I zamilkły fortepiany

Wanda i Milada obie przeżyły wojnę, choć każda w inny sposób. Obie są pianistkami, a ich drogi skrzyżowały się w szkole muzycznej. Teraz postanawiają napisać swoją historię, to co przeżyło, a nie będzie to łatwe.
Wanda przed wojną miała ułożone życie, jednak ona go zmieniła. Straciła męża, a jego status sprawił, że musiała uciekać. Udało jej się wydostać z kraju, jednak to nie był koniec, a tak naprawdę początek jej drogi. Była w armii generała Andersa, pokonała wiele kilometrów, ratując rannych żołnierzy. Jak wyglądało jej życie?
Milada nie chciała wojny, tylko przetrwać, chciała coś robić, czuć się potrzebna. To wszystko sprawiło, że stała się częścią siatki wywiadowczej AK. Nie było łatwo, nie było bezpiecznie, a ona niejednokrotnie musiała podjąć decyzje, od których zależało nie tylko jej bezpieczeństwo. Jak potoczyło się jej życie?

W książce znajdziemy historię dwóch dzielnych kobiet, które zamiast siedzieć i się bać, działały. Obie niejednokrotnie znalazły się w sytuacji, która mogła skończyć się źle, obie przeżyły wojnę i postanowiły opowiedzieć swoje historie. Mnie książka się podobała. Historie, jakie w niej znalazłam były nie tylko ciekawa i wciągające, ale również wywołujące wiele emocji.
Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterki ciekawe, wywołujące emocje w czytelniku, dające się lubić. Obie przeszły wiele, obie uważam za dzielne, odważne, liczące się z innymi, pomocne.

„I zamilkły fortepiany” to książka, w której znajdziemy historie dwóch kobiet, które zrobiły wiele dobrego w czasie wojny. Mnie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Odwaga, honor i poświęcenie, te słowa najlepiej oddają ducha kobiet, które w czasach wojny zrezygnowały z własnej młodości, beztroski i marzeń, by walczyć o wolność. W imię ojczyzny, ale też w imię człowieczeństwa. Kiedy świat pogrążał się w chaosie, one potrafiły zachować wrażliwość, siłę i godność. I właśnie o takich kobietach opowiada książka „I zamilkły fortepiany” Władysławy Magiery, to powieść historyczna, która porusza do głębi i na długo zostaje w pamięci.

Po tę książkę sięgnęłam, ponieważ uwielbiam powieści z historią w tle, takie, które pozwalają przenieść się w minione czasy, poczuć ich klimat, zapach, emocje. Tymbardziej, że opisane historie, zdarzyły się naprawdę. A nazwisko Władysławy Magiery budzi ogromny szacunek wśród czytelników. Autorka w niezwykle wrażliwy sposób potrafi wydobyć z zapomnienia bohaterki, które naprawdę istniały, a ich losy zasługują na pamięć i podziw. Już sam tytuł i okładka tej książki działają jak zaproszenie, takie subtelne, kobiece, a zarazem pełne tajemnic i emocji.

To opowieść o WANDZIE i MILADZIE – dwóch pianistkach, które połączyła muzyka i wojna. Kobietach odważnych, niepokornych, które nie bały się stanąć do walki z wrogiem. Nie z karabinem w dłoni, ale z determinacją, inteligencją i ogromnym sercem. Wanda, po stracie męża, trafia do armii generała Andersa i przemierza tysiące kilometrów – przez Irak, Palestynę, Egipt aż po Monte Cassino. Jej historia to nie tylko relacja z frontu, to opowieść o kobiecie, która mimo bólu i lęku znajduje w sobie siłę, by ratować innych. Z kolei Milada, działająca w okupowanym Wiedniu, staje się częścią siatki wywiadowczej AK. Z narażeniem życia zdobywa informacje o tajemnicach III Rzeszy. Jej odwaga i spryt robią ogromne wrażenie.

Ale to nie wszystko. W książce pojawiają się też inne niezwykłe kobiety jak Ewa Mrózek, która wnosi w tą książkę podmuch czegoś wyjątkowego. Dziewczyny razem tworzą spójną i fascynującą mozaikę kobiecej siły, cierpienia i miłości. Władysława Magiera nie tylko opisuje ich losy, ona sprawia, że te kobiety ożywają na kartach książki. A dopełnieniem są prawdziwe fotografie, dzięki nim te historie stają się jeszcze bardziej osobiste, namacalne, prawdziwe.

Najciekawsze momenty? Dla mnie zdecydowanie te, w których autorka pokazuje, że nawet w samym środku wojny, wśród strachu i śmierci, można wciąż czuć, tęsknić, wierzyć i kochać. Że w kobiecych sercach obok odwagi zawsze tli się pragnienie bliskości. To, że te kobiety potrafiły odnaleźć radość. Czytając o wędrówce Wandy przez rozpalone piaski Bliskiego Wschodu, czułam, jakbym sama szła u jej boku. A sceny, w których Milada podejmuje ryzykowne decyzje w okupowanym Wiedniu, ściskały mnie za gardło. Ile trzeba mieć siły, by każdego dnia ryzykować życie w świecie pełnym zdrady i lęku?

Podczas lektury towarzyszyło mi wiele emocji - wzruszenie, podziw, ale też ogromna wdzięczność. Bo ta książka przypomina, że bohaterstwo ma wiele twarzy, a najpiękniejsze z nich często są kobiece. To powieść, która nie tylko uczy historii, ale też skłania do refleksji o odwadze, o sensie poświęcenia i o tym, jak łatwo zapomnieć o tych, dzięki którym dziś możemy żyć w wolnym kraju.

Najbardziej spodobało mi się to, że autorka w czarodziejski sposób przenosi czytelnika w tamte czasy. Z pozornie spokojnego, delikatnego wstępu wkracza się w świat pełen emocji, bólu, pasji i wiary. Nie mogłam się oderwać. Każda z bohaterek poruszyła mnie inaczej, ale wszystkie zostawiły ślad w moim sercu.

Z całego serca polecam „I zamilkły fortepiany” każdemu, kto lubi historie prawdziwe, pełne emocji i odwagi. To książka, którą się przeżywa, a nie tylko czyta. Dzięki Władysławie Magierze fortepiany tych niezwykłych kobiet zamilkły tylko na chwilę… teraz znów grają w naszych myślach i sercach.