Krew Ofiary

Współpraca reklamowa @wydawnictwonowestrony

,,Krew ofiary" to druga odsłona serii ,,Spętani klątwami" autorstwa Moniki Grabowskiej. Po lekturze pierwszego tomu miałam dość mieszane uczucia, ponieważ kilka wątków i rozwiązań nie do końca przypadło mi do gustu, jednak końcówka przekonała mnie do tego, by sięgnąć po kontynuację. Czy w mojej ocenie wypadła lepiej niż poprzedniczka? Już spieszę z wyjaśnieniem.

W przeciwieństwie do pierwszego tomu tym razem zachwycona byłam początkiem książki. Zakończenie ,,Krwi zdrajcy" było spektakularne i bardzo chciałam się dowiedzieć, co będzie dalej, dlatego bez zbędnej zwłoki przystąpiłam do lektury kolejnych rozdziałów, a moje emocje wręcz buzowały, bo chciałam jak najszybciej dowiedzieć się jakie niespodzianki czekają jeszcze na naszych głównych bohaterów. I z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że ten tom pod względem budowania nastroju, klimatu panującego w krainie, w której jako czytelnicy się znajdowaliśmy, naprawdę mnie zachwycił, ale... No właśnie -- zawsze musi być jakieś ,,ale", a tutaj była nim sama Ophelia.

Tym razem postać głównej bohaterki niesamowicie mnie irytowała, a było to spowodowane w dużej mierze tym, że jej zmieniona postać otrzymała pewien, nazwijmy to dar, który nakłaniał ją do wykonania pewnej misji. Chociaż sam pomysł mi się podobał, wydaje mi się, że samych ,,wstawek" było zwyczajnie za dużo i chociaż z początku bardzo mnie to intrygowało, w pewnym momencie stało się po prostu męczące. Niemniej jednak na uwagę zasługuje to, że autorka pozwoliła jej odgrywać rolę zranionej kobiety, która potrzebuje czasu, aby po pierwsze poukładać sobie na nowo pewne sprawy, a po drugie, aby przetrawić całą tę sytuację, by móc w ogóle pomyśleć o wybaczeniu. Za co niewątpliwie autorce należy się ogromny plus.

Przyznam szczerze, że ,,Krew ofiary" zaskoczyła mnie pod trzema względami. Po pierwsze pod względem objętościowym, ponieważ przed otrzymaniem swojego egzemplarza nie sprawdzałam, ile ten tom ma stron i gdy wyciągnęłam książkę z przesyłki, przeżyłam niezły szok. Czy tak wiele stron było potrzebnych, aby dobrze poprowadzić fabułę? W mojej ocenie mogłoby być ich trochę mniej, ale nie będę czepiać. Po drugie byłam święcie przekonana, że ,,Spętani klątwami" to dylogia, więc możecie sobie tylko wyobrazić moje zdziwienie, gdy odkryłam, że to jeszcze nie koniec. I po trzecie finałowy zwrot akcji to prawdziwy majstersztyk i przyznaję, że do momentu, w którym się pojawił, ani razu nawet nie pomyślałam, że właśnie tak to się skończy! Brawo, bo teraz nie pozostaje mi już nic, tylko z niecierpliwością czekać na kolejną odsłonę tej historii!