Ukryte myśli przyczajonej rękawiczki. Pamflet w białych rękawiczkach

Ukryte myśli przyczajonej rękawiczki. Pamflet w białych rękawiczkach wymyka się wszelkim ramom klasyfikacji. Najprościej powiedzieć, że to utwór lub dzieło literackie, które gra z formą i jest unikalne. I to dosłownie, bo Helen de Lorre zbiera w jednym tomie fotografie porzuconych lub zgubionych rękawiczek oraz teksty poetyckie. Ta książka jest doświadczeniem, grą, nowatorskim sposobem na rozmawianie o życiu, naszym świecie, a nawet nowych technologiach i mechanizmach społecznych.  „Podatek od emerytury“ Już raz został przy pensji pobrany.Dajmy zasłużonymcieszyć się z życiai opłacić leki. Zdjęcia zagubionych rękawiczek są zabawne, zdumiewające i jednocześnie boleśnie zwyczajne. Dla nas to nic innego jak śmieci. A przecież każda rękawiczka kiedyś miała parę, komuś służyła. I zagubiła się przez przypadek, nieumyślnie czyniąc człowiekowi szkodę. Bo skoro jedna zniknęła, to i druga staje się niepotrzebna. Autorka zwraca uwagę: Czy ludzie też się czasem gubią jak rękawiczki? Czy ktoś szuka takiego człowieka lub daje mu szansę stać się widocznym, zaistnieć lub się odnaleźć? A może wymienia się go na nowy model? No właśnie. Pod płaszczykiem banalnych zdjęć kryje się wiele ciekawych pytań, wiele historii. W połączeniu z tekstami, rodzi się dyskusja o człowieczeństwie, naszym miejscu w świecie, o zagrożeniach i niejasnej przyszłości. „RODZINA” Gdy bliski krewniak coś twierdzi,a cały świat mu nie

...
(czytaj dalej)