Recenzja książki: Moja rodzina na piętrze

Recenzuje: zaczytanaulcia

"Dziękowałam, dziękowałam, a łzy płynęły mi po rozpalonych policzkach. Czułam się tego dnia kochana i ważna, przytulona do serca przez najbliższych."

🏠🏠🏠

Lubicie niespieszne, nostalgiczne książki, które potrafią otulić niczym najcieplejszy koc?
Lubicie powieści pełne rodzinnych relacji, które wywołują mnóstwo emocji, a także tęsknoty za tym, co było?

Jeśli tak, to "Rodzina na piętrze" Magdy Louis jest Waszym must readem 😊

Przy tej książce nie będziecie się nudzić, ale sprawi ona, że czas na chwilę się zatrzyma.
A wszystko za sprawą historii, jaka toczy się na kartach tej powieści.
Historii pełnej refleksji, bowiem główną bohaterką jest osiemdziesięcioletnia kobieta, która wiele już w swoim życiu widziała i wiele przeszła.

Antonina jest uroczą staruszką, do której, niczym do babci, można wpaść na ciepłą herbatę i pogaduszki. Chętnie wysłucha, podpowie, doradzi. Pogłaszcze po głowie, ale też wyrazi swoje zdanie. Jest ciepła, otwarta, gościnna.
Ma za sobą bagaż doświadczeń, którymi dzieli się z innymi.
Wie, co to głód i bieda.
Wie, co to miłość i odrzucenie.
Wie, czym jest rozczarowanie, ale też sukces i dostatek.
Przecież żyje na tym świecie już tyle lat, że nie sposób jej niczym zaskoczyć.
A mimo to życie nadal ją zadziwia.

Snuta przez nią historia jest tą, w której można odzwierciedlić swoją własną.
Bo to nie tylko rodzinne perypetie.
To nostalgia i czas, który nieubłaganie płynie.
To lata, które bezpowrotnie mijają.
To chwile, które nigdy nie wrócą.

Tosia to bohaterka, której nie da się nie lubić. Choć tak pełna sprzeczności, staje się nam bardzo bliska.
Razem z nią przenosimy się do lat jej dzieciństwa i młodości.
Razem z nią przeżywamy jej wzloty i upadki.
Razem śledzimy jej losy.
Losy niełatwe, naznaczone wieloma błędami i wieloma nie do końca trafnymi decyzjami, a mimo to losy pełne ciepła, miłości i zrozumienia.
Bo chociaż Tosia cieszy się tym co jest tu i teraz, tęskni też za tym, co było. Dlatego z z wielkim wzruszeniem i sentymentem wraca do swojej przeszłości.
Jest wdzięczna swojej cioci Poli, gdyż wie, że dzięki niej wiele w życiu osiągnęła. Pola była dla niej wzorem do naśladowania. Symbolem kobiecości. Wrażliwości. Subtelności.
I jej portret chce także pokazać nam, czytelnikom.

"Moja rodzina na piętrze" to powieść, która rozbawi, ale też zmusi do refleksji. Delikatna, a jednocześnie wybrzmiewająca wieloma emocjami. Nasycona barwami życia codziennego, w które wplatają się najpiękniejsze wspomnienia.

Gorąco polecam 💙