Wróżby to rzecz zimowa

Ta książka nie daje prostych odpowiedzi, ale stawia ważne pytania. O sens, o przyszłość, o potrzebę nadziei. Wróżby stają się tu symbolicznym sposobem radzenia sobie z lękiem, z trudną codziennością. Całość czyta się z poczuciem cichej refleksji, pobudza wyobraźnię i uruchamia jakąś nową jakość wrażliwośći. To słodko-gorzka podróż do zimowej Ukrainy pogrążonej w ciemnościach, w trudach wojny, która wymusza u ludzi prawdziwą bliskość. Dla mnie ta powieść to była właśnie taka lekcja bliskości. 

,,Wróżby to rzecz zimowa" to historia o wspólnym przeżywaniu trudnego czasu. Bohaterowie szukają sensu i oparcia w innych ludziach. Jana - młoda etografka przyjeżdża do wsi nieopodal Kijowa, by prowadzić badania terenowe nt. zimowych wróżb. Towarzyszy jej Maksym - artysta malarz, starszy od niej, ale wciąż w sile wieku. Maksym opiekuje się ojcem chorującym na demencję. Zatrudnia też Lubę - poczciwą i mądrą kobiecinę. Trwa wojna, ruscy mogą zaatakować w każdej chwili, dlatego każda wymiana zdań, każdy gest i spojrzenie są tu równie ważne. Podobało mi się napięcie w tej powieści, fakt, że nie wszystko jest tu powiedziane wprost. 
To dobracowana w każdym szczególe, literacko świetna powieść pełna fajnych bohaterów. Warto poznać wrażliwość Kuzniecowej

Przez cały czas czytając tę książkę czułam niepokój, jakby za chwilę miało wydarzyć się cos strasznego i myślę, że właśnie taki był zamysł Kuzniecowej, żeby pokazać czytelnikom jak to jest zyć w ciągłej niepewności o teraz, o jutro, o za miesiąc. Dni bohaterów mijają spokojnie, niemal beztrosko, choć wyłączają prąd, a ruscy w każdej chwili mogą zacząć strzelać, to zarówno Maksym, Jana, Luba jak i Juchymowycz z demencją starają się żyć normalnie. Jana prowadzi badania terenowe nt. starodawnych zimowych wróżb, które wciąż są integralną częścią codzienności narodu ukraińskiego. Maksym maluje obrazy, a na nich jego ojciec, który niby jest, choć dawno już go tutaj nie ma. 

Konstrukcja tej powieści zachwyca, ma ona głęboką warstwę emocjonalną, wspaniałe dialogi. Szybko przywiązałam się do bohaterów i kibicowalam im dzień po dniu, w walce o zwykłe życie bez strachu. Ciekawa jestem jak dalej potoczyły się ich losy! 

To nie jest powieść z fajerwerkami. To historia do przeżywania, do głębokich przemyśleń, do czucia bardziej niż śledzenia kolejnych losów bohaterów, bo te są niepewne. Wieś pod Kijowem - pierwszy rok rozpoczęcia rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Jana, młoda etnografka jedzie do swoich rodzinnych stron, by przeprowadzić badania terenowe do swojego doktoratu o wróżbach. Poznaje tam Maksyma - artystę, który opiekuje się swoim ojcem chorującym na demencję. Juchymowycz był lekarzem, więc często wraca do tych dni i odgrywa sceny przyjmowania pacjentów. Maksym ma 17-letniego syna, który wybiera się na front, ku wielkiemu niezadowoleniu swojej matki i babki. Maksym i Jana powoli się w sobie zakochują, ale czy to czas na miłość?
Emocje kotłują się gdzieś pod powierznią zdarzeń, a wszystko dzieje się w cieniu ukraińskich wierzeń i wróżb. 
Czytało się to doskonale, powieść Kuzniecowej przyniosła mi dużo chwil wytchnienia, ukojenia. To naprawdę piękna powieść o tym, jak okrutnie wojna komplikuje wszystko co w życiu pewne.