Sibele

Nie czytuję horrorów. Kiedyś nawet powiedziałam do znajomych, że prędzej piekło zarznie niż mnie spodoba się i wciągnie w czytanie horror. I teraz muszę to odwołać. " Sibele" tak mnie wciągnęła, że trudno było ją odłożyć choć na chwilę.  Autor zupełnie mi nieznany więc zaczynałam czytać z nieufnością. Akcja powieści dzieje się w dwóch płaszczyznach czasowych, współcześnie i w przeszłości. Tło historyczne jest ciekawie narysowane.  i Autor rewelacyjnie buduje atmosferę zagrożenia i ta cały czas jest mroczna, dusza, oblepiająca, złowieszcza i tajemnicza. Intryga rozgrywa się w małej miejscowości  co dodatkowo potęguje złowrogą i zastraszającą atmosferę. Z drugiej strony lubię małe miejscowości, gdzie sąsiedzi doskonale się znają i niemal wszystko o sobie wiedzą. Jednocześnie prawie zawsze nie chcą się tą wiedzą dzielić. Czytając opowieść cały czas czułam niepokój, chwilami miałam ciarki na plecach ale mimo to jakaś siła pchała mnie do dalszego czytania. Powieść wzbudziła we mnie szereg emocji, często sprzecznych ze sobą jak np. strach a jednocześnie spokój, gniew ale i pokorę. Podobali mi się uczestnicy wydarzeń w Mięsowołach ale najbardziej utkwił mi w pamięci ekscentryczny Gniewomir Brąbel. Generalnie nie wierzę w zdolności zjawiska nadprzyrodzone a tutaj autorowi udało się zachwiać moim sceptycyzmem.  Jeśli to jest debiutancka powieść to chętnie sięgnę po inne. Książkę czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Fajnie spędzony czas. Myślę, że ta opowieść na dłużej zagości w mojej pamięci.   Za możliwość przeczytania książki dziękuję Dawidowi Gawałkiewiczowi.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)