Inne wydania:
Miała to być pierwsza powieść Gabriela Garcii Marqueza. Dzięki swym dziadkom znał historię Macondo i dzieje rodziny Buendia, prześladowanej fatum kazirodztwa. Świat, w którym rzeczy nadzwyczajne miały wymiar szarej codzienności, zwyczajność zaś przyjmowana była jako zjawisko nadprzyrodzone, świat bez czasu, gdzie wiele rzeczy nie miało jeszcze nazw, był też jego światem. Potrzebował aż dwudziestu lat, by wreszcie spisać te rodzinne opowieści z całym dobrodziejstwem i przekleństwem odniesień biblijnych, baśniowych, literackich, politycznych; uświadomił nam, że "plemiona skazane na sto lat samotności nie mają już drugiej szansy na ziemi".
Informacje dodatkowe o Sto lat samotności:
Wydawnictwo: Muza
Data wydania: 2008-02-06
Kategoria: Literatura piękna
ISBN:
Liczba stron: 352
Tytuł oryginału: Cien anos de soledad
Język oryginału: hiszpański
Tłumaczenie: Kalina Wojciechowska, Grażyna Grudzińska
Ilustracje:Magdalena Błażków-KreacjaPro
Kup książkę Sto lat samotności
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Zobacz także
Sto lat samotności - opinie o książce
Przepełnione realizmem magicznym dzieje rodu Buendia są dla mnie uniwersalną metaforą losów człowieka. Ale nade wszystko to wstrząsający opis samotności, przed którą nie można uciec
Zaczęłam czytać klasyki literatury, bo jednak w czasach szkolnych nie było ku temu czasu i okazji, zbyt wiele lektur obowiązkowych i innych na tamte czasy książek. Teraz mogę wybierać czy przeczytam nowość, czy coś starego, ale wspaniałego, jak ta powieść. Może nie jestem wielką fanką realizmu magicznego, to jednak tu wszystko składało się na całość wspaniałej historii rodzinnej, która wiele może nauczyć nie tylko rodziny, ale i samotnych. Wpasowała się ona dobrze w okres w moim życiu, kiedy też oddaje się swojej pasji, a nie mam tak wielkie potrzeby przebywania z ludźmi, co czasem jest bardzo potrzebne, aby docenić bliskich i znajomych, a także żeby otworzyć się na poznania innych. Tak więc stałam się jednym z członków rodziny skazanej na samotność...
Czytając "sto lat samotności" trzeba uważać żeby nie dać się porwać tzw. "magicznemu realizmowi" stworzonemu przez Garcia Marqueza. Najbardziej charakterystyczną cechą tej powieści są wydarzenia natury surrealistycznej które są przytaczane przez autora jakby były najzwyklejsze w świecie. Gdy to połączymy z dającym się wyczuć we wspaniałej narracji klimatem wilgotnego i prymitywnego kraju Ameryki Południowej stworzona zostaje atmosfera w którą czytelnik się zagłębia i wczuwa coraz bardziej z każdą stroną. Autor opisuje wszystko w niezwykle plastyczny sposób dzięki któremu można odnieść wrażenie jakby się słuchało opowieści starego gawędziarza, siedziąc przy ognisku przez co książka jest jedyna w swoim rodzaju.
Najbardziej zakręcona książka, jaką czytałam...
Dla mnie Marquez, jakiego lubię, to "Miłość w czasach zarazy".
"Pierwszy z rodu przywiązany jest do drzewa, a ostatniego zjadają mrówki"
"Sto lat samotności" Marqueza to książka o dziejach rodziny Jose Arkadii Buendia, który jest założycielem niewielkiej osady Macondo. Jego żona Urszula troskliwie zajmuje się domem i pomimo upływu lat, a co za tym idzie, dopadającej ją starości stara się przekazywać kolejnym pokoleniom rodzinne tradycje i dba o ich dobre wychowanie. Niestety, upływający szybko czas pokazuje, że historia lubi zataczać koło i następne pokolenia nie tylko przejmują imiona przodków lecz bardzo często ich zachowania. Od samego początku bohaterowie skazani są na izolację. Ich jedyną rozrywką jest przyjazd Cyganów, którzy wraz ze swoim pojawieniem się przywożą do wioski cuda wielkiego świata. Jednym z nich jest Melquiades - częsty gość w domu Buendiów i autor tajemnych pergaminów, które okażą się niczym innym jak opisanymi dziejami rodu, od początku jego powstania poprzez pełnię rozkwitu aż po upadek.
Bardzo podobne imiona bohaterów wprowadzają często zamieszanie i łatwo jest pogubić się w wątkach. O ile życie założycieli Macondo opisane jest z najdrobniejszymi szczegółami tak losy kolejnych potomków poznajemy często pobieżnie. Nie zachwyciła mnie ta pozycja. Czasami jest po prostu nudna. Przy tak małej ilości dialogów czyta się ją i czyta...zdawałoby się, że bez końca.
Zapraszam na kilka słów o tej genialnej książce na blogu o amaktorstwie :)
http://gdybymbylaktorem.pl/2014/06/16/wiele-lat-pozniej-1/
Książka ta opowiada historię kilku pokoleniowej rodziny skazanej na tytułowe ,,Sto lat samotności".
Historia rodzinna rozpoczyna się od małżeństwa kuzynostwa - Urszuli i Jose Arcadio Buendia. Autor prowadzi nas przez życie w niewielkim miasteczku, opowiada o losach dzieci, wnuków, prawnuków (itd.) Urszuli i Jose Arcadia. Chwilami wśród licznych futurospekcji, licznych Aurelianów, Jose Arcadiów trudno się odnaleźć. Aż dziw bierze, że autor się w tym wszystkim nie pogubił ;).
Nie sposób przewidzieć biegu historii, autor co chwile zaskakuje nas coraz to nowymi, niespodziewanymi wydarzeniami - woja, kazirodztwo, polityka i wiele innych sprawiają, że przy tej pozycji trudno się nudzić.
Książka zdecydowanie nie należy do tych łatwych - nie jest to pozycja na godzinę, czy też jeden dzień. Wymaga sporego skupienia, ale myślę, że pozostanie w pamięci na długo. Jest to książka, którą trzeba przeczyta ć - ale ostrzegam - z długopisem i kartką papieru tworząc drzewo genealogiczne rodziny Buendia. Ciężko napisać o tym dziele coś więcej nie zdradzając fabuły i zwrotów akcji- powieść ta nie daje się łatwo opisać, ani zrecenzować - przynajmniej ja mam z tym trudność. Nic nie mogę jej zarzucić, jedynie mogę napisać, że to genialne, wybitne dzieło powinno być pozycją obowiązkową dla każdego biblofila.
Powieści Gabriela Garcia Marqueza "Sto lat samotności" nie można zdefiniować w jeden sposób. Jej postacie, język, opisane w niej sytuacje mieszają się jednocześnie z realizmem i fantastyką, magia jest tak oczywista, że ma się wrażenie, że i w naszym świecie jest ona możliwa.
"Sto lat samotności" opowiada o rodzinie Jose Arcadia Buendia, założyciela małej wioski Macondo. Fabuła rozciągnięta jest na wiele lat, jesteśmy świadkami pojawiania się nowych członków rodu Buendiów, jak i śmierci starszych. Historia rodziny ściśle związana jest z wojnami, których przekleństwa doświadczył niejeden mężczyzna z Buendiów.
Pierwszym pozytywnym aspektem, jaki można zauważyć w książce, jest kreacja świata. Macondo to zamknięta, oddalona od świata mieścina, która z czasem rozrasta się, ale wciąż pozostaje samotna. Jedynym kontaktem mieszkańców z resztą świata są przyjazdy Cyganów, którzy pokazują im różne dziwactwa. Tam nikogo nie dziwią latające dywany. Postacie mają do czynienia z magią każdego dnia. Marquez stworzył coś oryginalnego, coś swojego, czego nie można podrobić.
Największym plusem, mogę to śmiało przyznać, są postacie. W powieści każdy ma swój własny, niepowtarzalny charakter. Bohaterowie są żywi, jakby wyjęci z naszego świata. Nikt nie jest idealny, każdy ma jakiś defekt, ciemną stronę. Na przykład Piękna Remedios - dziewczyna tak urodziwa, że mężczyźni na jej widok tracili zmysły. W wielu powieściach można spotkać kobiety, opisywane podobnie jak ona, lecz są przy tym płytkie, bezpłciowe i zbyt idealne, by można było uwierzyć, że ktoś taki mógł istnieć naprawdę. Piękna Remedios taka nie jest, gdyż pomimo tego, że jest prześliczna, nie może poszczycić się inteligencją, jest opisywana jako osoba, której niepotrzebne są umiejętności pisania i czytania. Reszta bohaterów jest podobna. W "Stu latach samotności" piękno nie idzie w parze z inteligencją, a miły charakter zawsze ma swoją ciemną stronę.
Nie ma także podziału na dobro i zło. Postacie są zbyt skomplikowane, by szufladkować je w tak uproszczony sposób. Nie ma walki dobra ze złem - każdy popiera swoją stronę i nie można jednoznacznie określić, czy jest ona zła czy nie.
Urzekła mnie również sama charakterystyka bohaterów - Marquez ma swój specyficzny sposób na ich przedstawienie. Opisuje przez kilka stron ich życie, osobowość i dzięki temu mamy wizerunek żywej osoby. Ogromnym pozytywem jest to, że charakter bohaterów jest zgodny z tym, jak postępują. Silne kobiety nie boją się walczyć o miłość, te słabsze nie zmieniają się co chwilę, gdyż na to nie pozwalają ich przekonania. Żadna historia związku nie kończy się pocałunkiem, a dopiero śmiercią, pokazane są poważne problemy. Obecne są choroby, szaleństwa, wszystko to, co niedoskonałe.
Nie mogę także nie wspomnieć o samym stylu pisania autora. W powieści jest bardzo mało dialogów, królują opisy. Nie są one ani przesadzone, ani zbyt ubogie. Pozwalają czytelnikowi poczuć prawdziwą atmosferę Macondo, a także zrozumieć członków rodziny Buendiów, ich dziwne upodobanie do kazirodztwa i samotność. Jest w książce także specyficzny humor - niezwykle, jak dla mnie, zabawną parą byli Jose Arcadio i Urszula Buendia, on ze swoimi szalonymi pomysłami, a ona z histerią prawdziwej matki domu.
Książek idealnych jest niewiele, powiedziałbym wręcz, że są rzadkością. Ale czytając "Sto lat samotności" nie mogłem się oderwać. Może to dlatego, że uwielbiam historie rodzinne, albo przez moją słabość do autora, ale książka ta urzekła mnie i zapadła mi w pamięć. Mógłbym na siłę szukać minusów, napisać, że nudziły mnie opisy wojen, ale byłoby to trochę przesadzone. Zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie wielu osobom "Sto lat samotności" nie przypadło do gustu. Dla mnie jednak jest to powieść magiczna, specyficzna, do której będę wracać wiele razy.
Po wielu latach przeczytałam tę powieść z jeszcze większą satysfakcją niż poprzednio. Wspaniała lektura!
Druga przeczytana przeze mnie książka autora. Osławiona, jeszcze lepsza. Wymagała skupienia ze względu na powtarzalność imion bohaterów, więc raczej nie polecam do czytania między obiadem a innymi obowiązkami. Pozycja do której sie wraca i odkrywa na nowo. kilka dni temu przeczytałam po raz drugi, z tym samym zainteresowaniem.
Pierwsza książka, którą czytałam tego autora. Zupełnie mnie urzekła. Realizm magiczny to jest to!
Mimo tylko pochwalnych opinii ja się bardzo zawiodłam. Po pierwsze ciężko zapamiętać bohaterów, ciągle mi się mieszali. Po drugie, w książce według mnie wieje nudą. Nie wyniosłam z niej niczego nowego.
Styl książki wydaje mi się jakiś taki ciężki. Mi się nie podobała i żałuję czasu, który na nią poświęciłam.
Arcydzieło literatury. Wracam do niej chociaż raz w roku. Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika książek.
Powieść magiczna, choć czytało mi się trudniej niż na przykład "Miłość w czasach zarazy". Dodatkowo przyciąga pięknym wydaniem.
Audiobook
Kolejna bardzo znana i popularna książka, która mi się nie podobała i której fenomenu nie rozumiem. Nastawiłam się na kompletnie coś innego niż otrzymałam i może stąd moje rozczarowanie. Irytował mnie ten żartobliwy sposób opowiedzenia historii i nawet śmierć była w tej powieści przedstawiana jako coś infantylnego i zabawnego, nie mającego znaczenia. Podobny poziom humoru i absurdu możemy znaleźć w "Paragrafie 22" i tam też mi się to nie podobało.
Dla mnie jest to powieść o patologicznej rodzinie, której członkowie mieli podobnie brzmiące imiona, kompletnie dla mnie nie do odróżnienia. Owa familia spędzała głównie czas na uprawianiu seksu (również kazirodczego i pozamałżeńskiego).
Nie wciągnęła mnie ta historia i gdyby nie audiobook pewnie bym jej nie skończyła. Okazało się, że to kompletnie nie takie klimaty jak lubię. Póki co "Sto lat samotności" to największe rozczarowanie tego roku, bo moje oczekiwania co do tej książki były bardzo wysokie.
Magiczny realizm w najwyższej formie, opowiadający historię rodziny Buendía w miasteczku Macondo. Márquez splata codzienność z fantastycznymi wydarzeniami, tworząc pełną symboliki sagę. Książka bada cykle historii, miłości i przeznaczenia. Styl autora jest bogaty w metafory i literackie odniesienia. To opowieść o samotności, ludzkich pragnieniach i przemijaniu. Lektura wymaga skupienia, ale oferuje niezapomniane literackie doświadczenie.
Dzieje rodziny Buendia, założycieli miasteczka Macondo. Odizolowane od świata, jedyne nowinki pochodzą od przejeżdżających Cyganów.
Rodzina, nad którą krąży klątwa kazirodztwa. Życie pokoleń symbolizujące losy człowieka na tle wydarzeń historycznych, wojen, zawirowań politycznych i klęsk żywiołowych.
Miłość, namiętność, zdrady, tajemnice i niedopowiedzenia.
Przepowiednia, która mówi, że pierwszy z rodu będzie przywiązany do drzewa, ostatniego zjedzą mrówki.
Powieść przepełniona realizmem magicznym, wymagająca skupienia, uważności.
Polecam.
Realizm magiczny wydaje się być świetnym środkiem, ale albo nie jest dla mnie albo mam pecha i trafiam na powieści, które posługują się nim i jednocześnie pisane są stylem niewciągającym mnie. Owszem, w "Stu latach samotności" jest mnóstwo uniwersalizmów, a przy okazji nieco śmiechu. Ale coś sprawiło, że Marquez mnie nie porwał.
Literacko jest to niezaprzeczalnie uczta. Język mnie zachwycił, tylu pięknych, niespotykanych i niespodziewanych skojarzeń rzadko kiedy można doświadczyć. Niektóre z nich powodowały, że zatrzymywałam się na danym fragmencie i czytałam go z podziwem dla kunsztu autora wiele razy. To na pewno dzieło nieszablonowe i pełne nieograniczonej inwencji.
Niestety, już sama opowieść o losach członków rodziny Buendia aż tak mnie nie porwała, chociaż im więcej czasu mija od skończenia lektury, tym dostrzegam więcej znaczeń i wartości, które ze sobą niesie. Pewnie pomogłaby lepsza znajomość historii Ameryki Łacińskiej. W jednym z wywiadów autor powiedział, że "Sto lat samotności" jest między innymi historią niepotrzebnych zrywów ponad siły i dramatów z góry skazanych na zapomnienie". To kojarzy mi się polskimi powstańczymi zrywami, których skuteczność była taka sama jak 32 zbrojne powstania, które zorganizował pułkownik Aureliano Buendia i wszystkie przegrał. Podobało mi się przedstawienie mentalności mieszkańców Macondo - czekanie na cud, który uleczy świat, szukanie recept na rozwiązanie problemów i wszelakich nieszczęść u wróżek. Ciekawy był też motyw pokazujący, jak buntownicy przeciwko tyranii po dojściu do władzy sami zamieniają się w tyranów. I jest jeszcze wiele innych tematów do przemyśleń. O tytułowej samotności, poszukiwaniu miłości, powtarzających się scenariuszach rodzinnych. Nie czytałam książki z jakimś wielkim zaangażowaniem, ale już teraz jestem pewna, że to jedna z tych opowieści, która zostanie ze mną na długo albo i na zawsze
Film
Inne książki autora
Warsztaty pisania z mistrzem
0
Warsztaty pisarskie z laureatem Literackiej Nagrody Nobla W latach osiemdziesiątych XX wieku na Kubie w Międzynarodowej Szkole Filmowej i Telewizyjnej...
Rzecz o mych smutnych dziwkach
Zobacz wszystkie książki tego autora
0
Nowe wydanie. Główny bohater i narrator w jednej osobie - dziennikarz, kiedyś depeszowiec, a w chwili spisywania swej opowieści szacowny jubilat, autor...
Przeczytane:2025-02-09,
Literatura hiszpańskojęzyczna budzi we mnie zawsze ogrom emocji. Może to zapisana w niej ciepłota słonecznych dni, egzotyka klimatu, temperament w którym pobrzmiewają echa tańca i wszechobecnego gwaru?
Pełne magicznych fluidów Macondo ponownie porwało mnie w daleką kolumbijską dżunglę, a historia rodziny Buendia odkryła nowe wymiary czytelniczych doświadczeń. W tym chyba tkwi siła dobrej literatury: kolejne powroty pozwalają doszukiwać się nowych znaczeń.
Lubię samotność i może stąd wynika zrozumienie i bliskość z bohaterami "Stu lat samotności" Marqueza. Jednak dla nich samotność stanowi swoistą klątwę, fatum definiujące życie kilku pokoleń, dla mnie bywa chwilowym wyborem.
Nie każdy się odnajdzie w tym specyficznym świecie powieści utrzymanej w konwencji magicznego realizmu, stanowiącym mieszankę rzeczywistości z fantazją, magią, mitami, oniryzmem. Jeśli jednak się odnajdzie, może się okazać, że doświadczył jednej z najlepszych książek w życiu. Takiej, do której chce się wracać.