Dlaczego warto? REJESTRACJA

Cytat

Słowa męża sprowadziły ją z powrotem do stoika przy ceglanej ścianie. Wróciła świadomość, a wraz z nią lęk. Cały czas tkwił w środku, czaił się jak kot, pozornie w bezruchu, czyhający na najlepszy moment, by dopaść ofiarę.

Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: czas
0

Więcej cytatów od tego autora

Było tak dobrze, tak spokojnie, pięknie. Bał się uwierzyć, że to już na zawsze. Przecież "zawsze" nie istniało, było tylko "do śmierci".
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: smierc
0
Gnałam przed siebie. Nie domknęłam torby, wysypały się jakieś rzeczy, ale biegłam dalej. Byłam w szoku. Mama widziała, że coś jest nie w porządku, ale udawała, że tak nie jest.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: Dom
0
Jarek stał pod rozłożystym kasztanowcem. Rozczapierzone paluchy liści nakrapiane brązowymi liszajami przypominały plamy wątrobowe na dłoniach starych ludzi. Między nimi wyrastały zielone kule z miękkimi kolcami, skrywając zalążki ludzików. Cud tworzenia miał się ziścić dzięki zwinnym palcom przedszkolaków i zapałkom.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: ludzie
0
Nasz chłoptaś może potrafi śpiewać, ale z ostrymi ripostami nie idzie mu najlepiej. Liczyłem na tygrysa, a mam domowego kociaka.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: Dom
0
Do kuchni wbiegło stado rozwrzeszczanych dzieciaków w ilości dwóch sztuk. Rozproszyli się, sprawiając wrażenie, ze jest ich trzy razy więcej. Zaglądali w kąty, dotykali paluchami kubków na stole.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
0
Ze starości nie można się wyleczyć.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
0
Pomarańczowe niebo poprzetykane szarym błękitem rozlewało się nad zielonymi prostokątami. Skoszone łąki, upstrzone złotymi rolkami siana ciągnęły się wzdłuż szosy. Na linii horyzontu ziemia garbiła się konturami wzniesień.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: natura
0
Niektórzy mawiają, że warto mieć dzieci, żeby na stare lata ktoś mógł podać szklankę wody. Ona się na świat nie prosiła, nie czuje się w obowiązku niańczyć niedołężną staruszkę. Od tego jest certyfikowany personel, całodobowe ośrodki.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: dzieci
0
Obca kobieta chciała poczęstować ją zupą, a rodzona siostra... Ogórkowa, nic się nie zmieniło. Dla Juleńki bez śmietany i z ziemniakami, dla Tereni z ryżem. Koperku nie znosiły obie. Biedna mama, tyle ceregieli z głupią zupą.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: kobieta
0
Kiedy człowiek niczego nie oczekuje, zawód jest mu obcy. Gorycz nie odbiera smaku. Jeśli zależy ci na czymś i osiągasz cel, najpierw czujesz euforię, może dumę. Z czasem sukces powszednieje, a ty wyciągasz rękę po więcej. Tym sposobem skazujesz się na wieczny niedosyt.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: ludzie
0
Wszystkie cytaty tego autora
REKLAMA

Więcej cytatów z tej książki

Było tak dobrze, tak spokojnie, pięknie. Bał się uwierzyć, że to już na zawsze. Przecież "zawsze" nie istniało, było tylko "do śmierci".
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: smierc
0
Gnałam przed siebie. Nie domknęłam torby, wysypały się jakieś rzeczy, ale biegłam dalej. Byłam w szoku. Mama widziała, że coś jest nie w porządku, ale udawała, że tak nie jest.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: Dom
0
Jarek stał pod rozłożystym kasztanowcem. Rozczapierzone paluchy liści nakrapiane brązowymi liszajami przypominały plamy wątrobowe na dłoniach starych ludzi. Między nimi wyrastały zielone kule z miękkimi kolcami, skrywając zalążki ludzików. Cud tworzenia miał się ziścić dzięki zwinnym palcom przedszkolaków i zapałkom.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: ludzie
0
Nasz chłoptaś może potrafi śpiewać, ale z ostrymi ripostami nie idzie mu najlepiej. Liczyłem na tygrysa, a mam domowego kociaka.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: Dom
0
Do kuchni wbiegło stado rozwrzeszczanych dzieciaków w ilości dwóch sztuk. Rozproszyli się, sprawiając wrażenie, ze jest ich trzy razy więcej. Zaglądali w kąty, dotykali paluchami kubków na stole.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
0
Ze starości nie można się wyleczyć.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
0
Pomarańczowe niebo poprzetykane szarym błękitem rozlewało się nad zielonymi prostokątami. Skoszone łąki, upstrzone złotymi rolkami siana ciągnęły się wzdłuż szosy. Na linii horyzontu ziemia garbiła się konturami wzniesień.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: natura
0
Niektórzy mawiają, że warto mieć dzieci, żeby na stare lata ktoś mógł podać szklankę wody. Ona się na świat nie prosiła, nie czuje się w obowiązku niańczyć niedołężną staruszkę. Od tego jest certyfikowany personel, całodobowe ośrodki.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: dzieci
0
Obca kobieta chciała poczęstować ją zupą, a rodzona siostra... Ogórkowa, nic się nie zmieniło. Dla Juleńki bez śmietany i z ziemniakami, dla Tereni z ryżem. Koperku nie znosiły obie. Biedna mama, tyle ceregieli z głupią zupą.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: kobieta
0
Kiedy człowiek niczego nie oczekuje, zawód jest mu obcy. Gorycz nie odbiera smaku. Jeśli zależy ci na czymś i osiągasz cel, najpierw czujesz euforię, może dumę. Z czasem sukces powszednieje, a ty wyciągasz rękę po więcej. Tym sposobem skazujesz się na wieczny niedosyt.
Autor: Żaneta Pawlik
Książka: Światło po zmierzchu
Tagi: ludzie
0
Wszystkie cytaty z tej książki
+ Dodaj nowy cytat
Książka
Światło po zmierzchu
Żaneta Pawlik
Okładka książki - Światło po zmierzchu
Wszystkie cytaty z tej książki
Autor
Żaneta Pawlik
Wszystkie cytaty tego autora
Reklamy