Opowiem Ci o samotności

Bohaterkami powieści są Nina i jej córka Joanna. Nina ma 70 lat i jest wdową. Jest pogrążona w samotności. Pewnego dnia na jej drodze staje Lucjan. Niestety nie daje rady spełniać oczekiwań kobiety. Ona marzy o wielkiej miłości i chce być kochana jak bohaterki filmów, które ogląda. Jej córka Joanna to osoba zabiegana, zajęta własnym życiem. Nie ma czasu ani ochoty, by uczestniczyć w jej życiu. Nie potrafi żyć z nią, chociaż łączy ich najbliższa więź.
Akcja obejmuje zaledwie jeden dzień, we wspomnieniach odsłania się przed nami historia Niny i Joanny. Poznajemy ją z perspektywy matki i córki. Opowiada o trudnej i toksycznej relacji między nimi. Obie są pełne wad, nieidealne i targane emocjami. Często podejmują decyzje, które trudno zrozumieć.
Autorka porusza tematy, o których wiemy, że istnieją, ale wielu z nas nigdy nie doświadczyło ich osobiście. Bardzo poruszył mnie motyw kobiety, która nie potrafi pogodzić się ze swoim wiekiem. To opowieść o samotności wśród ludzi, tęsknocie, niespełnionych marzeniach, potrzebie kochania i o oczekiwaniach, które potrafią zniszczyć najbardziej mocne więzi.
Książka jest pełna goryczy, żalu i smutku. Dla jednych będzie to historia o bólu i stracie, dla innych o przebudzeniu. O chwili, w której bohaterka przestaje pytać, jak zasłużyć na miłość, i zaczyna pytać, jak nauczyć się dawać ją samej sobie.
To nie jest lekka lektura, ale bardzo potrzebna. Delikatna w formie, mocna w przekazie. Smutna ale wartościowa. Zostaje w głowie długo po przeczytaniu ostatniej strony.