Dzieci jednej pajęczycy

Name: Dzieci jednej pajęczycy
Rating: 4.75 (4 reviews)
ISBN: 9788367845601

Olga Niziołek

Ocena: 4.75 (4 głosów)

opis

„Dzieci jednej pajęczycy” to debiut Olgi Niziołek. Akcja powieści rozgrywa się w wyniszczonym ekologicznie świecie Aglomeracji, miejscu, w którym zasoby naturalne są na wyczerpaniu, a społeczeństwo zmaga się z konsekwencjami suszy i postępującej degradacji środowiska. Tło fabuły, chociaż fikcyjne, jest na tyle sugestywne, że nie sposób nie zauważyć odniesień do problemów współczesnego świata, takich jak nierówności społeczne, kryzys klimatyczny i moralne dylematy związane z przetrwaniem.

Historia koncentruje się na sześciu bohaterach, z których każdy wnosi do narracji własną perspektywę i historię. Wśród nich znajdziemy Amelię, buntowniczkę zafascynowaną tajemniczym kultem Pajęczycy, Kyoro, miłośnika pająków i idealistę, Marka, przywódcę miasta, który samotnie wychowuje swoją córkę Zosię, a także Werę, babcię Irenę oraz Krisa, przyjaciela Kyoro. Losy tych postaci, chociaż początkowo wydają się niezależne, splatają się w skomplikowaną sieć relacji i wydarzeń, symbolizowaną przez Pajęczycę, która łączy ludzi w świecie rozbitym na samotne jednostki. Ta pajęcza sieć jest zarówno metaforą wspólnoty, jak i cienkiej, kruchej nici nadziei, która wciąż łączy bohaterów z otaczającą ich rzeczywistością. Motyw Pajęczycy to zresztą jeden z najbardziej intrygujących elementów powieści. Jest ona czczona jako bogini, a jej obecność wprowadza do powieści specyficzną aurę oniryzmu, balansującą na granicy wiary i fanatyzmu. To właśnie ten motyw nadaje tej historii unikalnego charakteru. Pajęczyca odzwierciedla zarówno destrukcyjną, jak i odradzającą się siłę wspólnoty, co szczególnie widać w zakończeniu, a także wskazuje na rolę religii i duchowości w momentach kryzysu.

Narracja prowadzona z perspektywy różnych bohaterów pozwala na wgląd w ich zmagania, zarówno wewnętrzne, jak i te wynikające z otaczającego ich świata. Każda z postaci przedstawia własną wersję wydarzeń, co pozwala na wniknięcie w ich psychikę i spojrzenie na świat z różnych punktów widzenia. Autorka zdecydowanie stawia na bohaterów i ich emocjonalne przeżycia, co widać w zastosowaniu narracji pierwszoosobowej, zaniedbując przy tym trochę kreację świata przedstawionego, który poznajemy mimochodem i dość fragmentarycznie. Opisy świata Aglomeracji są dość oszczędne, pozostawiają jednak przestrzeń dla wyobraźni czytelnika. Zastosowane przez autorkę rozwiązanie narracyjne może sprawiać wrażenie chaosu. Mimo to, zabieg ten skutecznie oddaje poczucie rozbicia i izolacji, które towarzyszy bohaterom.

Krótkie rozdziały nadają powieści tempo, co potrafi wciągnąć, ale jednocześnie wymaga uważności, czasami może też dawać wrażenie niedosytu, zwłaszcza w kontekście świata przedstawionego, który, jak pisałam, pozostaje w tle wobec osobistych historii bohaterów. Totalnie jestem natomiast zachwycona stylem autorki, który wyróżnia się językową dojrzałością i zróżnicowaniem. Jest jednocześnie poetycki i refleksyjny oraz dynamiczny i surowy. I dobrze oddaje atmosferę świata, który w równym stopniu przeraża i fascynuje. Powieść porusza uniwersalne tematy takie jak alienacja, potrzeba wspólnoty, kryzys ekologiczny i moralne dylematy w obliczu upadku cywilizacji. Jednym z kluczowych wątków powieści jest nierówność społeczna i walka o przetrwanie w świecie, w którym zasoby są dostępne jedynie dla wybranych. Bogaci mieszkańcy Aglomeracji żyją w klimatyzowanych apartamentach na wyższych piętrach, podczas gdy biedni muszą zadowolić się przefiltrowaną wodą ze ścieków i brakiem dostępu do podstawowych udogodnień. To tło staje się polem do ukazania różnych postaw ludzkich wobec kryzysu, od fanatycznego oddania religii, przez cynizm władzy, aż po desperackie próby organizowania wspólnoty i solidarności. Zakończenie, utrzymane w symbolicznej tonacji, pozostawia otwartą przestrzeń do interpretacji i zastanowienia nad przyszłością świata, w którym nadzieja, choć nikła, wciąż istnieje. Dla mnie było niestety zbyt abstrakcyjne i mnie nie przekonało.

„Dzieci jednej pajęczycy” to debiut, który zachwyca literacką dojrzałością i odwagą w podejmowaniu trudnych tematów. Skłania do refleksji nad kondycją współczesnego świata, jednocześnie wciągając w swoją nietuzinkową i wieloznaczną fabułę. To jednocześnie gorzka i pełna nadziei wizja przyszłości, przypomnienie, że nawet w najbardziej destrukcyjnych warunkach ludzkość potrafi odnaleźć w sobie siłę do walki o coś lepszego 💚