Dobranoc

PO RAZ PIERWSZY

"Dzwonili do siebie wieczorami tylko po to, żeby powiedzieć sobie „dobranoc”."

Młodość zdecydowanie rządzi się swoimi prawami. To wtedy tak wiele rzeczy wydarza się po raz pierwszy: przyjaźń, miłość, smaki i zapachy, żarty i psikusy czy inne zakazane przyjemności. Nie można nie wspomnieć także o pierwszych porażkach, rozczarowaniach i smutkach, bo one także kształtują naszą rzeczywistość i zostają z nami jako doświadczenia, których być może uda się później uniknąć. Nie wszystko jednak można przewidzieć i trudno jest zrozumieć własne uczucia, kiedy te zostaną wystawione na próbę. Nie można zaplanować miłości, bo ona się po prostu zdarza. Pytaniem jest, kiedy powinniśmy się do niej przyznać i pierwszy raz powiedzieć „kocham cię”?

Basia, Kamil i Michał mają to szczęście, że mogą delektować się dobrem, które wypływa z wielkiej przyjaźni. Dorastają w poczuciu, iż życie potrafi być piękne, mimo że nie wszystko jest na wyciągnięcie ręki, nie każdy jest równie zdolny czy lubi to samo co pozostali. Można się różnić od siebie, a mimo to dzielić ze sobą radości i smutki. Kiedy jednak zaczynają dojrzewać, pojawiają się uczucia, które zarówno zachwycają i przerażają. Bo czy przyjaciel może stać się nagle kimś więcej niż tylko kompanem z dziecięcych lat? Jak przyznać się do czegoś, co wykracza poza ramy przyjaźni bez obaw o zranienie, wyśmianie i błędne wyciąganie wniosków? A kiedy w relacji chłopak-dziewczyna zaczyna robić się tłoczno, wtedy zawsze ktoś cierpi. Do jakich czynów można się posunąć, kiedy niedoświadczone serce pulsuje nieznanym dotąd bólem?

"Musisz wiedzieć, że nie jesteś niczemu – podkreślił ostatnie słowo – winna. Na nic, co się wydarzyło, nie miałaś wpływu."

„Dobranoc” to podróż przez rozterki młodych serc i umysłów, które nie potrafią jeszcze radzić sobie z pojawiającymi się uczuciami. Choć miłość potrafi uskrzydlać, to jednak ta niespełniona i nieodwzajemniona może równie głęboko zanurzyć nas pod powierzchnię żalu i poczucia niesprawiedliwości. Kiedy ktoś, kogo zna się całe życie, zaskakuje nas swoją decyzją, jej skutki potrafią na zawsze odmienić los wielu ludzi. Basia, Kamil i Michał pokazują, że zwykłe słowo „dobranoc” może być początkiem, jak i końcem czegoś, co znaliśmy do tej pory. Co zrobić, aby kolejny dzień powitać z uśmiechniętym „dzień dobry”? I czy miłość ma prawo trwać, kiedy ktoś inny tak bardzo przez nią cierpiał?

Polecam – ta opowieść nie pozwala zasnąć, dopóki nie poznamy zakończenia. A to przecież jeszcze nie czas na powiedzenie jej „dobranoc”…

*Wszystkie cytaty pochodzą z książki Dobranoc, Joanna Kordula, Wydawnictwo Mięta, 2026

*Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Mięta

Książce „Dobranoc” Joanny Korduli to opowieść pełna niedopowiedzeń, skrywanych emocji i relacji, które od samego początku wydają się piękne, ale jednocześnie bardzo kruche. Autorka zabiera do niewielkiego miasteczka, gdzie troje przyjaciół dorasta razem, dzieli codzienność, marzenia i sekrety, a jeden moment potrafi zmienić wszystko, co do tej pory wydawało się pewne.
Bardzo podobało mi się to, że historia została poprowadzona w dwóch liniach czasowych. Poznajemy czas teraźniejszości oraz czasy młodości bohaterów. Ja ogromnie lubię taki zabieg, ponieważ wtedy mogę poznać bohaterów dużo głębiej, zrozumieć ich decyzje, emocje i to, dlaczego dziś są właśnie tacy, a nie inni. Dzięki temu ta historia nie jest powierzchowna. Ona pozwala wejść w życie bohaterów niemal od środka, obserwować ich dojrzewanie, błędy, marzenia i momenty, które odcisnęły na nich największe piętno.

W historii tej poruszyła mnie relacja tej trójki — Kamila, Basi i Michała. Każde z nich nosi w sobie uczucia, których boi się wypowiedzieć na głos. I właśnie to napięcie emocjonalne jest tutaj niesamowicie wyczuwalne. Kamil to bohater, którego naprawdę polubiłam. Spokojny, poukładany, lojalny i bardzo prawdziwy. Nie jest przesadnie idealny, dzięki temu tak autentyczny. Widać w nim ogromną wrażliwość i strach przed zranieniem bliskich osób. Z kolei Michał to zupełne przeciwieństwo, jest ambitny, pewny siebie, skupiony na sporcie i swoich planach, a jednak również zagubiony w emocjach. Basia natomiast znalazła się pomiędzy dwoma uczuciami i ogromnie ciekawie obserwowało się to, jak każda decyzja wpływała na ich dalsze życie.

Autorka świetnie pokazała, jak czasami milczenie potrafi zniszczyć więcej niż najtrudniejsza prawda. W tej książce nie ma wielkich dramatów robionych na siłę, ale są emocje, które uderzają swoją prawdziwością. Są momenty pełne ciepła i bliskości, ale też takie, które zostawiają w sercu smutek, żal i poczucie niesprawiedliwości. Każda z postaci popełnia błędy, gubi się, próbuje chronić innych kosztem samego siebie. To właśnie sprawia, że tę historię czuje się całym sobą.

Ogromnym atutem tej książki jest również klimat małego miasteczka. Czuć tutaj pewną nostalgię, spokojniejsze życie, znajome miejsca i relacje, które wydają się nierozerwalne. Bardzo ciekawie zostało pokazane także to, jak lata rozłąki wpływają na samych bohaterów. Czy uczucia mogą przetrwać próbę czasu? Czy przyjaźń da się odbudować, kiedy raz została wystawiona na tak trudną próbę?

W historii tej były momenty wzruszające, nostalgiczne, ale też takie, które wywoływały we mnie frustrację, bo miałam ochotę potrząsnąć bohaterami i powiedzieć im, żeby w końcu zaczęli mówić o tym, co naprawdę czują. To właśnie pokazuje, jak bardzo ta historia angażuje emocjonalnie. Czyta się ją lekko, ale jednocześnie zostawia po sobie wiele refleksji o miłości, lojalności i konsekwencjach podejmowanych decyzji.

Najbardziej spodobało mi się w tej książce to, jak autentyczna i życiowa jest ta historia. Nie ma tutaj przesadzonego dramatu ani sztuczności. Są za to relacje, które mogą wydarzyć się naprawdę. Bardzo doceniam też sposób, w jaki autorka buduje emocjonalne napięcie między bohaterami i pokazuje, że czasami największe uczucia rodzą się właśnie w ciszy, niedopowiedzeniach i spojrzeniach.

„Dobranoc” to książka dla osób, które lubią historie o pierwszej miłości, trudnych wyborach, przyjaźni wystawionej na próbę i emocjach, które mimo upływu lat wcale nie gasną. To opowieść ciepła, nostalgiczna, momentami bolesna, ale jednocześnie dająca nadzieję. Ja z ogromną ciekawością sięgnę po kolejne części tej trylogii, bo losy bohaterów naprawdę zostały mi w głowie i sercu.

Do pisarskich debiutów podchodzę bardzo ostrożnie. Pamiętam jak sama debiutowałam jako autorka i ile wówczas usłyszałam i pochwał, i słów krytyki. I jedno i drugie było mi jednak bardzo potrzebne, aby uwierzyć w siebie i zacząć doskonalić swój warsztat pisarski. Czytałam już takie debiutanckie książki, których tak właściwie „nie dało się” czytać, ale czytałam i takie, które dosłownie pochłonęłam.

Bardzo często nieznane w świecie literackim nazwisko autorki/autora ginie w gąszczu tych znanych i bywa niezauważone chociaż książka, którą ta autorka czy autor napisali powinna znaleźć się na liście bestsellerów.

Zapamiętajcie nazwisko autorki tej książki bo moim zdaniem ma ona przed sobą piękną drogę pisarską.

Dlaczego tak myślę? Ano dlatego, że jej debiutancka powieść została napisana z taką lekkością, że przez tekst dosłownie się płynie. Ale to, że została napisana z lekkością nie oznacza, że jest to książka lekka, łatwa i przyjemna, bo historia w niej opisana to wielki ładunek emocji.

Przyznam szczerze, że kilka fragmentów tak mnie wzruszyło, że nie mogłam zapanować nad płaczem.

Powieść zaczyna się romansem, a właściwie to czymś co może rozwinąć się w romans, bo początkowo jest tylko niezobowiązującymi spotkaniami dwojga młodych ludzi poznanych w pracy.

Dziewczyna lecząca bolesną ranę z przeszłości próbuje wyjść na uczuciową prostą. Czy jej się to uda? Musicie przeczytać sami.

Fabuła zawiera retrospekcje, przeplata teraźniejszość z przeszłością, która była i piękna, i bolesna.

To historia pięknej przyjaźni trójki dzieciaków, dziewczyny z dwoma chłopcami. Przyjaźni trwającej od wczesnych lat dzieciństwa, która w pewnym momencie została wystawiona na wielką próbę i… (niestety) zerwana.

Przyjaźń dwójki dzieciaków w pewnym czasie zaczyna przemieniać się w coś więcej i zamiast rozwinąć się w coś pięknego doprowadza do tragedii.

Po latach przyjaciele znów się spotykają, chociaż okoliczności są zupełnie inne niż kiedyś.

Ta książka jest romansem, ale z dramatem w tle.

Autorka świetnie moim zdaniem wykreowała osobowości swoich bohaterów i mam tu na myśli zarówno tych głównych, czyli Basię, Kamila i Michała, ale również tych widocznych w tle. Przyznam szczerze, że bardzo ich wszystkich polubiłam.

Joanna Kordula wplotła w swoją historię również nutkę tajemnicy i kiedy na końcu książki przeczytałam: CIĄG DALSZY NASTAPI, to poczułam się zawiedziona. Mam nadzieję, że kontynuacja tej książki trafi w ręce czytelniczek i czytelników w miarę szybko, bo mnie „zżera” ciekawość jak potoczą się dalsze losy bohaterów i czy zostanie wyjaśniona tajemnica pewnego pana, który pojawia się w życiu młodych ludzi.

POLECAM tę książkę z czystym sumieniem, że nikogo ona nie zawiedzie, ponieważ to jest historia napisana sercem. Tu głównymi bohaterami są emocje, dlatego uważam, że nie powinno

Przeczytałam naprawdę jednym tchem. Historia trojga przyjaciół wciągnęła mnie bez reszty. Polecam na wolny wieczór lub dwa. Zapomnisz o codzienności. 

,,Dobranoc" autorstwa Joanny Korduli, wydawnictwa Mięta.

Basię, Kamila i Michała od wielu lat łączy przyjaźń, a z czasem pojawiają się również głębsze uczucia. Aby nie zniszczyć relacji, każde z nich skrywa emocje głęboko w sercu.

Jaki wpływ będą miały wydarzenia z przeszłości, gdy drogi przyjaciół ponownie się splotą?

,,Dobranoc" to debiut autorki i bardzo się cieszę, że mogłam poznać tę historię oraz zostać jej ambasadorką. Opowieść szybko wciąga i nie pozwala się od siebie oderwać, dlatego nim się obejrzałam, dotarłam do końca książki.

Poznajemy trójkę przyjaciół -- Basię oraz dwóch chłopaków, Kamila i Michała. Spędzają razem dzieciństwo, chodzą do szkoły i dzielą codzienność. Jednak po pewnych wydarzeniach ich drogi się rozchodzą, a kontakt zostaje urwany. Po wielu latach dzięki mediom społecznościowym ponownie nawiązują kontakt, co sprawia, że Basia wraca do Polski.

Dawni przyjaciele znów się spotykają, ale czy głęboko skrywane uczucia nadal są żywe?

Bardzo polubiłam bohaterów, ponieważ są zwyczajni i prawdziwi -- tacy jak my. Mieli szczęśliwe dzieciństwo, ale mierzą się również z troskami, dylematami i trudnymi emocjami. Kamil i Basia stają się sobie coraz bliżsi -- drobne gesty, niewinny dotyk i spojrzenia mówią więcej niż słowa. Jednocześnie nie chcą zranić Michała, który również darzy Basię uczuciem.

Przeszłość poznajemy zarówno poprzez wspomnienia bohaterów, jak i zapiski Basi w pamiętniku. Dowiadujemy się, co doprowadziło do nagłego zerwania przyjaźni oraz jak potoczyły się dalsze losy tej trójki.

Autorka porusza również wiele ważnych tematów, takich jak skrywane uczucia, myśli samobójcze, życie po wypadku, brak szczerej rozmowy czy śmierć bliskiej osoby.

Zakończenie pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami i ogromną niewiadomą -- co dalej? Jak potoczą się losy Basi i Kamila?

,,Dobranoc" to pierwszy tom trylogii, który polecam Wam z całego serca. Ja z niecierpliwością czekam na kontynuację.