Amelia

,,Amelia" Jolanty Żuber to książka, która bardzo mocno weszła mi pod skórę ale bardziej emocjami niż samą akcją. Od pierwszych stron czułam narastający niepokój, taką duszność, jakby razem z Gabrielem zamykały się przede mną kolejne drzwi. Fobia społeczna, z którą się zmaga, została pokazana w sposób niezwykle sugestywny i momentami wręcz bolesny. Czytając, czułam frustrację, współczucie, ale też narastającą irytację. Dokładnie te emocje, które muszą towarzyszyć osobom żyjącym obok kogoś chorego.

Relacja Gabriela i Amelii jest tutaj sercem całej historii. To związek na granicy wytrzymałości, pełen niedopowiedzeń, lęków i obsesji. Autorka świetnie pokazuje, jak choroba jednej osoby potrafi powoli, niemal niezauważalnie, wypalać wszystko wokół. Zakopane, które miało być ostatnią deską ratunku, szybko przestaje być romantyczną scenerią, a zaczyna przypominać klaustrofobiczną pułapkę. Momentami miałam wrażenie, że fikcja miesza się z rzeczywistością również w mojej głowie. Tak mocno wciągnęłam się w psychikę bohatera.

Muszę przyznać, że dość wcześnie miałam pewne przypuszczenia co do dalszego rozwoju fabuły. Intuicja podpowiadała mi, w jakim kierunku to może zmierzać. Ale... absolutnie nie odebrało mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie, całościowy wydźwięk historii, sposób prowadzenia narracji i finał sprawiły, że książka i tak zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Zakończenie to prawdziwy emocjonalny rollercoaster i dowód na to, jak sprawnie Jolanta Żuber potrafi manipulować napięciem.

Choć momentami czułam lekki niedosyt, chciałabym więcej, głębiej, szerzej - to ,,Amelia" zostawiła mnie z głową pełną myśli i sercem ściśniętym od emocji. To thriller psychologiczny, który nie straszy krwią, ale ludzkim umysłem.

Jolanta Żuber jest dla mnie ogromnym odkryciem i z każdą kolejną książką tylko utwierdzam się w przekonaniu, jak świetnie pisze.

" [...] Ze wszyst­kich rze­czy na świe­cie naj­bar­dziej lubię swoją sa­mot­ność. [...]"

Jolanta Żuber swoją najnowszą książką pod tytułem "Amelia" podniosła sobie wysoko poprzeczkę. To bardzo dobry psychologiczny thriller ze znakomitymi zwrotami akcji i świetnym zakończeniem, o którym nie tak łatwo zapomnieć. Muszę wspomnieć o prologu -- jest wstrząsająco przerażający. Aż łzy cisną się do oczu.
Autorka porusza tutaj problem dotyczący fobii społecznej. Gabriel Barski boi się tłumów, dlatego razem ze swoją żoną, Amelią siedzą w domu. Jego żonie zaczyna to przeszkadzać. Czy wspólny wyjazd do Zakopanego poprawi ich stosunki? Czy raczej zamieni się w prawdziwy koszmar?
Każdy z małżonków ma mroczne sekrety. Co się stanie, gdy ujrzą światło dzienne? Tutaj idealnie fikcja miesza się z rzeczywistością, aż ciężko ją odróżnić. W Gabrielu nie podobała mi się jego obsesja na punkcie jego żony. To moim zdaniem było bardzo mroczne i przerażające.
Warto poznać "Amelię" Jolanty Żuber. 

Po zobaczeniu okładki "Amelii" na profilu autorki od razu dodałam ją na półkę Legimi i dosyć szybko zabrałam się za słuchanie. 

Jolanta Żuber stworzyła wciągający thriller, od którego trudno się oderwać. Autorka podejmuje temat fobii społecznej i zaburzeń psychicznych. Fabuła jest przewrotna, fikcja miesza się z urojeniami. Nic nie jest takie, jak wydaje się na początku. 

Miałam okazję już poznać inne książki autorki i jeszcze mnie nie zawiodła. Thrillery psychologiczne spod jej pióra są po prostu świetne. Polecam.

"Czuję w sobie strasz­ny nie­po­kój -- jakby miało wy­da­rzyć się coś złego."

Niepokój, ten narasta każdego dnia, obezwładnia, nie pozwalając normalnie funkcjonować. Wyklucza ze społeczeństwa, tłamsi i oblepia bezradnością. Gabriel zdaje sobie sprawę, że trawiąca go fobia stopniowo niszczy jego małżeństwo, oddalając od jedynej ważnej dla niego osoby - Amelii. Wyjazd do małego domku w Zakopanem wydaje się ostatnią szansą na odbudowanie relacji z żoną. Niestety, nic nie układa się po jego myśli, a na jaw wypływają mroczne sekrety...

Krótkie, ale jakże intensywne zderzenie z prozą autorki. Pochłaniające studium ludzkiej psychiki, obnażające jej złożoność, a zarazem niezwykłą kruchość. Tutaj nic nie jest oczywiste, niczego nie możemy być pewni, nie zabraknie również zaskoczeń. Sam początek w którym obserwujemy ułamek dzieciństwa Gabriela szokuje, rozdzierając serce na drobne kawałeczki. Tyle cierpienia, które nie pozostaje bez konsekwencji w późniejszych latach. Gdy coś w człowieku bezpowrotnie pęka, pozostawia go w ciągłej niepewności i lęku. Zabrakło mi tu większej ilości retrospekcji lub wstawek z okresu dojrzewania Gabriela, myślę że wzbogaciły by warstwę psychologiczną, chociaż na ilość emocji absolutnie nie mogę narzekać. Niesamowite jest również to z jaką łatwością autorka kreuje duszny, przesiąknięty niepokojem klimat. Idealna historia na jeden wieczór. Polecam serdecznie.