Recenzja książki: Dziewczyna z mgły

Recenzuje: Danuta Awolusi

Carla Montero w powieści Dziewczyna z mgły zabiera czytelnika do Europy końca lat trzydziestych. To moment szczególny, bo ludzie jeszcze próbują żyć normalnie, zakochiwać się, rozwijać pasje, budować przyszłość, ale nad wszystkim majaczy już widmo wojny. Mila Kovac także to czuje, ale ona zmaga się także z innymi dramatami. Trudna przeszłość nie przeszkadza jej jednak w tym, by stać się kierowczynią wyścigową. Imponujące, prawda?

To bardzo ciekawe, jak mocno historia kobiet w motoryzacji została wypchnięta z powszechnej świadomości. Dziś wydaje nam się czymś oczywistym, że kobieta może prowadzić samochód, ścigać się albo pracować przy silnikach (choć wciąż są to czynności kojarzone raczej z mężczyznami). Tymczasem jeszcze w pierwszej połowie XX wieku kobiety za kierownicą traktowano często jak dziwactwo czy nawet zagrożenie. W świecie zdominowanym przez mężczyzn Mila nie chce siedzieć z boku ani pełnić roli ozdoby. Ryzyko i prędkość są dla niej naturalne, ale pod pozorami brawury i twardości kryje się ogromny lęk przed stratą i samotnością. Mila nosi w sobie żałobę po mężu i desperacko szuka miejsca, w którym mogłaby poczuć się bezpiecznie. Carla Montero pokazuje ją jednak przede wszystkim jako człowieka rozdartego między potrzebą niezależności a pragnieniem bliskości. Jako bohaterkę niezwykłą, pionierkę. I osobę, która stale musi walczyć z lekceważeniem oraz konwenansami epoki

Prędkość, jaką trzeba osiągać w wyścigach samochodowych, można uznać w tej powieści za pewną symbolikę. Bohaterowie ciągle uciekają: przed przeszłością, żałobą, wojną, własnymi decyzjami. Samochody ryczą, tłumy wiwatują, ale to nie zagłusza pewnych emocji.

Miejsce akcji jest nie mniej ciekawe jak sama bohaterka. Wyspa Man to miejsce surowe, wietrzne i trochę odcięte od reszty świata. Morze, mgła, strome drogi i niebezpieczne trasy wyścigowe budują atmosferę ciągłego napięcia. To przestrzeń, w której łatwo poczuć samotność, ale też smak wolności. Wyspa żyje wyścigami. Słychać silniki, czuć zapach paliwa i emocje ludzi czekających przy trasach. Obok sportowego świata istnieje też codzienność mieszkańców, małe pensjonaty, porty i miejsca, które sprawiają wrażenie zatrzymanych w czasie.

Dziewczyna z mgły to fascynująca opowieść o kobiecie-pionierce, o jej złożoności i wyboistym życiu. To także historia ludzi próbujących żyć w świecie, który za chwilę runie. Ludzi, którzy jeszcze wierzą, że można coś wygrać,

Czytałam o losach Mili i cały czas myślałam o tym, jak często historia pamięta mężczyzn siedzących za kierownicą, a zapomina o kobietach, które musiały najpierw wywalczyć sobie samo prawo do startu. Dziś wiele mówi się o silnych bohaterkach”, ale prawdziwa siła często wygląda inaczej niż w popkulturowych sloganach. Czasem polega po prostu na tym, że człowiek mimo strachu nadal jedzie dalej. I to jest wspaniała inspiracja!

Tagi: Proza literacka