Recenzja książki: Moja rodzina na piętrze

Recenzuje: Zaczytanyzakatek

W przypadku tej książki potwierdziło się powiedzenie "nie oceniaj książki po okładce". Niepozorna okładka kryje w sobie solidną dawkę świetnej literatury.

Wiesz, coraz częściej sięgam i bardzo lubię czytać książki, których głównymi bohaterami lub bohaterkami są seniorzy. Czy to z racji tego, że do bycia senioritką mi coraz bliżej niż dalej, a może ze względu na mądrość i inne spojrzenie na świat ludzi, którzy w swoim życiu tak wiele już przeszli.

Główną bohaterką tej powieści jest starsza pani, która z racji swojego wieku postanawia nie wychodzić już z domu. Nie zamyka się jednak na świat, bo to świat przychodzi do niej. Snuje tym samym główna bohaterka opowieść o życiu codziennym i o tym co było kiedyś. W tej powieści bowiem teraźniejszość przeplata się z przeszłością tworząc fascynującą opowieść o życiu. Pełnego chwil dobrych i złych, radosnych i smutnych. Potwierdzających tezę, że małe dzieci mały kłopot, a duże dzieci duży kłopot. Powieść ta, to również literacka podróż przez lata, w których bohaterka żyła: czasy wojny, komunę, to fascynujące wspomnienia dzieciństwa, dorastania, zakladania rodziny.

Ja jestem tą powieścią zachwycona. Wciągnęła mnie ona od pierwszej strony. A jej niebywałym atutem jest nie tylko fabuła, ale i język. Lekki, pełen humoru, ciętej riposty. To z pewnością sprawia, że przez książkę się po prostu płynie. A dodatkowo jej treści zmusza do refleksji, zastanowienia się nad własnym życiem, nad tym co przemija.

To powieść okazująca wartość i znaczenie ludzi wokół nas tych dobrych i złych. To po prostu świetnie napisana powieść o życiu.