanowisz, nie istnieje rzecz, której warto się bać.

Zapada milczenie. Analizuję te słowa.

-Ból... Śmierć. Choroba. Odejście bliskiej osoby. Zdrada, Nędza, Krzywda, niesprawiedliwość - wymieniam szeptem.

Ettore kiwa głową. Kładzie łokcie po dwóch stronach mojej głowy, unosi nad moim ciałem. Kładzie się na plecach i jednocześnie wciąga mnie na siebie.

- Na część tych rzeczy i tak nie masz wpływu. Pozostałe trzeba pokonać. Walczyć z nimi - mówi."

"- Dzień kuchni fusion. Signor Ettore poprosił o coś szczególnego. Tylko dla niego i dla pani. Kolacja we dwoje.

- Właśnie - wtrąca Achille. Pojawia się jak duch. - My nie zostaliśmy zaproszeni.

Otwiera lodówkę i wyciąga puszkę napoju chinotto.

- Mama i tata w końcu się pogodzą?

Spoglądam na niego.

- Dzisiaj jesz kolację w pokoju dziecinnym, razem z bratem? - pytam.

Achille tylko się uśmiecha. Podobieństwo do Ettore nieco wyprowadza mnie z równowagi, ale to odczucie towarzyszy mi przy każdym bracie Fiero."