Zmiana czasu

Cenię tomy poetyckie, w których nie tyle pojedyncze wiersze, co książka jako całość, a elementy łączą się ze sobą, znajdują swoje miejsca, tworząc spójny obraz. Tak właśnie patrzę na tom poetycki Bohdana Zadury Zmiana czasu, z dystansu, który pozwala dojrzeć jego przemyślaną strukturę. Tytuł wydaje się całkowicie zwyczajny, lecz - jak zauważa autor w rozmowie z Karolem Maliszewskim - "to pojemny tytuł, można go rozumieć na trzy sposoby: jak w wierszu tak zatytułowanym, czyli zmiana z normalnego na szpitalny, metaforycznie jako zmiana społeczno-polityczna i wreszcie jako zmiana czasu z letniego na zimowy. Tej drugiej myślałem, że nie doczekam, a doczekałem, Tej trzeciej nie lubię, już miała zostać zniesiona, ale się odwlekło".

Na książkę składają się wiersze pisane w latach 2018-2023 i stanowią osobisty zapis zmian dostrzeganych przez autora - nie ma się co silić na poszukiwanie innego podmiotu, to poezja autobiograficzna. Sporo miejsca poświęca polityce, często oddając głos gadającym głowom, które były u władzy, dokonując zniszczenia na języku i logice, o kraju nie wspominając. Miejscami poeta pozostawia cytaty bez komentarza, by za chwilę podsumować pojedynczym wersem w innym utworze.

Nie jest jednak Zmiana czasu jedynie komentarzem politycznym, ale także autoironicznym szkicem szpitalnym i pamiętnikiem o tych, którzy nagle znikają i Zadurze pozostaje powiedzieć: "telefoniczny rachunek| przestał mi się zgadzać| jestem na minusie". I jeszcze o przyjaciołach zza wschodniej granicy, o misji, którą stało się tłumaczenie białoruskiej i ukraińskiej literatury. To książka o tym, co poetę spotkało przez tych kilka ostatnich lat. I można przytoczyć słowa Józefa Olejniczaka dotyczące tego tomu: "Cieszyć się wierszami? Tak, cóż pozostało. Że niewiele jest takich, które cieszą? Krążą, wracają, czasami zadręczają..."