Aquila

Proszę Państwa, oto powieść, która onieśmiela objętością i przytłacza swoją mroczną tematyką, ale jednocześnie zapewnia lekką i wciągającą lekturę. Świat stworzony przez autora jest złożony, rozległy, daje pole do opowiadania historii wielu różnych bohaterów. Trwa w nim wojna przez duże W, a walki potrafią się toczyć przez naprawdę pokaźną liczbę stron. Po spędzeniu tylu dni na ciągłej bijatyce (czyt. czytaniu) sama mam ochotę założyć zbroję i chwycić magiczny miecz.

Bardzo podobało mi się, że smoki nie zostały potraktowane po macoszemu. Nie są tylko chwytliwym estetycznym dodatkiem ani nie pełnią roli wyłącznie wierzchowców, ale mają swoje osobowości, są sceny poświęcone ich walkom, postacie mogą wchodzić z nimi w interakcje. Smoki nie tracą przy tym swojej unikatowej natury, nie są przesadnie uczłowieczone.

Tylko jedna drobnostka mnie drażniła podczas lektury - używanie naprzemiennie określeń „czarodzieje” i „magowie” na tę samą grupę postaci w książce, w której występuje jeszcze zupełnie inna formacja „magów bitewnych”. Nazwijcie to moim czepialstwem, ale ja bym ustaliła ten podział bardziej klarownie.

Chociaż dało się odczuć, że ta część była pisana już po opublikowaniu „Maga bitewnego”, to cieszę się, że zaczęłam przygodę z serią od „Aquili”. Jestem ciekawa ciągu dalszego, zżyłam się z bohaterami, serduszko mi pękało przy tak dramatycznym zakończeniu. Polecam fanom klasycznej fantastyki, którzy mają ochotę niespiesznie zatopić się na dłużej w epickiej przygodzie.

(współpraca barterowa)