twoje dłonie na jej smukłej talii, wargi całujące
zagłębienie jej szyi, długie nogi splątane z twoimi i twój głos
szepczący jej do ucha rzeczy, których to ja kiedyś słuchałam

- Zawsze niepokoi mnie perspektywa Klatki - mówi Nicole, ale Megan tylko przewraca oczami.
- Spędziłam tam najlepsze chwile mojego pobytu w szkole. Bez twojego chrapania, Nicole.
- Ja nie chrapię!
- W takim razie trzymasz wiertarkę pod poduszką.

- Umarł.

Pomimo mgły spowijającej mój umysł i tłumiącej dźwięki w uszach, rozpoznałem głos Brastiego.

- Nie umarł- odezwał się inny, niższy głos. Ten należał do Kesta.

Początkowo lekkie łup-łup kroków Brastiego po drewnianej podłodze chałupy stało się głośniejsze.

- Normalnie powinien już z tego wychodzić. Mówię ci, tym razem nie żyje. Zobacz: ledwo oddycha- palec wbił w moją pierś, w policzek i wreszcie w oko.

Zapewne zastanawiacie się, dlaczego zwyczajnie nie dźgnąłem Brastiego i nie wróciłem do snu. Po pierwsze moje rapiery leżały jakieś dziesięć stóp ode mnie, na ławie obok drzwi małej chaty, którą zajmowaliśmy. Po drugie, nie mogłem się poruszyć.

- Przestań go szturchać- powiedział Kest. – Ledwo oddycha, czyli jeszcze żyje.

- No właśnie- odparł Brasti.- Podobno neatha jest śmiertelna w skutkach- wyobraziłem sobie, jak groźnie kiwa palcem.- Cieszymy się, że przeżyłeś, Falcio, ale to wylegiwanie się każdego poranka jest bardzo kłopotliwe. Można by nawet powiedzieć, że egoistyczne.

Pomimo wielokrotnych prób moje ręce odmawiały współpracy: nie chciały się wyciągnąć w górę i zacisnąć na gardle Brastiego.

Krew szumiała mi w uszach, w ustach czułem jej smak. Na dłoniach miałem czerwone
plamy, a w oczach – nienawiść.

Wiesz, po tym, jak spotkałam zakapturzonego typa grającego w rzutki,
noszącego słoik pełen kamieni, chyba nic mnie już nie może przestraszyć.
Powiedz mi tylko, jak stąd dojść do dzielnicy mieszkań komunalnych.