Wyjątkowo inteligentna i wciągająca powieść, w której różnica między fikcją a rzeczywistością jest też różnicą między życiem a śmiercią.
Kryminał, który może cię zabić.
Susan Ryeland redagowała już dwie powieści o słynnym detektywie Atticusie Pündzie i za każdym razem omal nie zginęła. Daje się jednak namówić na opracowanie trzeciej. Kolejny tom serii tworzy Eliot Crace, wnuk Miriam Crace, zmarłej przed dwudziestu laty najpoczytniejszej autorki książek dla dzieci. Eliot wierzy, że babka została otruta. Gdy zdradza Susan, że tożsamość jej zabójcy ukrył w powstającej powieści, redaktorka już wie, że znów wpadła w tarapaty. Pracując nad tekstem kryminału Pünd: ostatnia sprawa, którego akcja toczy się w egzotycznej scenerii południowej Francji, odkrywa, że... sama stała się celem. Wygląda na to, że komuś w rodzinie Eliota bardzo zależy na tym, by powieść nie została ukończona. I że jest gotów zrobić wszystko, by dopiąć swego...
Do przeczytania książki Anthony'ego Horowitza Morderstwa w Marble Hall zaprasza Dom Wydawniczy Rebis. Dziś na naszych łamach prezentujemy premierowy fragment książki Morderstwa w Marble Hall:
Człowiek o białych włosach
Moim kolejnym przystankiem był dom Eliota w Notting Hill Gate.
Eliot od miesięcy pracował nad strukturą swej książki, na pewno więc zostawił notatki, szkice, schematy… cokolwiek. Musiałam je zdobyć. Mogły przecież zawierać informację o tym, kto otruł Margaret Chalfont. Miałam nadzieję, że idąc tym tropem, dowiem się, kto zabił Miriam Crace, potrącił Eliota i zrobił całkiem sporo, żeby wrobić mnie w morderstwo. Wiedziałam, że to dość cyniczne, ale czy miałam wybór? Jeśli mam przekonać policję, że jestem niewinna, to dobrze byłoby wiedzieć, kto jest prawdziwym winowajcą.
Zadzwoniłam do drzwi i czekałam dłuższą chwilę, a gdy wreszcie się otworzyły, nie zobaczyłam ani Gillian, ani Elaine. Nigdy wcześniej nie spotkałam mężczyzny, który stał przede mną, lecz mimo to natychmiast go rozpoznałam. Był po sześćdziesiątce, nosił brodę i świdrował mnie spojrzeniem zmęczonych oczu spod czupryny przedwcześnie pobielałych włosów, kontrastujących z czarnymi jak węgiel brwiami. Dokładnie tak wyglądał w jego książce Elmer Waysmith, drugi mąż lady Chalfont. Ubrany był raczej swobodnie – w dżinsy, bluzę i sportowe buty – i ogólnie prezentował się bardzo po amerykańsku. Swobodnym ruchem oparł się o ościeżnicę, jasno dając mi do zrozumienia, że to on jest prawdziwym właścicielem tego domu.
Edward Crace.
– Tak?
Ten człowiek właśnie się dowiedział, że stracił młodszego syna. Może i nie łączyła ich wielka zażyłość, ale i tak ta wiadomość wyssała z niego życie.
– Pan Crace?
– My się chyba nie znamy?
– Nie. Pracowałam z pańskim synem. Nazywam się Susan Ryeland. – Umilkłam na moment, zastanawiając się, czy już o mnie słyszał. Na szczęście moje nazwisko nie zrobiło na nim żadnego wrażenia. – Proszę przyjąć wyrazy współczucia.
– Dziękuję. – Nie poruszył się. Nie chciał zaprosić mnie do środka. – W jakim sensie pracowała pani z moim synem? – zapytał.
– Jestem niezależną redaktorką. Pomagałam mu w pisaniu książki.
Wyglądał na zaskoczonego, jakby mgliście kojarzył, że Eliot nad czymś pracował, ale nie mógł sobie przypomnieć, nad czym konkretnie.
– Ach, tak. Gillian mi wspominała. Pisał powieść detektywistyczną.
– Zgadza się. Poznałam go w sumie niedawno, ale uważam, że był bardzo utalentowany i nie mogłam uwierzyć, gdy usłyszałam, że… – Nie byłam w stanie dokończyć zdania. Jakich słów mi brakowało? „Zginął w wypadku”? „Został zamordowany”? – …to się stało – dokończyłam koślawo. – Kilka dni temu jedliśmy razem kolację i właśnie wtedy poznałam Gillian. Zastałam ją może?
– Bardzo przeżyła jego śmierć. W tej chwili odpoczywa… na górze.
– A mogłabym wejść? Tylko na kilka minut. Bardzo chciałabym się z nią zobaczyć.
Wiedziałam, że najchętniej odprawiłby mnie z kwitkiem, ale nie miał na to siły.
– Oczywiście. Chyba nie myślę logicznie. Obawiam się, że to wszystko jeszcze do mnie nie dotarło. Proszę…
Usunął się na bok i weszłam do domu.
Poprowadził mnie do kuchni, gdzie ostatnim razem siedziałam z Gillian i Elaine. Pamiętałam ten widok: Gillian siedzącą na kanapie pod oknem, z kolanami pod brodą i posiniaczoną twarzą. Edward Crace skinął dłonią i sam także usiadł przy stole.
– Napije się pani kawy? – zapytał.
– Mogę sama zaparzyć, jeśli pan woli.
– Nie, dobrze jest czymś się zająć – odpowiedział i otworzył ekspres, żeby wsunąć do środka kapsułkę. Napełnił zbiorniczek wodą i wyjął z kredensu dwa kubki. Dobrze wiedział, gdzie czego szukać.
– Przyleciał pan aż z Ameryki? – zapytałam. Byłam ciekawa, jakim cudem dotarł tu tak szybko; nie chciało mi się wierzyć, że zdążył na nocny lot z Miami.
– Byłem na miejscu. – Nacisnął guzik. Małe światełko zamigotało, sygnalizując, że automat podgrzewa wodę. – Miałem tu kilka spotkań z artystami, pisarzami. Taką mam pracę.
– Prowadzi pan galerię w Miami?
– Bardziej fundację… taki prywatny klub dla kolekcjonerów i miłośników dzieł sztuki. Od czasu do czasu wysyłają mnie na łowy, żebym sprowadził dobrego mówcę. Przekonałem się, że lepiej niż wymiana e-maili sprawdzają się spotkania twarzą w twarz. Byłem w Londynie, gdy dotarła do mnie wiadomość.
– Zatrzymał się pan tutaj?
– Nie, w hotelu w Covent Garden. – Edward Crace odetchnął głęboko. – Tak naprawdę nie czuję się swobodnie, gdy tu bywam. To mój dom, ale oddałem go Eliotowi i Gillian i nie chcę im się narzucać. – Byłam ciekawa, czy Gillian powiedziała mu o ciąży, ale absolutnie nie mogłam o to spytać. Ani o inne świeże sprawy. – Ale dość często bywam w Londynie – ciągnął. – Zwykle nie spotykam się Eliotem. Żałuję, że nie odezwałem się do niego tym razem, ale skąd miałem wiedzieć, co się wydarzy.
– Nie było pana na przyjęciu – zauważyłam. – Nie dostał pan zaproszenia?
– Nie mam pojęcia. Możliwe, że próbowali się ze mną skontaktować, ale żadna siła nie zaciągnęłaby mnie na imprezę ku czci wspaniałych osiągnięć mojej matki.
– W jego głosie nagle pojawił się chłód. – Nie chciałem nawet przyjeżdżać do kraju w tym tygodniu, bo wiedziałem, że zbliża się właśnie ten dzień, ale nie miałem wyboru. Przypuszczam, że Eliot opowiadał ci co nieco o Marble Hall.
– Wiem, że nie był tam szczęśliwy.
– Nikt z nas nie był. Powinienem był wynieść się stamtąd lata wcześniej, gdy jeszcze byłem młody. Może gdybym to zrobił, Eliot dorastałby w normalnym środowisku i umiałby coś zrobić ze swoim życiem. I pewnie nadal by żył.
Załamany, ukrył twarz w dłoniach. Nie byłam pewna, co powinnam zrobić, ale nie mogłam po prostu go tak zostawić, wspartego plecami o kredens. Podeszłam i położyłam dłoń na jego ramieniu.
Edward wziął łyk kawy i odetchnął głęboko.
– Czy możesz zostawić mnie samego, Susan? – zapytał. – Nie wydaje mi się, żeby Gillian miała zejść na dół, a nawet jeśli, to pewnie nie będzie chciała z nikim rozmawiać. Wiedziałaś, że jest w ciąży z Eliotem?
Nawet w takim momencie wolał się oszukiwać. A może to Gillian go okłamała? Być może na jej miejscu uczyniłabym to samo. Powiedziała mi prawdę w gniewie, krótko po tym, jak Eliot ją uderzył. Teraz, gdy był martwy, a ona została sama, wszystko się zmieniło. Widocznie postanowiła wychować dziecko tak, jakby było jego; pozostać w rodzinie i korzystać ze wsparcia finansowego. Edward miał rację co do jednego: byłam ostatnią osobą, którą chciałaby zobaczyć, gdyby zeszła na dół.
Tyle że jeszcze nie byłam gotowa odejść.
– Jest coś, Edwardzie, czego potrzebuję. Czy mógłbyś mi pomóc? Jak mówiłam, pracowałam z Eliotem nad jego nową książką. Przyszłam tu, bo są mi potrzebne jego notatki, a może wstępna wersja tekstu. To dla mnie bardzo ważne.
– Dlaczego?
– Trudno to wyjaśnić. – Postanowiłam, że powiem mu prawdę. – To powieść o Atticusie Pündzie, ale Eliot zawarł w niej wspomnienia z młodości spędzonej w Marble Hall. Wierzył, że wbrew temu, co wszyscy powtarzają, twoja matka nie zmarła śmiercią naturalną. Że ktoś mógł ją otruć. Czy kiedykolwiek rozmawialiście na ten temat?
– Gdy moja matka zmarła, Eliot miał dwanaście lat. Trzynaście, gdy opuściliśmy Marble Hall. Zawsze miał bujną fantazję i gdyby powiedział mi coś takiego, pewnie zbytnio bym się tym nie przejął. Ale nie powiedział. Nie mnie.
Nie mnie. Może dosłyszałam coś w jego głosie, a może dostrzegłam tęsknotę w jego oczach – dość, że nagle uświadomiłam sobie inną opcję.
– Czy to znaczy, że powiedział to komuś innemu? – spytałam.
Zawahał się.
– Był pewien człowiek, który przyjeżdżał do nas z Londynu. Współpracował z moją matką. Właściwie patrzył jej na ręce, gdy pisała ostatnie dwie książki. Eliot nie mógł się od niego oderwać, bo sam marzył o karierze pisarza. To ich zbliżyło.
– Masz na myśli Charlesa Clovera?
– Tak się nazywał. Tak. – Pauza. – Powinnaś wiedzieć, że zanim jeszcze wynieśliśmy się z Marble Hall, poróżniłem się z Eliotem. Zawsze był niepokornym dzieckiem i wiecznie szukał winnych. Po śmierci Miriam stał się jeszcze bardziej nieznośny, sam nie wiem dlaczego. Sądziłem, że gdy wreszcie będziemy wolni, znowu zbliżymy się do siebie jako rodzina, ale wydarzyło się coś wręcz przeciwnego. Tak czy inaczej, Charles Clover pojawił się na horyzoncie i muszę przyznać, że był dla Eliota bardzo dobry. Spędzali razem mnóstwo czasu i jeśli mój syn miał jakieś tajemnice… wyimaginowane czy prawdziwe… i chciał się nimi z kimś podzielić, to chyba tylko z nim. Zanim jednak spytasz, od razu uprzedzę: nie, raczej nie będziesz mogła się z nim spotkać. A przynajmniej nie będzie to łatwe. Siedzi w więzieniu.
W tym momencie mgła nareszcie się rozproszyła i Edward Crace w końcu zorientował się, kim jestem.
– Zaraz, zaraz – powiedział. – Susan Ryeland! To ty jesteś odpowiedzialna za…
– Charles Clover usiłował mnie zabić… – zaczęłam.
– To ty spaliłaś wydawnictwo! Ty zniszczyłaś mu życie.
– To nie było tak.
– Nie do wiary, że w ogóle masz czelność tu przychodzić. Okłamywać mnie, udawać, że próbowałaś pomóc Eliotowi. Gdyby nie ty, pewnie w ogóle nie zacząłby pisać tej cholernej książki.
– Nie ja go o to prosiłam. Ja tylko starałam się go chronić.
– Wygląda na to, że dokądkolwiek pójdziesz, sprowadzasz rozpacz i śmierć. Możesz już wyjść?
Książkę Morderstwa w Marble Hall kupicie w popularnych księgarniach internetowych:
Tagi: fragment,
