Echo kłamstw

echo kłamstw 

słowa, które zawisły 

między oddechami 

w szeptach niestałych 

między prawdami 

co drżały niepewnie 

w sercach nabrzmiałych 

niepokojem przeszłości 

między momentami 

ludzkich słabości 

kruchej bliskości 

sekretów ostre krawędzie 

wrzynają się w nas 

pokruszonym szkłem 

na końcu słów 

na końcu prawd

tajemnica i kres

pęknięte rany 

kruche obietnice 

ten jeden gest 

on zawsze powraca 

twarz swą odwraca 

słowami lekkimi 

jak drżenie 

ubrane w bezradność

i zwątpienie 

kłamstwa oddychają 

budują świat z iluzji 

życie z cudzych nadziei 

są niedokończeniem 

tam, gdzie cień 

czarny dzień 

są tylko mgnieniem 

Po ramionach spływają tajemnice. Drżą i chwieją się. Słowa niewypowiedziane jeszcze na krawędziach ust mrowią. Spojrzenie w bok ucieka. Pełne kłamstw. Pełne nieszczerych szeptów. Wszystko, co wtedy. Wszystko, co teraz. Kłuje. W gardle zostaje na zawsze. To, co ukryte. To, co nieprawdą uszyte. Po ramionach spływa przeszłość. Nie pytając, czy boli. 

Obrócone w tragedie kobiece losy. Matczyna miłość, która zaczęła się żalem. Przyjaźń, która koniec miała w czyimś oddechu. I niespełnione marzenia o lepszym życiu. Wszystko popycha ku złemu. Ile można siebie poświęcić, by tajemnice nie wypłynęły. Ile siebie można oddać, by ta cisza trwała. Trochę o tym ta książka. I też o tym, ile w człowieku determinacji i zagubienia we własnych pragnieniach. 

Uwielbiam twórczość Sylwii Bies. Do dziś mam w sercu jej debiut, „Fikcję”, która wciąż we mnie oddycha. Niestety, „Echa kłamstw” nie potrafiłam poczuć tak, jak bym chciała. Choć były momenty, które duszę rozrywały, robiły to tylko na chwilę. Potem rozmywały się w natłoku wątków, postaci i akcji, za którą trudno mi było czasem nadążyć. Za dużo tutaj chaosu, zbyt mało skupienia się na pogłębieniu psychologicznych rysów bohaterów. Nie mniej jednak napięcie i niepokój towarzyszyły mi do ostatniej strony. Jest tutaj pewna duszność i mrok. A to lubię czuć. 

Thrillery psychologiczne rzadko trafiają w mój czytelniczy gust.
A jednak... ,,Echo kłamstw" Sylwii Bies wciągnęło mnie dokładnie tak, jak dobry thriller powinien - powoli, metodycznie i bez wypuszczania czytelnika ani na chwilę z napięcia.

To historia, która zaczyna się niepozornie.
Pozornie idealne życie Klary: stabilność, status, poukładany świat. I drugi biegun - Dagmara, wychowana bez zaplecza, bez bezpieczeństwa, z ciągłym poczuciem walki o przetrwanie. Dwie kobiety. Dwie drogi. I przeszłość, która nie zna pojęcia ,,zamknięty rozdział".

Autorka prowadzi fabułę niespiesznie, kamyk po kamyczku.
Dwie linie czasowe, narracja kilkupostaciowa, coraz więcej pytań i niedopowiedzeń. Na początku nie do końca wiadomo, jak te elementy się ze sobą łączą - i właśnie to działa na korzyść książki. Czytelnik cały czas czuje, że coś czai się pod powierzchnią. Że to tylko cisza przed uderzeniem.

Nie wszystko jest podane wprost.
Motywacje bohaterów bywają nieoczywiste, momentami można poczuć lekki niedosyt w ich psychologicznym pogłębieniu. Ale... to jeden z tych przypadków, gdy finał nadrabia wszystko. Układa rozsypane elementy w całość, zaskakuje i zostawia z charakterystycznym efektem karpia.

,,Echo kłamstw" to thriller kompletny i przemyślany.
O winie, strachu, granicach lojalności i o tym, że największe zagrożenie często nie czai się na zewnątrz - tylko w tym, co konsekwentnie wypieramy.

Jeśli tak mają wyglądać thrillery psychologiczne,
to... ja poproszę więcej.