Kantyczka dla Leibowitza

Współpraca barterowa

Wizja świata postnuklearnego z perspektywy zakonu mnichów, który jest ostatnią skarbnicą wiedzy. Składa się z trzech historii przedstawiających różne etapy rozwoju w tym dzikim, brutalnym świecie... mijają wieki, zmieniają się scenerie i ludzie, jedynie Opactwo Leibowitza zdaje się niezmiennie trwać.

W pierwszej części przeniesiemy się do przyszłości, "ciemnego" XXVI wieku, gdzie króluje analfabetyzm i barbarzyństwo, kiedy to właśnie jedynie mnisi dbają o ocalałe relikty dawnej cywilizacji dla dobra tych, co po nich nadejdą. To właśnie mnisi starannie przepisują starożytne dzieła choć często bywają dla nich niezrozumiałe. Bezsensowne, ale kto wie, może zapali się kiedyś iskierka zrozumienia... Nadchodzą zmiany, z czym przyjdzie zmierzyć się mnichom?

Ta książka jest niezwykła! I pomimo ponurej wizji upadku cywilizacji, nie nastraja smutkiem, jest w niej coś  mistycznego. Nie brakuje tu sytuacyjnego humoru. I te sugestywne scenerie! Pustynne odludzia, pozostałości po dawnych czasach świadczących o potędze ludzkiego umysłu, który potrafił sięgnąć nieba... Duch postnuklearny wyraźnie unosi się powietrzu.

Ogrom tu rozważań filozoficzno - religijnych i terminologii łacińskiej. Uwielbiam to jak jest podana ta historia i pasuje to do wizji przyszłej prymitywnej cywilizacji. Skłania do wielu refleksji na temat wiary, jak się rodzą mity, sensu naszej egzystencji, a co najważniejsze odsłania gorzkie prawdy dotyczące naszej, zgniłej natury. Czy ludzkość zawsze będzie dążyła do samozagłady? Czy będziemy powtarzać te same błędy przy każdym odrodzeniu się cywilizacji?

Pomimo ponurego wydźwięku w tej historii widzę światełko nadziei, być może część wiedzy po nas ocaleje... Zawsze będzie gdzieś przez kogoś skrzętnie chroniona, ludzkość nieraz upadnie, potem rozkwitnie, a nawet może podbije kosmos? Któż to wie?

Wszystko to zaledwie ułamek ciekawej, wprawiającej w zadumę książki. "Kantyczka dla Leibowitza" potrafi się zagnieździć w głowie na dłużej. Polecam!