Łzy Sybiru

Recenzja przedpremierowego audiobooka

,,Łzy Sybiru" Doroty Pietruszki to książka, która przemawia głosami swoich bohaterów - dzieci wyrwanych z domów i zesłanych na Sybir. 

Napisana prosto, bez literackiej przesady czy dopowiadania emocji, bo te są wystarczająco żywe, prawdziwe i bolesne, gdyż wynikają z pamięci ludzi, którzy przeżyli piekło. Trzon opowieści stanowi historia Eugeniusza Ziarna, małego chłopca, który musiał nauczyć się przetrwać w miejscu surowym, pełnym ogromnego cierpienia, śmierci, chorób, strachu, głodu, pracy ponad siły, tęsknoty za bliskimi i ojczyzną. W jego historię autorka wplata wspomnienia Alicji Rataj-Szofer, Aleksandry Potoczek, Danuty Rybickiej i Stanisława Falińskiego, Kazimierza Korczyńskiego, których historie i wspomnienia różnią się, ale łączy je cierpienie, wola przetrwania i powrotu do domu - do Polski. Książka wstrząsa swoim realizmem i emocjonalną siłą, pozwalając docenić to, co posiadamy, zwłaszcza gdy pomyśli się o tym, co naprawdę spotkało te dzieci. 

,,Łzy Sybiru" nie są tylko książką o tragedii. To także opowieść o nadziei, patriotyźmie i o tym, że nawet w miejscu, gdzie człowiek staje się dla kogoś nikim, można zachować godność. 

"... bo tam, gdzie system chciał złamać człowieka, człowieczeństwo stawało się formą oporu."

Stają się nie tylko świadectwem, ale i przestrogą. Przypominają, jak łatwo można odebrać człowiekowi człowieczeństwo, na szczęście każde cierpienie ma swój kres.

Na końcu książki autorka opisuje historię zesłań i dodaje biogramy bohaterów, dzięki czemu można zrozumieć, jak wielka była skala tej tragedii i dowiedzieć się, kim były te dzieci, które po latach stały się dorosłymi, ale nigdy nie zapomniały o przeżyciach z zesłania, ani o tych, którzy na Sybirze pozostali. My też nie możemy zapomnieć. 

Żałuję tylko, że sięgnęłam po audiobook, bo ten niestety, nie oddaje tego wszystkiego. Głos lektora Wojciecha Domagalskiego brzmi dobrze, ale zbyt mechanicznie. Brakuje mu pauzy, zawahania, emocji, które aż kipią w słowach Eugeniusza. Najboleśniejsze sceny w odsłuchu po prostu giną, gubią wydźwięk i emocjonalny ciężar. Obawiam się, że niewiele z nich zapamiętam. Zapamiętałam właściwie tylko jedną, opisującą desperacką walkę z głodem, kiedy dzieci zjadały szyszki. Wersja audio trwa trzy godziny, trzydzieści dwie minuty, lecz mimo to, słuchanie jej szybko staje się wysiłkiem, a nie przeżyciem, dlatego "Łzy Sybiru" polecam Wam czytać, ale nie słuchać. Jestem przekonana, że sięgając po papier lub e-book wiele fragmentów zostawi w Was trwały ślad.