Echo kłamstw

„Echo kłamstw” Sylwii Bies to powieść o przeszłości, która nie odpuszcza.

  Dagmara, wychowana w domu dziecka, całe życie walczy o przetrwanie. Kiedy traci pracę, podejmuje impulsywny krok i wchodzi w świat, który zmusza ją do konfrontacji z tym, co chciała na zawsze wymazać z pamięci. Klara Lemańska, szanowana stomatolog, pozornie prowadzi idealną codzienność u boku zamożnego męża i dorastającej córki. Gdy w galerii handlowej dokonuje makabrycznego odkrycia, jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać, a wcześniejsze decyzje powracają, burząc dotychczasowy spokój.

  Thriller z domieszką obyczajówki, wciąga od pierwszych akapitów, przyciągając atmosferą i rytmem narracji. Osadzony w Rzeszowie, przesycony sekretami i tajemnicami, przykuwa uwagę czytelnika. Autorka maluje słowami, z niezwykłą precyzją opisując każdą myśl oraz odczucia głównych bohaterów, co idealnie dopełnia całość. Opowieść podzielona na rozdziały „wcześniej” i „obecnie” niesie w sobie misternie utkaną sieć emocji i labirynt zdarzeń budujących dramatyzm, stopniowo odsłaniając prawdę. Do ostatnich stron nic nie jest pewne, a cień brutalnych faktów narasta, potęgując poczucie zagrożenia. Morderstwo nie jest tu jedynie tłem, lecz osią, wokół której krąży cała fabuła. Ukazany obraz kobiet ignorowanych i zdradzonych, gotowych na wszystko, by osiągnąć cel, oraz matki, która dla zachowania pozorów jest zdolna do niebywałego poświęcenia. Ich czyny wprowadzają w mroczny niepokój, obnażając, czym jest desperacja. Historia pozszywana z tragicznych wspomnień, nieprzepracowanych traum, uśpionych lęków, moralnego upadku i nowych, szokujących wydarzeń pokazuje, jak cienka może być granica między dawnymi doświadczeniami a teraźniejszością.

  Polecam powieść pełną oszustw, takich, które w sposób znaczący, lecz nienachalny, kształtują ludzkie losy.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Nadchodzi taki dzień, w którym wszystkie głęboko ukryte sekrety z przeszłości znajdą ujście, bo już niecierpliwie domagają się ujawnienia, pomimo wcześniejszych obietnic...

Zdarzenia będące tylko wspomnieniem potrzebują odkrycia, wychodząc na światło dzienne pociągają za sobą wszystko to co miało już na zawsze pozostać schowane przed światem.

 

Ona stomatolog, on na kierowniczym stanowisko w dużej firmie i nastoletnia córka. Zamożna rodzina, pozornie szczęśliwa, a jednak tu nic nie jest takie jakie się wydaje. Zbliżają się siedemnaste urodziny Tosi. Dziewczyna od jakiegoś czasu spotyka się z Dominikiem, jednak ze względu na przyjaciółkę Igę, której również podoba się chłopak, ukrywają swoje bliskie relacje.

Dochodzi do tragicznego wypadku, który staje się początkiem koszmarnego scenariusza. Każdy coś ukrywa, kłamstwa, zdrady, mani*pulacje, a nawet mor*derstwa, to wszystko układa się w niebezpieczną układankę. Krok po kroku wydarzenia przybierają zaskakujący obrót, doprowadzając do przerażającego finału...

 

Świetna powieść, dobrze przemyślana fabuła wciąga w wir wydarzeń, ukazując kolejne niewiadome. Historia ciekawa, emocjonalna, zbudowana z niedopowiedzeń i skrzętnie ukrywanych sekretów, będących elementami całości. Zaskakująca powieść z wątkiem kryminalnym, trzyma napięciu. Duszny klimat szczelnie opleciony tajemnicami i to jedno zdarzenie sprzed lat, od którego wszystko się zaczęło. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia kilku osób, głównych bohaterów książki, dzięki czemu możemy obserwować ich reakcje i myśli. Mocna, dobra historia, skupiająca uwagę i pobudzająca wyobraźnię. Z pewnością sięgnę po inne tytuły autorki.

Bardzo polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

echo kłamstw 

słowa, które zawisły 

między oddechami 

w szeptach niestałych 

między prawdami 

co drżały niepewnie 

w sercach nabrzmiałych 

niepokojem przeszłości 

między momentami 

ludzkich słabości 

kruchej bliskości 

 

sekretów ostre krawędzie 

wrzynają się w nas 

pokruszonym szkłem 

na końcu słów 

na końcu prawd

tajemnica i kres

pęknięte rany 

kruche obietnice 

ten jeden gest 

on zawsze powraca 

twarz swą odwraca 

 

słowami lekkimi 

jak drżenie 

ubrane w bezradność

i zwątpienie 

kłamstwa oddychają 

budują świat z iluzji 

życie z cudzych nadziei 

są niedokończeniem 

tam, gdzie cień 

czarny dzień 

są tylko mgnieniem 

 

Po ramionach spływają tajemnice. Drżą i chwieją się. Słowa niewypowiedziane jeszcze na krawędziach ust mrowią. Spojrzenie w bok ucieka. Pełne kłamstw. Pełne nieszczerych szeptów. Wszystko, co wtedy. Wszystko, co teraz. Kłuje. W gardle zostaje na zawsze. To, co ukryte. To, co nieprawdą uszyte. Po ramionach spływa przeszłość. Nie pytając, czy boli. 

 

Obrócone w tragedie kobiece losy. Matczyna miłość, która zaczęła się żalem. Przyjaźń, która koniec miała w czyimś oddechu. I niespełnione marzenia o lepszym życiu. Wszystko popycha ku złemu. Ile można siebie poświęcić, by tajemnice nie wypłynęły. Ile siebie można oddać, by ta cisza trwała. Trochę o tym ta książka. I też o tym, ile w człowieku determinacji i zagubienia we własnych pragnieniach. 

 

Uwielbiam twórczość Sylwii Bies. Do dziś mam w sercu jej debiut, „Fikcję”, która wciąż we mnie oddycha. Niestety, „Echa kłamstw” nie potrafiłam poczuć tak, jak bym chciała. Choć były momenty, które duszę rozrywały, robiły to tylko na chwilę. Potem rozmywały się w natłoku wątków, postaci i akcji, za którą trudno mi było czasem nadążyć. Za dużo tutaj chaosu, zbyt mało skupienia się na pogłębieniu psychologicznych rysów bohaterów. Nie mniej jednak napięcie i niepokój towarzyszyły mi do ostatniej strony. Jest tutaj pewna duszność i mrok. A to lubię czuć. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Jeśli thriller to jaki? Albo czyj? Kto według was jest mistrzem thrillerów? 

Echo kłamstw opowiada historie czterech kobiet, z których każda w jakiś sposób powiązana jest z Feliksem. Jedna jest jego żoną, jedną córką, inną współpracownicą, z którą Feliks ma romans a czwarta... prostytutką, z której usług korzysta. I każda z tych kobiet skrywa jakiś sekret, jakąś straszną tajemnicę. Kiedy jednak kolejne fakty przez przeróżne zbiegi okoliczności zaczynają wypływać na światło dzienne, każda z nich, zupełnie niezależnie od siebie nawzajem, próbując chronić siebie lub swoich bliskich podejmuje szereg decyzji, które... wpędzają je w jeszcze większe bagno. Czy da się to jakoś naprostować? I czy prawda zawsze jest wyzwalająca? 

Sporo dobrego czytałam o twórczości Sylwii Bies i miałam dość konkretne oczekiwania co do tej książki. I to był chyba mój błąd ?.  Niektóre decyzje podejmowane przez bohaterki tej książki wydawały mi się dziwnie mało realne i naiwne, co o ile w przypadku nastoletniej córki Feliksa mogłoby być zrozumiałe, o tyle w przypadku doświadczonych w różny sposób przez życie pozostałych kobiet już niekoniecznie. Rozumiem, że autorka chciała ukazać właśnie taką pajęczynę kłamstw, która coraz ciaśniej oblepia bohaterów, którzy staczają się po równi pochyłej w dół. Jednak dla mnie, niektóre z nich były na tyle mało przekonujące, czy wręcz absurdalne, że nie potrafiłam odczuć budującego się napięcia ???. A szkoda, bo sposób prowadzenia fabuły był świetny, przeplatały się plany teraźniejszy i przeszły, powoli odkrywając przed czytelnikiem kolejne sekrety i nowe nitki łączące bohaterów. Dialogi również są bardzo dobrze napisane, naturalne, bez udziwnień i zbyt rozbudowanej atrybucji. Główny wątek był naprawdę intrygujący, a rozwiązanie dość zaskakujące, ale napięcia mi tutaj brakło, właśnie przez mój odbiór bohaterek. Zachęcam do sprawdzenia na własnej skórze czy podzielicie moje odczucia.

Współpraca recenzencka z Wydawnictwem Skarpa Warszawska. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Echo kłamstw" - historia, która zostaje pod skórą ? Są takie powroty, które smakują lepiej niż się spodziewaliśmy. I dokładnie tak było u mnie z książką ,,Echo kłamstw" autorstwa Sylwia Bies, wydaną przez Wydawnictwo Skarpa Warszawska. Bardzo dawno nie sięgałam po książki tej autorki - i teraz zadaję sobie jedno pytanie: dlaczego czekałam tak długo? ,,Echo kłamstw" to opowieść, która wciąga niepostrzeżenie. Zaczyna się spokojnie, niemal niepozornie, ale z każdą kolejną stroną napięcie rośnie, a emocje zaczynają grać pierwsze skrzypce. To historia o sekretach, które - nawet głęboko zakopane - zawsze znajdą sposób, by wypłynąć na powierzchnię. O przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. I o prawdzie, która potrafi zaboleć bardziej niż najstaranniej skonstruowane kłamstwo. Autorka ma niezwykłą umiejętność budowania klimatu. Czuć w tej historii ciężar niedopowiedzeń, napięcie między bohaterami i tę specyficzną duszną atmosferę, która sprawia, że czytelnik czyta ,,jeszcze tylko jeden rozdział"... aż nagle okazuje się, że jest druga w nocy. Bardzo podobało mi się to, jak skonstruowani są bohaterowie - nieidealni, pełni rys i sprzeczności. Dzięki temu ich wybory są wiarygodne, a emocje autentyczne. Nie ma tu miejsca na czarno-białe schematy. Są za to trudne decyzje, konsekwencje i pytania, które zostają z czytelnikiem na dłużej. To jedna z tych książek, które przypominają, dlaczego kochamy czytać. Dla emocji. Dla napięcia. Dla tego momentu, kiedy ostatnia strona zamyka się z cichym ,,wow". Jeśli - tak jak ja - dawno nie czytaliście książek Sylwii Bies, ,,Echo kłamstw" to idealny moment, by do nich wrócić. Ja wiem jedno: muszę sięgać po jej historie częściej. ??

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Thrillery psychologiczne rzadko trafiają w mój czytelniczy gust.
A jednak... ,,Echo kłamstw" Sylwii Bies wciągnęło mnie dokładnie tak, jak dobry thriller powinien - powoli, metodycznie i bez wypuszczania czytelnika ani na chwilę z napięcia.

 

To historia, która zaczyna się niepozornie.
Pozornie idealne życie Klary: stabilność, status, poukładany świat. I drugi biegun - Dagmara, wychowana bez zaplecza, bez bezpieczeństwa, z ciągłym poczuciem walki o przetrwanie. Dwie kobiety. Dwie drogi. I przeszłość, która nie zna pojęcia ,,zamknięty rozdział".

 

Autorka prowadzi fabułę niespiesznie, kamyk po kamyczku.
Dwie linie czasowe, narracja kilkupostaciowa, coraz więcej pytań i niedopowiedzeń. Na początku nie do końca wiadomo, jak te elementy się ze sobą łączą - i właśnie to działa na korzyść książki. Czytelnik cały czas czuje, że coś czai się pod powierzchnią. Że to tylko cisza przed uderzeniem.

 

Nie wszystko jest podane wprost.
Motywacje bohaterów bywają nieoczywiste, momentami można poczuć lekki niedosyt w ich psychologicznym pogłębieniu. Ale... to jeden z tych przypadków, gdy finał nadrabia wszystko. Układa rozsypane elementy w całość, zaskakuje i zostawia z charakterystycznym efektem karpia.

 

,,Echo kłamstw" to thriller kompletny i przemyślany.
O winie, strachu, granicach lojalności i o tym, że największe zagrożenie często nie czai się na zewnątrz - tylko w tym, co konsekwentnie wypieramy.

 

Jeśli tak mają wyglądać thrillery psychologiczne,
to... ja poproszę więcej.

 

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Są decyzje, których już nie można cofnąć (...). Gdyby tylko istniały opcja ,,zapisz", jak w grze komputerowej i szansa na ponowne przejście tego samego poziomu, będąc bogatszą o wiedzę, co mnie w nim czeka... Tyle że życie nie jest niewinną zabawą i wszystko ma swoje konsekwencje".

 

Kłamstwo może wydawać się wygodnym rozwiązaniem, zwłaszcza gdy obiecuje spokój i pozwala wierzyć, że wszystko da się jeszcze naprawić. Daje złudne poczucie kontroli nad tym, co wymyka się z rąk i na chwilę koi obawy przed konsekwencjami. Z czasem jednak zaczyna wznosić niewidzialne bariery tam, gdzie kiedyś panowała bliskość. A gdy przeszłość w końcu upomni się o swoje, okazuje się, że nie wszystko da się naprawić, bo niektóre wybory pozostają z nami na zawsze. Z takimi właśnie konsekwencjami życiowych wyborów mierzy się rodzina Lemańskich. Pozornie wydają się idealną, dobrze sytuowaną rodziną, lecz im głębiej poznajemy ich historię, tym wyraźniejsze okazują się pęknięcia, skrywane sekrety i powolny rozłam, który może okazać się katastrofalny w skutkach.

 

Czasem łapię się na tym, że oceniam książkę głównie przez pryzmat emocji, które we mnie wywołuje. Zwykle już po kilku stronach wiem, czy to lektura dla mnie, czy raczej odkładam ją z nadzieją, że kolejne podejście okaże się bardziej udane. Pod tym względem ta historia działa bardzo mocno, wciąga i nie pozwala się od niej oderwać. Gdybym miała oceniać ją wyłącznie emocjami, byłby to strzał w dziesiątkę. Jednak przy uważnej lekturze dostrzegam nadmierne zbiegi okoliczności i choć rozumiem ich rolę w budowaniu napięcia to chwilami stają się zbyt wyraźne.

 

,,Spirala kłamstw, którą wprawiłam w ruch, wiruje coraz szybciej i podrywa do tańca wszystko, co stanie na jej drodze.". 

 

Jak już wspominałam, koncentrujemy się na rodzinie, poznajemy ich grzeszki i sekrety, które próbują usprawiedliwiać, przede wszystkim przed samymi sobą. Wszystko odbywa się oczywiście w imię ,,dobra rodziny", które z czasem staje się jedynie wygodnym pretekstem. Ta misternie budowana fasada zaczyna gnić, a to, co miało chronić, powoli obraca się przeciwko nim, niszcząc ich od środka. Kluczowym momentem staje się makabryczne odkrycie dokonane przez Klarę, cenioną stomatolog, podczas zwyczajnych zakupów w galerii handlowej. Od tego momentu wydarzenia nabierają lawinowego tempa, a my z rosnącym napięciem obserwujemy z różnych perspektyw, jak krucha potrafi być konstrukcja oparta na kłamstwach.

W pewnym kontraście do tej historii stoi Dagmara, kobieta, której życie od początku nie rozpieszczało. Choć z zewnątrz łatwo byłoby oceniać jej wybory, to właśnie trudne doświadczenia i okoliczności zmusiły ją do podejmowania destrukcyjnych decyzji.

 

To opowieść o granicach, które łatwo przekroczyć, gdy stawką jest poczucie bezpieczeństwa, o sekretach powracających w najmniej oczekiwanym momencie oraz o tym, jak łatwo zagubić się we własnych kłamstwach i jak wysoką cenę przychodzi za nie zapłacić.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)