Wichrowe Wzgórza

„Wichrowe Wzgórza” autorstwa Emily Jane Brontë to jeden z najważniejszych klasyków literatury światowej, który od lat fascynuje i porusza kolejne pokolenia czytelników. To powieść niezwykle charakterystyczna, wyróżniająca się na tle innych dzieł swojej epoki mrocznym klimatem, emocjonalną intensywnością i niejednoznacznymi bohaterami. Już od pierwszych stron wprowadza w surowy, wietrzny krajobraz angielskich wrzosowisk, gdzie rozgrywa się historia naznaczona silnymi uczuciami, dramatycznymi wyborami i konsekwencjami, które rozciągają się na wiele lat.

Fabuła koncentruje się wokół losów Heathcliffa – tajemniczego chłopca przygarniętego przez pana Earnshawa – oraz Catherine Earnshaw, jego przybranej siostry. Ich relacja od początku jest wyjątkowa, pełna intensywnej więzi, która z czasem przeradza się w skomplikowaną, burzliwą miłość. Jednak uczucie to nie znajduje szczęśliwego spełnienia – Catherine decyduje się na małżeństwo z innym mężczyzną, kierując się rozsądkiem i społecznymi konwenansami. To wydarzenie staje się punktem zwrotnym, który napędza dalsze działania Heathcliffa, prowadząc go na ścieżkę zemsty. W efekcie cierpienie, konflikty i napięcia przenoszą się także na kolejne pokolenia, tworząc wielowymiarową historię pełną emocjonalnych zawirowań.

Bohaterowie powieści są niezwykle wyraziści i dalecy od jednoznacznych ocen. Heathcliff to postać złożona – z jednej strony zdolna do głębokiego uczucia, z drugiej opanowana przez gniew, ból i pragnienie odwetu. Catherine natomiast jest impulsywna, dumna i rozdarta między tym, czego pragnie serce, a tym, co narzuca jej społeczeństwo. Ich relacja jest pełna sprzeczności – to miłość, która zamiast budować, prowadzi do destrukcji. Właśnie ta niejednoznaczność bohaterów sprawia, że czytelnik nieustannie próbuje ich zrozumieć, nawet jeśli nie zawsze potrafi ich zaakceptować.

Emocje odgrywają w tej powieści kluczową rolę – są intensywne, momentami wręcz przytłaczające. Miłość, nienawiść, zazdrość, samotność i poczucie odrzucenia przeplatają się tu na każdej stronie. To książka, która nie daje łatwego ukojenia, ale zamiast tego zmusza do refleksji nad naturą ludzkich uczuć i konsekwencjami podejmowanych decyzji. Niezwykle ważny jest także motyw zemsty, który staje się siłą napędową działań Heathcliffa, a także motyw różnic klasowych i społecznych ograniczeń, które wpływają na wybory bohaterów. Istotnym elementem jest również motyw dziedziczenia traum i powielania błędów przez kolejne pokolenia, co nadaje tej historii dodatkowej głębi.

Styl Emily Brontë jest wyjątkowy – obrazowy, momentami poetycki, a jednocześnie mroczny i intensywny. Narracja prowadzona jest w sposób, który stopniowo odsłania kolejne warstwy historii, wciągając czytelnika coraz głębiej w świat bohaterów. Mimo że tematyka bywa ciężka, książkę czyta się z dużym zaangażowaniem – trudno się od niej oderwać, bo każda scena niesie ze sobą emocjonalny ładunek. Co ciekawe, choć powieść ma ponury klimat, może być zaskakująco dobrym wyborem na spokojny, wiosenny wieczór – jej intensywność kontrastuje z lekkością otoczenia, co tylko potęguje wrażenia z lektury i sprawia, że zapada ona w pamięć.

„Wichrowe Wzgórza” to propozycja dla czytelników, którzy cenią literaturę wymagającą, pełną emocji i psychologicznej głębi. Nie jest to klasyczna historia miłosna, która przynosi ukojenie – to raczej opowieść o uczuciu, które wymyka się wszelkim schematom i pokazuje swoją najciemniejszą, najbardziej niepokojącą stronę. To także książka dla tych, którzy lubią analizować motywy postępowania bohaterów i odkrywać ukryte znaczenia oraz symbole obecne w literaturze.

To niezwykle intensywna, przejmująca historia o miłości, która potrafi być równie niszcząca, co piękna, o ludziach uwikłanych w przeszłość i emocjach, które nie pozwalają ruszyć dalej. Pozostawia po sobie silne wrażenie i skłania do refleksji jeszcze długo po zakończeniu lektury – zdecydowanie warto sięgnąć po ten ponadczasowy klasyk.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

„Dobre serce i twarzy pomoże wypięknieć."

„Wichrowe Wzgórza” to jedna z tych powieści, które nie starzeją się mimo upływu lat – przeciwnie, z każdą kolejną epoką odkrywane są na nowo. Jedyna książka Emily Brontë, wydana pierwotnie w 1847 roku pod pseudonimem Ellis Bell, przeszła długą drogę: od dzieła szokującego i odrzucanego przez czytelników po klasykę literatury światowej. Najnowsze wydanie w twardej oprawie od Zysk i S-ka stanowi godną oprawę dla tej niezwykłej historii.

Historia powieści "Wichrowe Wzgórza" w Polsce jest niemal tak burzliwa jak sama powieść. Pierwsze wydanie z 1929 roku ukazało się pod zaskakującym tytułem "Szatańska miłość" w przekładzie Janiny Sujkowskiej. To właśnie jej tłumaczenie na długie lata ukształtowało sposób, w jaki polscy czytelnicy odbierali tę historię – już w powojennych wydaniach pod znanym dziś tytułem. Z czasem pojawiały się kolejne przekłady, m.in. Tomasza Bieronia, Hanny Pasierskiej czy Piotra Grzesika, który postawił na większą dosłowność kosztem lekkości stylu. Najnowsze tłumaczenie, autorstwa Jerzego Łozińskiego, pokazuje, że ta klasyczna powieść wciąż jest na nowo odczytywana.

Powieść doczekała się też wielu ekranizacji, ale największą rozpoznawalność zdobyła adaptacja z 1992 roku z Juliette Binoche i Ralph Fiennes w rolach głównych, która do dziś uchodzi za jedną z najbardziej pamiętnych interpretacji tej historii. Najnowsza wersja miała swoją premierę światową 13 lutego 2026 roku, a w Polsce - dzień później.

Fabuła rozpoczyna się w 1801 roku, gdy do posiadłości o nazwie "Drozdowa ostoja" przybywa pan Lockwooda i poznaje ponurego, tajemniczego właściciela Wichrowych Wzgórz - Heathcliffa. Już pierwsze ich spotkanie odsłania chłód, posępność i nieprzystępność Heathcliffa— cechy, które budzą w Lockwoodzie niepokój, ale i fascynację. To właśnie ciekawość skłania go do wysłuchania opowieści Ellen Dean, gospodyni, która odsłania przed nim dramatyczne dzieje dwóch rodzin i burzliwej miłości, jaka naznaczyła ich losy na pokolenia.

Już od pierwszych stron powieść wyróżnia się nietypową konstrukcją narracyjną. Historia poznawana jest oczami pana Lockwooda, który trafia do tajemniczego świata Wichrowych Wzgórz, ale też dzięki opowieści gospodyni Ellen Dean. Ten zabieg sprawia, że stopniowo zanurzamy się w wielowarstwową opowieść o rodzinach Earnshawów i Lintonów oraz o jednym z najbardziej niejednoznacznych bohaterów literatury, jakim jest Heathcliffie.

Największą siłą powieści jest jej emocjonalna intensywność. Relacja między Heathcliffem a Catherine nie jest romantyczna w klasycznym sensie, gdyż ma w sobie dzikość, obsesję i destrukcyjność. Historia ich uczucia sięga dzieciństwa, dojrzewa na dzikich wrzosowiskach Yorkshire, a później przeradza się w siłę tak potężną, że niszczy wszystko, czego dotknie. Catherine, rozdarta między namiętnością do Heathcliffa a spokojem i dostatkiem, jakie oferuje jej Edgar Linton, podejmuje decyzję, która staje się początkiem tragedii. Jej wybór nie tylko łamie serce Heathcliffa, ale uruchamia spiralę zemsty, żalu i obsesji, która obejmuje kolejne pokolenia Earnshawów i Lintonów.

Pani Brontë pokazuje miłość jako siłę, która może zarówno budować, jak i podążać ku upadkowi. Prowadzi naszą uwagę przez dwa pokolenia, pokazując, jak błędy i namiętności rodziców odbijają się na ich dzieciach. Stworzyła świat, w którym emocje są dzikie i nieokiełznane, a ludzie pełni sprzeczności.

Ogromną rolę odgrywa także sceneria. To ona dodatkowo wzmacnia wrażenia, jakie wywołują kolejne sploty zdarzeń. Surowe, wietrzne wrzosowiska Yorkshire doskonale zostały wykorzystane, by stanowiły ważną częścią powieści. Ze swoimi wichrami, wrzosowiskami i odosobnionymi posiadłościami, nadaje gotycki klimat historii, która toczy się na ich tle. Jest pełen niepokoju, mroku i dzikości. Idealnie współgra z charakterami bohaterów, ich emocjami, nastrojem i tym, czego doświadczają. Przyroda zdaje się odzwierciedlać ich wewnętrzne burze, rozterki i wszelkie emocje. Atmosfera miejsca przenika całą powieść, dzięki plastycznym, sugestywnym opisom, jakie autorka roztacza przed naszymi oczami nadając wydarzeniom niepowtarzalny klimat, który trudno znaleźć w innych dziełach epoki.

„Wichrowe Wzgórza” to nie tylko opowieść o miłości, ale przede wszystkim o sile emocji, które potrafią zniszczyć wszystko, co napotkają na swojej drodze. To książka o obsesji, bólu, pragnieniu, samotności i o uczuciach, które nie mieszczą się w ramach klasycznego romansu. Dlatego historia napisana przez panią Brontë od lat fascynuje czytelników, scenarzystów i reżyserów. Dowodem tego są liczne wznowienia powieści i adaptacje filmowe, z których najbardziej znana jest ta z 1992 roku z Juliette Binoche i Ralphem Fiennesem. Najnowsza ekranizacja w reżyserii Emerald Fennell z Margot Robbie i Jacobem Elordi w rolach głównych, miała swoją premierę 13 lutego 2026 roku, a w Polsce można ją oglądać od 14 lutego 2026 roku.

Nowe wydanie Zysk i S-ka, eleganckie i dopracowane, podkreśla rangę tej powieści jako jednego z najważniejszych dzieł literatury światowej. To idealna okazja, by sięgnąć po tę historię i przekonać się, dlaczego „Wichrowe Wzgórza” nazywane są jedną z najpiękniejszych książek o miłości, choć jest to miłość, która potrafi ranić głębiej niż jakakolwiek inna. Jej poznawanie jest jak wchodzenie do znanych miejsc i odkrywania ich na nowo. To nie tylko historia tragicznej miłości, ale również opowieść o przemianie i nadziei. Pokazuje też, że nawet w świecie zdominowanym przez nienawiść możliwe jest odrodzenie uczuć i przerwanie błędnego koła przemocy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Zysk i S-ka

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książka ukazała się 3 marca nakładem Zysk i S-ka Wydawnictwo   "Wichrowe Wzgórza" pierwszy raz przeczytałam, będąc nastolatką. Potem kilka razy wracałam do tej ponadczasowej powieści, a ostatnio - całkiem niedawno, dzięki nowemu wydaniu w eleganckiej szacie graficznej. Powieść Emily Brontë nieraz bywa nazywana romansem. Nic bardziej mylnego - to nie tyle historia miłosna, co emocjonalna burza, która zamiata wszystko po drodze. Na surowych wrzosowiskach Yorkshire rodzi się uczucie między Heathcliffem a Catherine. Gdy jednak Catherine wybiera życie u boku statecznego Edgara Lintona, rozpoczyna się lawina zdarzeń, w której miłość szybko ustępuje miejsca dumie, bólowi i bezwzględnej zemście. Heathcliff wraca odmieniony - bogaty, chłodny i zdeterminowany, by wyrównać rachunki, nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkich wokół. Opowieść, snuta z perspektywy gospodyni, ma w sobie coś z mrocznej legendy: pełno tu duchów przeszłości, namiętności silniejszych niż rozsądek i krajobrazu, który zdaje się oddychać razem z bohaterami. To historia o tym, jak miłość potrafi przekroczyć granice życia i śmierci - i jak wysoką cenę trzeba za to zapłacić. Ta jedna z najbardziej znanych powieści epoki wiktoriańskiej doczekała się różnych ekranizacji i wciąż budzi wiele emocji. I nic dziwnego, gdyż porusza ponadczasowe problemy. Poza tym można odczytywać ją na różnych poziomach. Dziś na pewno lektura ta nie robi na mnie tak wielkiego wrażenia jak wtedy, gdy czytałam ją pierwszy raz jako nastolatka, wyczekując niecierpliwie kolejnych zdarzeń.
Dzisiaj jednak potrafię bardziej docenić literacki kunszt powieści, jej język i styl oraz sposób wykreowania postaci. A także rolę, jaką odgrywa przyroda - równie nieokiełznana jak uczucia bohaterów i oddająca charakter ich emocji. POLECAM SZCZERZE, nie tylko tym, którzy kochają i doceniają klasykę. BEATA IGIELSKA 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)