Deadpool Samuraj. Tom 1

Deadpool Samuraj to historia jakbyśmy wrzucili do sokowirówki wolnoobrotowej historie Marcela i mangę, w efekcie czego dostajemy samo gęste, czyli prawdziwą esencje tego jakże dziwnego tworu.

Wilson jaki jest każdy widział i taki też jest nadal, autodestrukcyjny, ironiczny i klaunowany jak zawsze, z tą małą różnicą, że tym razem porusza się w zupełnie innym świecie. Wpuszczenie do tego świata tego czerwonego oszołoma to jak wrzucenie do budynku granata i zachwycanie się konfetti.

Deadpool w swoim stylu obśmiewa wszystko, zwłaszcza patetyczne monologi, samą konwencje drużyn superbohaterskich i skrupulatnie dba, żeby nikt nie zapomniał, że to tylko komiks.

Żarty są kręgosłupem całej narracji. ,,Czerwony Samuraj" wszystko co japońskie pokazuje w krzywym zwierciadle i ozdabia slapstickową farsą (no kto by pomyślał, że tak będzie).

Graficznie jestem zachwycona, dynamika jest top, ekspozycja niezwykle bogata, deadpoolowskiej teatralności i skrajnych emocji wyolbrzymionych do granic. Starcia są widowiskowo epickie i typowe dla bohatera, który jest w stanie w środku sceny okrasić ją niewybrednym komentarzem,

Fabuła tutaj schodzi nieco na dalszy plan, bo i nie oto jest Deadpool, tutaj chodzi o rozmontowanie świata o destrukcje i wyśmianie tego czego nie wypada. To kontrolowana eksplozja absurdu, która nie próbuje niczego udawać i właśnie dlatego, dla mnie ten album okazał się tak odświeżający.