Na wyspie Atuan wciąż rządzą Bezimienni, bogowie sprzed początków świata Ziemiomorza. Ich moc koncentruje się w grobowcach i podziemnym labiryncie. Gdzieś tam ukryta jest połówka pierścienia równowagi, której odnalezienie przywróci pokój i dobrobyt w Archipelagu. W poszukiwaniu pierścienia przybywa na wyspę największy z magów Ziemiomorza, zwany Krogulcem. Czeka go walka z wrogą i potężną mocą o przeżycie i o duszę dziewczynki, która służy Bezimiennym jako ich kapłanka.
Informacje dodatkowe o Grobowce Atuanu:
Wydawnictwo: Książnica
Data wydania: 2010 (data przybliżona)
Kategoria: Fantasy/SF
ISBN:
Liczba stron: 224
Tytuł oryginału: The Tombs of Atuan
Język oryginału: Angielski
Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa
Kup książkę Grobowce Atuanu
Sprawdzam ceny dla ciebie ...
Cytaty z książki
REKLAMA
Zobacz także
Grobowce Atuanu - opinie o książce
Mała Tenar została odebrana rodzicom. Otrzymuje nowe imię i zostaje kapłanką Grobowców- sanktuarium na wyspie Atuan, gdzie wstpęp mają tylko kobiety i eunuchowie. Spotyka tu intruza, czarnoksieżnika Geda i wspólnie uciekają z wyspy.
Druga część opowieści z Ziemiomorza przenosi nas w krainę bez mężczyzn, gdzie królują Bezimienni. Nad wszystkim pieczę mają kapłanki, które wybierane są po śmierci poprzedniczek. Najmłodsza nowa kapłanka Grobowców, jednak nie jest oddana swoim zadaniom i gdy w Grobowcach pojawia się mężczyzna zaczyna zmieniać swoje postępowanie, co doprowadzi do wielkich konsekwencji. Magia, przeznaczenie i wspaniałe opisy to wszystko można znaleźć w tej książce.
Druga część cyklu Ziemiomorza odkrywa przed nami kolejne miejsca w przedstawianym świecie, budując jego obraz bardzo powoli, ale również dokładnie i niezwykle obrazowo. Pomimo że język jest spokojny, czuje się zmiany zachodzące w bohaterach. Uczymy się że przedstawiony świat jest nie tylko niezwykle zróżnicowany, ale również dość brutalny. Muszę przyznać że zazwyczaj spotykam się w literaturze z brutalnością wywołującą we mnie gigantyczny protest, często do tego stopnia ze przeszkadza i to w odbiorze książki, jednak nie tutaj. Ursula Le Guin pisze niezwykle subtelnie, co jest niezaprzeczalnym geniuszem
Na Atuanie, w podziemnych grobowcach, tkwią Bezimienni. Usługują im kapłanki, z tą główną, odradzającą się wciąż na nowo, poświęcającą się całkowicie pradawnym bogom, związaną z nimi na zawsze, pilnującą skarbów, których nikomu nie wolnooglądać. Kolejną arcykapłanką zostaje Tenar, dziewczynka inna niż wszystkie, niepokorna i chadzająca własnymi drogami. Przygotowywana do pełnienia odpowiedzialnej roli nie do końca zgadza się na swój los i wystarczy mała iskra, by wywołać lawinę zdarzeń, których nikt się nie spodziewał. Taką iskrą staje się wizyta Geda w tajemnym labiryncie, w skarbcu Bezimiennych, przybyłego w poszukiwaniu połówki magicznego pierścienia.
Powieść o wielu znaczeniach; o poszukiwaniu siebie, o wolności do samostanowienia, wyzwoleniu się spod narzuconych wierzeń i dogmatów, o odrzuceniu tego, co nas uwiera i niezgodzie na podporządkowanie się cudzym poglądom. To również powieść o dojrzewaniu do podejmowania dorosłych decyzji, o wyborze drogi, która nie zawsze jest prosta i gładka, za to niesie wiele wyzwań i może sprawić znacznie większą satysfakcję. Kolejna świetna rzecz Ursuli Le Guin do wielokrotnego zaczytywania się.
Dalsze losy Greda i opowieści czasów Ziemiomorza bardzo mi się podobają . Wciągnęła mnie ta trylogia.
,,Grobowce Atuanu" pod pozorem historii o magii opowiadają przede wszystkim o dziewczynie, która musi zejść w głąb własnego lęku, by odzyskać siebie. Podziemia Atuanu stają się tu metaforą psychiki - miejscem, gdzie ukrywa się to, co wyparte, przemilczane i bolesne. Arha, której odebrano imię i prawo wyboru (czyniąc ją ,,Pożartą"), żyje uwięziona w rytuałach, posłuszeństwie i narzuconych obowiązkach. Jej świat jest obrazem tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy przez lata nie wolno mu być sobą, gdy zna jedynie to, co narzucone, a nigdy to, co własne.
Kult Bezimiennych przedstawiony jest jako system oparty na strachu i milczeniu. Dla mnie to bardzo czytelna metafora każdej współczesnej opresyjnej struktury: autorytarnej władzy, toksycznej religii czy przemocowej rodziny. Arha dorasta w świecie, który określa ją z góry i nawet nie daje szansy, by mogła sama siebie zapytać, kim naprawdę chce być.
W ten mrok wkracza Ged. Wielki plus dla autorki, że jednak nie pełni on roli rycerza ratującego ,,damę w opałach". Le Guin unika tego taniego schematu: Ged nie jest wybawicielem, lecz katalizatorem i drogowskazem. Nie prowadzi Arhy za rękę. On jedynie wnosi ,,światło świadomości", pozwalając dziewczynie dostrzec mury jej własnego, wewnętrznego więzienia. To nie on ją uwalnia. On daje jej narzędzia i wiedzę o jej prawdziwym imieniu, ale ostateczny, ryzykowny krok ku wyjściu z ciemności Arha musi wykonać całkowicie sama.
Najważniejsza w tej opowieści jest jednak droga wyzwolenia. Le Guin nie proponuje buntu opartego na przemocy, ale przemianę wynikającą z poznania siebie i odwagi, by spojrzeć na to, co dotąd było zakazane. Z tego powodu ,,Grobowce Atuanu" wciąż brzmią niezwykle aktualnie: mówią o wychodzeniu z lęku, z narzuconych ról i z systemów, które odbierają człowiekowi głos.
To prosta, a jednocześnie bardzo mocna historia o odzyskiwaniu własnego imienia, a tym samym własnego życia.
Ogólnie to mi się dość podobała. Fajna przygoda, ciekawe opisy tych wierzeń. Niby krótka, ale wszytko trzyma się kupy. Jedno, co mi nie pasuje, to zakończenie. Byłoby OK, gdybym poznała Tenar w momencie przyjęcia do świątyni. Ale tam na początku była jeszcze jej rodzina. Mogliby im chociaż wiadomość przesłać, że córka już nie jest żywym trupem. ehhh
Doskonała kontynuacja. Na początku byłam bardzo zdziwiona, iż książka nie jest o Krogulcu, lecz o Tenar. Ona jednak okazuje się potrafi być równie interesującym protagonistą.
Podejrzanie lekko się czytało, bardziej jak opowiadanko niż osobną powieść. Brakowało mi w tej części większej ingerencji Geda i, co za tym idzie, niekończących się ciągów przygód połączonych z podróżami po całym Ziemiomorzu. Tutaj wydarzyło się niewiele, potraktuję to więc jak wstęp do "Najdalszego brzegu". Mam nadzieję, że się nie zawiodę.
Inne książki autora
Dary
0
Mieszkańcy Wyżyn są jak ich ziemie - surowi i dumni; wiecznie toczą walki ze sobą i z sąsiadami, kradną bydło, chwytają brańców, powiększają swoje majątki...
Czarnoksiężnik z Archipelagu
Zobacz wszystkie książki tego autora
0
"Ziemiomorze" opisuje malowniczy świat pełen wysp, smoków i tajemnic, w którym najważniejsza jest równowaga między tworzącymi go siłami. Głównym bohaterem...
Czy mam odczuwać lęk, szacunek i tak dalej dla Boga-Króla? W końcu to tylko człowiek, nawet jeśli mieszka w Awabath, w pałacu na dziesięć mil dookoła i ze złotymi dachami. Ma jakieś pięćdziesiąt lat i jest łysy. Widać to na wszystkich jego posągach. Założę się, że tak jak wszyscy musi sobie obcinać paznokcie. Wiem dobrze, że jest też bogiem. Ale moim zdaniem po śmierci nabierze dużo więcej boskości.
Więcej